Een rechtlijnige magistrate
Een tsunami aan
verwijten,
protesten
en verdachtmakingen
In januari 2003 strijkt de Rechter van Penitentiair Toezicht van dienst, Ruth Alonso opnieuw heel Spanje tegen de haren in door twee Baskische politieke gevangenen in voorlopige vrijheid te stellen, omdat ze 2/3 van hun straf achter de rug hebben. Een maatregel die voorzien is in de wet (artikel 36 van de Código Penal). Niettegenstaande de wet werd toegepast, werd Ruth Alonso overspoeld door een tsunami aan verwijten, protesten en verdachtmakingen door de democraten van het eigen gelijk.
Het gaat om Luis Mari Azkargorta die 14 jaar doorbracht in vrijwel alle Spaanse gevangenissen en María Angeles Pérez del Rio die er bijna elf jaar heeft opzitten. Beiden werden bij hun arrestatie gefolterd, en werden veroordeeld na de verklaringen die ze tijdens deze folteringen aflegden. Askatasuna herinnert eraan dat er nog meer dan 100 gevangenen in dezelfde omstandigheden verkeren.
De rechtlijnigheid van magistrate Alonso is merkwaardig. Zij volgde gewetensvol de wet, tegen alle druk in.
In 1998 liet zij de toenmalige veroordeelde Jon Idígoras op bezoek gaan bij de gevangene Joseba Martín. In 1992 verleende zij de voorlopige vrijheid na 3/4 van hun straf aan Isidro Etxabe en Juan Antonio Urrutia, in 1994 aan José Ramón Bidaburu, in 1995 aan José Miguel Latasa Guetaria, in 2002 aan Felix Ramón Ostoaga (*), in 2003 voor Pedro Narbarte Gil (*). Er zijn nog een paar voorbeelden. Telkens kreeg de magistrate het hard te verduren, ondanks het feit dat zij de wet toepaste. Bij een gelijkaardige vrijlating door Alonso kondigde het PP-regime Aznar meteen een wetswijziging aan die dit in de toekomst zou beletten. De Dienst van Penitentiair Toezicht werd ook overgeheveld naar de Audiencia Nacional. Hierover verklaart de magistrate:
Testimonio: (getuigenis):
Ruth Alonso, Magistrada de la Sección Primera de la Audiencia Provincial de Bilbao: “En la práctica existe una cadena perpetua encubierta”.
(In de praktijk bestaat er een verdoken levenslange straf)
(*) Pedro of Kepa Narbarte Gil
Op 21 juni 2002 liet de rechter van Penitentiair Toezicht, Ruth Alonso, de Baskische politieke gevangene, Kepa Narbarte uit Bermeo, voorlopig vrij om de eenvoudige reden dat hij 3/4de van zijn straf achter de rug had. Maar in Spanje (en zeker in het Regime Aznar) gelden de eigen wetten niet voor wat het Baskische gevangenen betref. Daarom viel héél Spanje over Ruth Alonso heen en besloot de “democratische” Junta stante pede de wet te wijzigen om te verhinderen dat “die rechters” nog dergelijke beslissingen konden nemen. Het werd gevangenisdirecteurs zelfs verboden positieve rapporten over de gevangenen vrij te geven.
Narbarte werd voor het eerst gearresteerd in 1994 en tot 8 jaar veroordeeld. De, voor Basken althans, geringe strafmaat is op zich al een bewijs dat Narbarte geen bloed aan de handen had. Vier jaar later kwam hij vrij om in september 2001opnieuw opgesloten te worden om de rest van de straf uit te zitten. Tot Alonso hem in juni in voorlopige vrijheid stelde. Op 28 januari 2003 werd de voorlopige vrijheid door het Hooggerechtshof opgeschort. Pure willekeur!
Toen Ruth Alonso in oktober Ramón Gil Ostoaga vrijliet startte de “bevriende Spaanse pers” een ongeoorloofde hetze die Gil Ostoaga uiteindelijk tot zelfmoord dreef. Aznar zocht meteen bij de Socialistische handlangers een consensus om de maximumstraf voor politieke gevangenen van 30 op 40 jaar te brengen. Levenslang, dus.
Op 30 januari 2003 eiste de advocaat van Narbarte zijn vrijlating omdat er geen enkele reden was tot een nieuwe arrestatie, omdat Narbarte aan alle opgelegde voorwaarden had voldaan. Maar wat is het tegenargument van de rechter? “De sancties die Narbarte in de gevangenis opliep, zijn een bewijs dat hij lid van ETA bleef.”
(*) Ramon Gil Ostoaga
Op 9 oktober 2002 kwam Ramon Gil Ostoaga voorlopig vrij uit de gevangenis van Langraiz (Vitoria Gasteiz). Een dag later werd hij in zijn woonplaats, Legazpia, ontvangen. Van daaruit was hij in 1979 moeten vluchten. In 1994 werd hij door Frankrijk aan Spanje uitgeleverd en door het Hooggerechtshof tot 30 jaar veroordeeld nadat al zijn straffen waren samengevoegd. De Rechter van Penitentiair Toezicht van Bilbao, Ruth Alonso, liet hem op 8 oktober vrij nadat hij 3/4de van zijn straf had uitgezeten. Zéér ongewoon voor een Baskische politieke gevangene.
Nu wil het Hooggerechtshof het Penitentiair Toezicht naar zich toetrekken zodat het onmogelijk wordt dat een rechter een Etarra of een Baskische nationalist voorwaardelijk kan vrijlaten.
De Algemene Raad van de Rechterlijke Macht wil nu zelfs een onderzoek instellen naar de voorwaardelijke invrijheidstelling van Gil door rechter Ruth Alonso nadat de Spaanse Regering haar ongenoegen had laten blijken. De PNV spreekt nu van "een schending van de scheiding der machten" en neemt Ruth Alonso in bescherming en noemt haar "slachtoffer van de criminalisering".
