Idoia Martínez García
“Olga”

Gara maakt op 5 mei 2001 bekend dat Idoia Martínez deze week vanuit de gevangenis van Joux-la-Ville naar een hospitaal in Auxerre werd overgebracht voor een hartonderzoek. Daarbij werden de handboeien verwijderd, maar de voeten bleven geboeid. Tijdens het onderzoek door de arts verlieten alle begeleiders de ruimte, op één na. Zelfs toen de arts verzocht de kamer te verlaten weigerde deze vrouwelijke cipier dit. Daarop gelaste de arts het onderzoek af.            

Idoia Martínez García “Olga” werd te La Rochelle (Frankrijk) op 6 november 1997 gearresteerd, samen met haat toenmalige metgezel, José Ramón Naveiro Gómez, alias 'Gabarra' of 'Loidi'.

De Correctionele rechtbank van París veroordeelde Idoia Martínez op 5 oktober 1999 tot 7 jaar cel, wegens banden met ETA.

Het blijft onze burgemeester
Het volk heeft beslist

Ik haal de krant “Deia” aan, nochtans een fervente PNV-krant, die vermeldt dat er gisterenavond duizenden aanwezig waren op de manifestatie in Arrasate-Mondragón ten voordele van de opgesloten burgemeester Ino Galparsoro.

Zij klaagden de waanzinnige repressie van de PSOE aan en gaven de PNV, de collaborateurs van de PSOE, lik op stuk, en zij klaagden de brutale oorlogsstrategie van de socialistische regering aan.

Het motto van de manifestatie was:

“Salbuespen egoerari stop”

Stop de uitzonderingstoestand

Euskal Herriak autodeterminazioa

Zelfbeschikking voor Euskal Herria

Kreten als “PNV español" (De PNV is Spaans), "Ino Askatu" (Vrijheid voor INO) en "No nos callaréis", (Zij zullen ons niet doen zwijgen), waren niet uit de lucht.

Voor Binnenlandminister, Alfredo Pérez Rubalcaba, hadden zij nog volgende boorschap klaar: “Hij vergist zich door ’s morgens “mociones de censura” (moties van wantrouwen) te laten stemmen in de gemeentehuizen en door ’s avonds de burgemeester te laten opsluiten. Hij vergist zich als hij denkt ons hiermee op de knieën te krijgen of als hij denkt ons te verhinderen een democratische verandering in Euskal Herria te willen bewerkstelligen”.

Voor de start van de manifestaties werd door de ordestrijdkrachten het doosje pesterijen bovengehaald, door aan de rand van het stadje vele bussen tegen te houden en terug te sturen. Maar aangezien er tijdens de manifestatie geen provocaties waren van de ordestrijdkrachten, verliep de manifestatie zonder incidenten.

Foto's van de manifestatie

Rechtvaardige Rechters"
4 mei 2006

Magistraat Santiago Pedraz van het Spaanse Hooggerechtshof laat op 4 mei 2006 de Baskische gevangene Sandra Barrentetxea vrij zonder borg, "omdat een verklaring aan de politie onvoldoende is om iemand in de gevangenis te steken".

Sandra Barrenetxea werd op 24 april opgepakt door de Guardia Civil en gedurende drie dagen gefolterd. Magistraat Ismael Moreno liet haar daarna opsluiten in de gevangenis van Soto del Real op de gekende beschuldiging "colaboración con banda armada" (collaboratie met een gewapende bende). Toch had Barrenetxea geen verklaringen afgelegd, noch aan de Guardia Civil, noch aan de magistraat. Pedraz benadrukte nu dat de vermeende verklaring van Ibon Meñika aan de Guardia Civil onvoldoende is om iemand te beschuldigen van "collaboratie met ETA". Bij de arrestatie van Ibon Meñika werden "betaalcheques" gevonden zoals die door o.a. ETA gebruikt werden. Ook Meñika verklaarde dagenlang gefolterd te zijn. Tot op heden was, voor wat Basken betreft, enkel een dergelijke eenvoudige verklaring door een derde al voldoende om iemand zijn vrijheid te ontnemen. Op die manier kwamen honderden Baskische activisten in de cel terecht waarna ze meestal tot jaren gevangenisstraf veroordeeld werden na "zelfbeschuldiging" ten gevolge van foltering… De arrestatie van een vriend was jarenlang aanleiding tot een vlucht naar Frans Baskenland.

Rafael Goikoetxea Errazkin
+3 mei 1984

Rafa werd in de wijk Zikuñaga te Hernani geboren op 19 januari 1954. Gedurende de burgeroorlog 1936-1939 was zijn thuis een plaats van komen en gaan van veel vluchtelingen voor het Francoregime. Rafa was geen uitblinker op school en voor de Franse taal behaalde hij keer op keer een 0. Later, als hij zich genoodzaakt voelde, zal hij de taal volledig beheersen.    
Op 18-jarige leeftijd begon hij te werken in de haven van Pasaia. Zijn dienstplicht moest hij vervullen en El Ferrol (Galicia) en bij zijn terugkeer kon hij zijn kinderwens eindelijk waarmaken: de aanschaf van een moto. In die jaren was er in Hernani een belangrijke politieke beweging, maar het leek alsof Rafa zich daar niet voor interesseerde, in zoverre dat bepaalde personen hem weigerden te begroeten. Dat was echter schijn, want Rafa was vrijwilliger voor ETA geworden. In februari 1981 moest hij de vlucht nemen naar Iparralde, waar hij, gedurende 7 maanden werk vond als mecanicien op een Frans Marineschip. Later vervoegde hij de coöperatieve “Muebles Denek” te Arrosa.

Op 3 mei 1984 was hij met zijn wagen op weg naar Baigorri, toen een huurling op een moto hem voorbijstak en hem met één schot neerschoot. Hij was pas 30 geworden.

In Spanje wordt niet gefolterd
(Met dank aan W. Hensgen)

De hypocrieten van de Spaanse pers huilen met de wolven in het bos bij het zien van de foto’s van Irakese gevangenen die in Britse en Amerikaanse "instellingen" gefolterd werden. Het betrof voornamelijk seksuele vernederingen. De rest zal wel buiten beeld blijven…

Toen het hoofd van Unai Romano in de abertzalepers verscheen, onherkenbaar na een "verblijf" van enkele dagen in Spaanse commissariaten, gaven dezelfde media geen kik. Geen sociaal alarm en niemand diende zich te verantwoorden voor het congres. Het stilzwijgen van de pers zorgt nét voor het voortbestaan van deze praktijken!

Toevallig werd de aanklacht wegens foltering, gedaan door Ainara Gorostiaga, deze week geklasseerd wegens "het ontbreken van sporen" (van foltering)! Zij werd nochtans zodanig tussen gepakt, dat ze zichzelf beschuldigde van moord om uit het lijden verlost te zijn!

De onvolprezen "Tasio" maakt in de krant Gara een vergelijking tussen de foto van een Irakees waarbij elektroden werden aangebracht en de ziekenhuisfoto van Unai Romano die zodanig werd tussen gepakt dat hij drie dagen niets meer kon zien. Er bestond zelfs de vrees voor een schedelbreuk.

Als je in Spanje uit een politiecommissariaat of uit een voorhechtenis komt vragen ze, "hoe de behandeling was?"

Vertaling van cartoon van Tasio:

Links: "Hier hebben we een voorbeeld van de angstaanjagende folteringen in Irak".
Rechts: "Hier een afbeelding uit de roze periode van Picasso."

DEMOKRAZIA ZERO

Zero Democratie

Slechte verliezers

De “mociones de censura”, de moties van wantrouwen om ANV uit de gemeentebesturen te verdrijven (en zelf hun plaats in te nemen) zijn tot nu toe in 4 gemeenten op een gigantische sisser afgelopen voor de zelfverklaarde democraten van PSE (socialisten) en PNV (zeer gematigde nationalisten, eigenlijk geen nationalisten). In Arrasate, Hernani, Bergara en Eskoriatza werden die ondemocratische moties weggestemd, tot groot ongenoegen van de zelfverklaarde democraten.

Het ongenoegen bleek zo groot dat ze de alomtegenwoordige magistraat Baltasar Garzón hebben ingeschakeld. Die magistraat van de uitzonderingsrechtbank Audiencia Nacional heeft op 30 april 2008 de burgemeester van Arrasate-Mondragón, Ino Galparsoro, laten arresteren en opsluiten in Soto el Real (Madrid), op beschuldiging van de eeuwige dooddoener “colaboración con organización terrorista” (medewerking met ETA) en van overtreding van opschorting van activiteiten van ANV, door Garzón bevolen in februari 2008.

Concreet werd zij opgesloten omdat zij op 23 april 2008 een persconferentie had samengeroepen om een tegenvoorstel voor de motie van PNV en PSE toe te lichten. Veel erger voor Garzón was dat ze dit tegenvoorstel op de gemeenteraad van 24 april 2008 te berde bracht, de gemeenteraad waar moest gestemd worden over de “motie van wantrouwen” en die grandioos werd weggestemd. In dit heerlijke “democratische” paradijs, dat Spanje heet, heeft superdemocraat Garzón aangekondigd dat er nog arrestaties zullen volgen. Als je een tegenstrever niet via verkiezingen kan verslaan, gooi ze dan in de cel!

Vannacht heeft ETA, na telefonische verwittiging, de 1-meiviering ingezet met de explosie van 3 bommen aan 2 openbare gebouwen in Donostia-San Sebastián en Arrigorriaga. Er zijn geen gewonden.

530 Baskische priesters
reageren

Op 1 mei 2003 laten 530 Baskische priesters een brief aan de Paus bezorgen, naar aanleiding van zijn op handen zijnde bezoek op 3 en 4 mei 2003. Hierin herinneren ze de kerkvader aan de "politieke wortel van het (Baskisch) conflict, waarbij de erkenning van de rechten ontbreekt". Een kopie van de brief werd overgemaakt aan de bisschoppen van Baskische diocesen Baiona, Bilbao, Pamplona-Tudela, San Sebastián en Vitoria-Gasteiz. Verder uiten ze hun droefheid over de van het laatste Herderlijk schrijven van het Spaanse Episcopaat waarbij de eisen van de meerderheid van Baskische werden afgewezen en waarbij ze beschuldigd worden van "een totalitair nationalisme".

Tevens vragen ze aan de Paus een eigen Baskische Kerkelijke Provincie.

Het "dossier" werd de vorige maand al persoonlijk overgemaakt aan de nuntius van de paus, Etxegarrai, bij diens verjaardag in zijn geboorteplaats Ezpelete. Etxegarrai raakte vooral bekend omdat hij een week vóór het uitbreken van de oorlog in Irak nog naar Sadam Hussein stapte met de vraag van de paus om de het drama af te weren.

Baskisch concert in Gent
AFGELAST
wegens ziekte

Op vrijdag 2 mei 2008 komt de Baskische band "Inoren Ero Ni" (Niemands Nar, vrij vertaald) naar Vlaanderen, meer specifiek naar Gent.
 
Plaats: Kinky Star, Vlasmarkt 9, Gent

AFGELAST

De wet van de leugen

Om te begrijpen wat leugen is, moet je…
1) naar de waarheid kijken
2) naar de leugenaar kijken

Het doet er niet toe hoeveel maal er wordt aangetoond dat een leugen vals is. Als die leugen genoeg herhaald werd, blijft er altijd een percentage van de mensen geloven dat het de waarheid is.       

Iedere keer dat wij te maken hebben met een actie van ETA, laat het officiële staatsdiscours de documentatiecentra van kranten, tijdschriften, voorlichtingsbladen, video- en geluidsbanden, volhardend doordrammen met zinnen en verklaringen die door hen werden voorgekauwd in repressieve laboratoria. Zinnen als: “ETA is de enige die doodt en geweld gebruikt”. “ETA wil hun idee aan de democratie opdringen”. “Er zal maar vrede komen als ETA is vernietigd”. En ga zo maar door. Kranten en informatieprogramma’s gaan uur na uur, dag na dag, week na week, door met de manipulatie en de hersenspoeling. De virtuele realiteit van deze boodschappen komt in botsing met de kritische analyse van de politieke toestand. We moeten teruggrijpen in de geschiedenis om te achterhalen wat hardnekkig wordt getracht uit dat geheugen te wissen. Ik probeer toch in dat verleden te duiken, al is het maar om een klein gedeelte van die wrede geschiedenis te achterhalen. Een wreedaardige en bloedige geschiedenis die het Baskische volk al meer dan 40 jaar moet ondergaan. Een klein met opzet vergeten gedeelte, gecensureerd, vals voorgesteld tot in het absurde, en vooral gemarkeerd met de stempel van de willekeur.  

Vanaf 1968 tot op de dag van vandaag zijn door de handen van de Guardia Civil, door de huurlingen, door de paramilitairen en de parapolitionelen, honderden Basken omgebracht, onder hen veel ETA-militanten, politici, journalisten en gewone burgers. Op straat, bij betogingen, in restaurants, in kerken, op het platteland, in eigen huis, in de gevangenis, in de politiekelders van de beulen. Deze moorden worden verborgen gehouden of er werd door massamedia en regimepers een dusdanige draai aan gegeven dat ieder die het las, goedkeurend mompelde. Het gezicht van het conflict wordt door een sluier van leugens verdoezeld, het gezicht van een conflict dat nochtans moet openbaar gemaakt worden om het politieke probleem te begrijpen en de opgedrongen stilte van leugens te doorbreken. Ik denk aan Josu Muguruza en Xanti Brouard militanten van Herri Batasuna, aan Angel Etxaniz Olabarría, sympathisant van Herri Batasuna, aan de Communistische dokterszoon Germán Rodríguez, aan Xabier Galdeano directeur van de krant “Egin”, aan de militant van “Gestoras pro Amnistia” José Luis Geresta Mujika, "Ttotto", aan de oudere vrouw Rosa Zarra die door de Ertzaintza neergeknuppeld werd, aan de Zaak Almería van 1981, aan de slachtoffers van 3 maart 1976 in Gasteiz, aan al de rest.

Het andere gezicht van het conflict heeft ook haar rechten. U kunt af en toe in mijn weblog wat korte berichtjes lezen over vergeten en doelbewust verzwegen doden.

Massagraf
in Spanje
29 april 2006

Niet in Irak maar in Pamplona werd een massagraf ontdekt waarin de stoffelijke resten van 73 personen liggen. De ontdekking werd gedaan nadat de zoon van de Baskische nationalist, historicus en schrijver, José María Jimeno Jurío toevallig een tekst ontdekte in de archiefdozen van zijn overleden vader. De begraafplaats werd op 29 april 2006 gevonden tegen de flanken van de berg Ezkabe waarop het Fort San Cristóbal ligt. Dit fort deed na de Spaanse Burgeroorlog dienst als concentratiekamp en de stoffelijke resten zijn afkomstig van de gevangenen die van ontbering omkwamen in de periode tussen 1941 en 1943. Intussen werden de gegevens van alle gevonden personen samengebracht. De mensen waren afkomstig uit 21 Spaanse provincies, maar er was niemand bij uit Navarra zélf! Tien personen waren eerder al vroegtijdig vrijgelaten, maar later opnieuw opgeroepen worden om de rest van hun straf uit te zitten en dit overleefden ze niet.

Deze ontdekking was slechts de top van de ijsberg want van de 207 personen die gefusilleerd werden na de (mislukte) vlucht van 1938 werd niemand gevonden. Het gebied rond het fort heeft dan ook een oppervlakte van 600.000 m².