Als in de dagen van Franco

25 november 2006

Op 25 november 2006 stapte de verenigde lui van AVT "Vereniging Slachtoffers van het Terrorisme", één van de mantelorganisaties van de PP, nog maar eens door Madrid. Zij kanten zich met alle middelen tegen een vredesproces. Ze nemen het hoegenaamd niet dat de regering met ETA zou praten (hoofdvoorwaarde opdat een vredesproces zou slagen). Als er vrede komt dan, hebben ze geen reden van bestaan meer, dan komt hun electoraal spaarpotje in het gedrang. De emotie laaiden hoog op. Zij willen niet dat Spanje zich overgeeft aan ETA. (Als demagogie kan dit tellen). Vooral de eis tot "ontslag van Regeringspresident Zapatero", galmde over de Madrileense lanen. "Zapatero embustero!" (Zapatero bedrieger!) "Rajoy Presidente!", "Leve Spanje!", maar vooral "Overgave? Niet in mijn naam!"

Ze waren met velen. Behalve Mariano Rajoy waren er Aznar, Angel Acebes, Maria San Gil en natuurlijk was er ook de PP-presidente van de Regering van Madrid, Esperanza Aguirre.

Een woordvoerder van die regering telde de koppen: 1.400.000 manifestanten!

De Politie sprak over ongeveer 120.000 manifestanten!

De regering over 110.000 manifestanten!

Wie liegt?

Dit stond de dag nadien, 26 november 2006, in de krant “El Mundo”:

MANIFESTACIÓN DE LA AVT EN MADRID

Una multitud marcha contra la negociación con ETA y exige al Gobierno 'la paz de la Justicia' (Een massa marcheert tegen onderhandelingen met ETA en eist van de regering ‘de vrede van de gerechtigheid) http://www.elmundo.es/elmundo/2006/02/25/espana/1140884446.html

Actualizado domingo 26/02/2006 10:59 (CET)

§                     La Comunidad de Madrid dice que hay 1.400.000 personas, y la Delegación de Gobierno, 110.000

§                     De Madrileense Autonome Gemeenschap zegt dat er 1.400.000 personen waren, een delegatie van de regering komt uit op 110.000

Ramón Gil Ostoaga
de kranten van

24 november 2002

Hoewel het zondag is, melden de kranten op 24 november 2002 het overlijden van Ramón Gil Ostoaga (zie foto), die op 8 oktober 2002 onder groot protest van "wéldenkend Spanje" voorlopig in vrijheid werd gesteld door rechter Ruth Alonso. Hij had de dag voordien hoogstwaarschijnlijk zelfmoord gepleegd met één schot in de borst uit het jachtgeweer van zijn broer.

Op 23 november 2002 werd in een veld dicht bij zijn geboorteplaats Legazpia (Guipúzcoa), de stoffelijke resten gevonden van Ramon Gil Ostoaga, met een kogel in de borst en het geweer van zijn broer naast zich. Rechter Alonso had een paar dagen voordien nog met hem gesproken en had niets abnormaals opgemerkt. De eerste resultaten van het gerechtelijke onderzoek wijzen op zelfmoord, hoewel de onderzoeksrechter geheimhouding heeft bevolen en het onderzoek verder zet. Ramon Gil Ostoaga had wel al 2 maal geprobeerd zelfmoord te plegen in de gevangenis van Córdoba, en in de gevangenis van Nanclares de Oca (Vitoria).

Ramón Gil Ostoaga werd 47 jaar en was vader van 2 kinderen. In 1979 diende hij zijn Legazpia al te verlaten en na vele omzwervingen, waarbij hij o.a. in Mexico terecht kwam, werd hij in Biarritz gearresteerd in 1989. Vijf jaar later werd hij uitgeleverd aan het Spaanse plebs dat hem tot vele jaren veroordeelde. Toen de rechter van Penitentiair Toezicht, Ruth Alonso, hem na 3/4de van zijn straf voorlopig vrijliet werd Ostoaga onderwerp van een intense politieke campagne die waarschijnlijk tot gevolg zal hebben dat het Hooggerechtshof het Toezicht naar zich toe gaat trekken, "zodat het onmogelijk wordt dat een rechter een (Baskische) politieke gevangene vrijlaat".

De familie wijst de Staat (én de media, maar dat is Spanje hetzelfde) als schuldige voor de wanhoopsdaad aan. Minister Acebes zegt dat ETA de enige dader is.

In Legazpi nemen 2.000 personen deel aan het eerbetoon voor Gil Ostoaga.

Ertzaintza
opgeroepen
23 november 2001

De Rechtbank van Bizkaia roept op 23 november 2001 veertien Ertzainas op om op 13 december 2001 verhoord te worden over de "moord" op Ina Zeberio die op 5juni 1998 in Gernika het leven verloor in en vuurgevecht met de Baskische politie, Ertzaintza. Patxi Marqués en Iñaki Bilbao die bij deze actie werden gearresteerd, worden eveneens opgeroepen. (Er werden bij deze actie nóg 22 Baskische burgers gearresteerd.) De bedoeling is enkel te weten komen wát er die dag precies gebeurde.

Iñaxi werd geboren in Orexa op 2 juni 1963. Op 4-jarige leeftijd verhuisde de familie naar Lizartza, een plaats waar Iñaxi de in 1976 vermoorde Etarra Bernardo Bidaola “Txirrita” leerde kennen, of op zijn minst zag opgroeien.

Op een bepaald ogenblik maakte zij kennis met de Herriko Taberna “Herria” in het Parte Vieja, oude stadsgedeelte, van Donostia. Het is niet geweten of dit de aanleiding was, maar op 25-jarige leeftijd besliste zij om een paar maanden als brigadiste in Nicaragua te gaan strijden.

Hoewel zij altijd al een Abertzale-gevoel meedroeg, kwam er pas ernstig besef van haar opdracht in Euskal Herria na die periode. Op 29-jarige leeftijd kwam zij in dienst bij de krant “Egin” als kok, een baan die zij 3 jaar met voldoening uitvoerde. Op 17 augustus 1995, een paar uur na een ETA-aanslag tegen een Guardia Civil-kazerne in Arnedo (Rioja), sloeg zij op de vlucht (zij had niets met die aanslag te maken, maar was toegetreden als ‘liberado’ bij ETA, dit betekent dat zij door ETA betaald werd en door de politie gekend).

Op 5 juni 1998 werd zij, in een gehuurd pand, door de Ertzaintza neergeschoten. Zij betrok dat pand met twee andere liberados: Patxi Marqués en Iñaki Bilbao.

Omkoperij en corruptie

Ambtsmisdrijf en malversatie van overheidsgelden
22 november 2006

De ex-burgemeester van Andoain, José Antonio Barandiaran, en de ex-schepen Olazabal, beiden van de intussen buiten de wet gestelde radicale partij Euskal Herritarrok, verschenen op 22 november 2006 voor het provinciale gerechtshof in Donostia op beschuldiging van een delict dat thuishoort in het pakket "omkoperij en corruptie": 4 jaar cel en 8 jaar ontzetting. De beschuldiging luidt nu: "ambtsmisdrijf" en "malversatie van overheidsgelden".

In mei 2003 hadden beiden positief gereageerd op een vraag van de Gemeentelijke Commissie voor Mensenrechten van Andoain om geld vrij te maken voor de aankoop van een laptop voor hun stadsgenoot, Asier Oiartzabal die gevangen zat in de Parijse gevangenis van Fleury Merogis.

Alles gebeurde in de legaliteit, aldus de gemeentesecretaris die kwam getuigen. Anderen kwamen verklaren dat ook de andere gevangenen dingen kregen waar ze om vroegen. De Commissie Mensenrechten werd trouwens opgericht toen er een Socialistisch burgemeester aan het roer van Andoain stond.

De lezer zal intussen wel weten waar het schoentje wringt. De gevangene in Fleury Merogis was "van ETA", maar de laptop had hij nodig voor zijn studies en door het volgen van studies kon hij vroeger vrijkomen.……

Slachtoffers
(maar niet de goede)
21 november 2005

In de radicale Baskische krant “Gara            “ gaat Iker Gallastegi, zoon van de historische activist, Eli Gallastegi "Gudari", er op 21 november 2005 van uit dat van de 2.900.000 Basken grosso modo 14 % (400.000) militant en sympathisant is van het radicale nationalisme (links, o.a. omdat de Franco-dictatuur rechts was.) Dat dit aantal redelijk laag is wijt hij aan de offers die het Volk gedurende vele jaren heeft moeten brengen. Eén op 11 bewuste nationalisten (35.500 in getal) werd gedurende de laatste 37 jaar ooit gearresteerd door de Guardia Civil, de Spaanse politie of de "Baskische" Ertzaintza. Een gemiddelde van 20 per week, drie per dag. Van deze 35.500 gedetineerden werden er 4.950 (14 %) aangehouden en opgesloten. Dit zijn er 3 per week. Op dit ogenblik zitten er ongeveer 250 in "voorlopige" hechtenis en deze kan 4 jaar duren! Anderen zitten al méér dan 25 jaar vast. Van deze groep gevangenen zitten er 500 gedurende 18.500 jaren achter de tralies. 2.000 activisten leven buiten Baskenland. Dit komt erop neer dat 1 op bijna 1000 Basken in de gevangenis zit of gedeporteerd is. Hiervan zitten er 80 op méér dan 1.000 km. van Baskenland verwijderd. Veertien zitten gevangen op een afstand van 750 tot 1.000 km. Honderd tachtig gevangenen zitten in 22 gevangenissen op afstanden van minsten 300 km. Dit betekent dat omwille van deze enorme afstanden, de financiële toestand en/of de hoge ouderdom vele moeders en vaders hun kinderen gedurende jaren niet meer zagen. Kan deze straf die de familieleden opgelegd kregen gerechtvaardigd worden?

Tussen 1968 en 1994 werden 3.093 Baskische burgers door Spaanse politiemannen of hun Baskische huurlingen zwaar gewond bij manifestaties. Honderd en negen onder hen werden verwond door kogels. Negentien anderen werden eveneens door kogels verwond tijdens straatcontroles. Tussen 1980 en 1987 werden 7 Baskische meisjes verkracht door leden van parapolitionele groepen. Twee van hen vonden daarbij de dood. Drieduizend radicale Basken moesten het land te ontvluchten en leven of leefden in ballingschap. Onder hen werden er méér dan 100 aangehouden in Frankrijk en overgeleverd aan Spanje terwijl er 63 door Frankrijk gedeporteerd werden naar Afrikaanse eilanden waar ze vegeteren zonder papieren, zonder rechten en zonder middelen. Driehonderd anderen werden na het uitzitten van hun straf illegaal aan Spanje uitgeleverd! Dit gebeurde voornamelijk door de "democratische Rechtstaat", Frankrijk. Méér dan 7.000 mannen en vrouwen klaagden aan gefolterd te zijn door de Spaanse of de Baskische politie. Daarbij komt een groot aantal dat geen aangifte van foltering deed omdat ze bang waren of omdat het toch niets uithaalde als ze het wel deden. Het totale aantal gefolterde mannen en vrouwen mag op 10.000 geschat worden: 1 op 3 van de gearresteerden en het dubbele van degenen die werden aangehouden. Minstens 13 activisten bleven dood ten gevolge van de folteringen! Drie anderen verdwenen van de aardbodem! Met als laatste in de rij, Kotto, stierven 19 gevangenen omdat ze niet de noodzakelijke medische behandeling kregen in de gevangenis. Er zijn geen precieze cijfers over het aantal gevangenen dat geslagen of vernederd werd of gedurende lange tijd in isolatiecellen terecht kwam. Méér dan 100 zitten er op dit ogenblik in de gevangenis hoewel ze, volgens de Spaanse wetgeving, hun straf hebben uitgezeten! Tweehonderd en drie ETA-leden vielen onder de kogels van de bezettende troepen of van de "Baskische" politie. In een normaal land was er geen sprake geweest van toetreding tot een "terroristische" organisatie… In de voorbije 16 jaar werd er méér dan 21 miljoen Euro per jaar uitgegeven aan de verplaatsingen naar de gevangenissen in Spanje of Frankrijk. Voor een bezoek van gemiddeld 40 minuten leggen elk weekend 1.500 tot 2.000 familieleden en vrienden afstanden af voor een totaal van 530.000 km. Hierbij kwamen tot op heden 19 personen om het leven in 98 verkeersongevallen!

Deze "slachtoffers" ten gevolge van het "terrorisme" van de Spaanse, Franse en Baskische regeringen en van de groepen paramilitairen, die door die regeringen financieel worden ondersteund en gedirigeerd, bestaan officieel niet! 

Bron: http://torturano.bitacoras.com/archivos/2005/11/21/victimas-iker-gallastegi

Xanti Brouard
+20 november 1984

Op 20 november 1984 werd een heel belangrijke Baskisch nationalist vermoord, precies op de verjaardag van Franco's dood.  Xanti Brouard was voorzitter van HASI en lid van het nationale directorium (zeg maar partijbestuur) van Herri Batasuna. In zijn pediatrische kliniek aan de Rekaldestraat12, kwamen zijn moordenaars toe, net toen een jonge patiënt vertrok. Die moordenaars waren staatsterroristen van GAL. Zijn verpleegster Begoña Marínez opende de deur voor de huurmoordenaars. Ziehier haar verklaring:

"Eerst dacht ik dat het zigeuners waren die kwamen bedelen. Toen ze hun namen niet wilden zeggen, werd ik achterdochtig en zag dat één van de mannen een pruik droeg. Plots viel er iets op de grond: een pistool. Ik schreeuwde dat Santi niet in de kliniek was, om hem op die manier te verwittigen, maar hij deed net het tegenovergestelde: hij kwam naar buiten.". Hij werd door 6 kogels doorzeefd.

Het eerbetoon dat hem achteraf te beurt viel, bracht een enorme menigte op de been in heel het land. Een algemene staking werd uitgeroepen. Herri Batasuna beschouwde de aanslag als een staatsmisdrijf.

Je kunt in Spanje beter binnen blijven op een 20ste november

20 november 1936

De stichter van de Spaanse Falange, José Antonio Primo de Rivera, wordt op de patio van de gevangenis van Alicante gefusilleerd.

20 november 1975

Francisco Franco Bahamonde, Caudillo de España por la Gracia de Dios (Leider van Spanje bij Gods gratie) sterft. In zijn bed….

20 november 1984

De charismatische volksvertegenwoordiger van Herri Batasuna, Santi Brouard, wordt in zijn dokterskabinet in Bilbao doodgeschoten door Spaanse Staatsterroristen.

20 november 1989

De dag vóór ze hun opwachting maken in de Spaanse Cortes wordt in het restaurant van Hotel Alcalá in Madrid geschoten op de vertegenwoordigers van Herri Batasuna. De schoten die bedoeld waren voor Jon Idigoras treffen Josu Muguruza dodelijk. Iñaki Esnaola wordt zwaar gewond. Eveneens aanwezig: José Luis Alvarez, "Txillardegi". De schoten werden gelost door een Spaanse politieman in burger. De opdrachtgever was een Falange-lid.

Verdwijning en dood

niet te bewijzen

19 november 2004

Op 11 juni 1890 verdween Miguel Etxebarria Alvarez, "Naparra" of "Bakunin", die als politiek vluchteling in het Noorden leefde, spoorloos van de aardbodem. Het waren de hoogdagen van de vuile oorlog tegen de Basken, en het "Batallón Vasco Español" eiste meteen de ontvoering en de moord op. De huurling, Gilbert Perret, zou hierbij betrokken zijn.

Omdat de familie wilde weten waar zijn lichaam gebleven was, dienden ze in september 1999 een aanklacht in wegen "illegale ontvoering" en " terroristische moord" om op die manier tot een ondervraging van Perret te komen. Op 31 maart 2004 weigerde het Hoog Gerechtshof deze eis.

Op 19 november 2004 raakte bekend dat volgens de Spaanse Justitie niet kan bewezen worden dat Perret actief deelnam aan de ontvoering en "dat niet kan bewezen worden dat ‘Naparra’ verdwenen is en dood."

Op een berg boven Lizartza kreeg "Naparra" een sobere gedenksteen in een weide van waaruit hij een prachtig zicht heeft over de Baskische groene "jachtvelden" waarvan hij zoveel hield…

De heksenjacht gaat door
18 november 2008

Terwijl gisteren, 17 november 2008, de militaire leider van ETA, Mikel Garikoitz Aspiazu “Txeroki'”, in Cauterets (Frankrijk) werd gearresteerd, en dit feit aan president Zapatero het volgende ontlokte: “Dit is een beslissende slag tegen ETA”, werd de heksenjacht op Iñaki de Juana Chaos verder gezet.

Dit is nu al de 37^ste maal dat er sprake is van “beslissende slag, een zware slag, de nummer 1 van ETA”, en toch is ETA nog altijd springlevend.

Het is niet zo dat het de Spaanse rechtstaat ontbreekt aan belachelijkheid, maar de juridische farce waarmee ze nu weer op de proppen komen, verpulvert alle records. Een overzicht.

Inaki de Juana Chaos werd op 2 augustus 2008, na 21 jaar cel vrijgelaten. Hij moest om 00:00u vrijkomen, maar dit gebeurde pas om 07.26 u! Waarom? Hebben ze tot op het laatste ogenblik naar trucs gezocht om hem toch nog binnen te houden. Lees verder…

DNA-databank

18 november 2002

Op 18 november 2002 maken de Spaanse kranten gewag van een nieuw speeltje voor de Guardia Civil. Sinds enige tijd zijn de Guardia Civil en de Spaanse Politie intensief bezig met wat hun nieuw "speelgoedje" blijkt te zijn, ware het niet zo ernstig: het verzamelen van DNA-gegevens van de arrestanten.

Op 17 november maakten ze bekend dat ze samen een databank hebben samengesteld en ze merken daarbij op "welk een enorme waarde dit krachtige, exacte en relatief gemakkelijk te gebruiken werktuig dit wel is."

Advocaten van jonge nationalisten wijzen er echter op dat alles zonder wettelijke regeling en vooral zonder expertise verloopt.

Zo werden er begin november twee jongeren uit Biskaje door het Hooggerechtshof naar de gevangenis overgebracht op beschuldiging deelgenomen te hebben aan acties van "straatgeweld". Ze werden geïdentificeerd aan de hand van ADN-analyses die gebaseerd waren op speeksel dat gevonden werd op bivakmutsen die aangetroffen waren op de "plaats van misdaad". Omdat er geen regelgeving is, wordt de indruk gewekt dat er door de politie te werk gegaan wordt analoog aan de andere "praktijken" die bij de behandeling van gearresteerd Basken worden gebruikt, aldus de advocaten. Bij de laatste arrestatiegolf die door de "autonome politie", Ertzaintza, werd uitgevoerd viel tijdens de huiszoekingen de uitzonderlijke interesse van de geüniformeerden op voor sigarettenpeuken en tandenborstels, waarschijnlijk in de hoop daarbij speeksel aan te treffen van de arrestanten. Later sprak één van de arrestanten, behalve over hallucinaties die ze had gekregen, over het feit dat op de eerste dag van de “ondervragingen" herhaalde malen een voorwerp in haar mond werd gestopt dat ze niet had kunnen identificeren en dat wel eens gediend had om speeksel op te slaan. Ook de auto’s van de jongeren werden minutieus onderzocht.

Maar het vreemde aan deze hele zaak is dat ondanks het bezit van bewijzen via ADN de arrestanten tóch gedurende 3 à 4 dagen in afzondering blijven, de gevreesde "incomunicación", waarbij ze voortdurend seksueel worden vernederd en bedreigd, verplicht te blijven staan en geslagen tot ze het bewustzijn verliezen.

Operación Galaxia

17 november 1978

Operatie Galaxia was de codenaam voor een plan tot staatsgreep, voorafgaandelijk aan 23-F (de staatsgreep van 23 februari 1981).  De betrokken officieren kwamen op 11 november 1978 samen in "Cafetería Galaxia" in Madrid (nu, Café Van Gogh ). De bedoeling was om op 17 november 1978, als de koning in Zuid-Amerika zou zijn, de staatsgreep te plannen om de constitutionele plannen voor autonomie een halt toe te roepen. Er waren vijf samenzweerders aanwezig, onder wie Luitenant-kolonel Antonio Tejero van de Guardia Civil en kapitein Ricardo Sáenz de Ynestrillas Martínez van de Policía Armada. Twee van hen informeerden hun oversten.         
Op 8 mei 1980 werden de twee hoofdverantwoordelijken, Tejero en Ynestrillas, voor het Krijgsgerecht gebracht, die 6 jaar voor Tejero vroeg en 5 jaar voor Ynestrillas. Uiteindelijk werden ze respectievelijk veroordeeld tot 7 maanden en 1 dag en 6 maanden en 1 dag. Geen van beide verloor zijn militaire rang en Ynestrillas werd later bevorderd tot Commandant.