Archief

Koldo Kareaga
15 maart 2003

Op 15 maart 2003 werd in de gevangenis te Soria bij de Baskische politieke gevangene, Koldo Kareaga (48 j.), een zeer gevaarlijke en agressieve tumor geconstateerd. Tien maanden geleden klaagde Kareaga over een enorme pijn in het nierbekken. Waarschijnlijk in het kader van "het laten wegrotten in de gevangenissen van de Baskische gevangenen", werden er toen geen proeven gedaan, noch diagnoses gesteld.

Kareaga werd op 15 januari 1981 in Bergara gearresteerd en in het politiecommissariaat gefolterd. De voorbije 22 jaren zat hij in 11 verschillende gevangenissen, en nam hij deel aan een dozijn hongerstakingen. In december 1999 had hij 3/4^de van zijn straf achter de rug, maar werd niet vrijgelaten.

Op 29 maart 2003 manifesteerden 14.000 personen (zie foto) voor de onmiddellijke vrijlating van Koldo Kareaga en zijn lotsverbonden genoot in het lijden, Bautista Barandalla.

EUSKAL HERRIA HEEFT
HET LAATSTEWOORD

Op 14 maart 2007 was de laatste zittingsdag in het monsterproces 18/98. De beklaagden krijgen het laatste woord. Euskal Herria krijgt het laatste woord. (relaas van de incidentrijke zittingen)

Het proces is 21 november 2005 gestart en heeft 16 maanden geduurd. Het is het gevolg van een paar juridische spitsvondigheden begonnen in 1998. De bedoeling was een groot deel van de Baskische gemeenschap het zwijgen op te leggen, de linkse abertzales. Het was het proces tegen het Baskische nationalisme. Een uitzonderingstoestand werd gecreëerd en het recht van vrijheid van mening, het recht op bijeenkomsten en vergaderingen, het recht op ondernemen, het recht op een eigen ideologie, het recht op dissidentie werden met de voeten getreden. Het recht op zelfbeschikking staat niet in het woordenboek van het staatsnationalisme.

De aanval was eigenlijk al begonnen in 1996 toen, na een furieuze en georkestreerde propagandacampagne, de eerste verdachtmakingen gelanceerd werden tegen Herri Batasuna. De voltallige directie werd veroordeeld en opgesloten. Dit was zonder voorgaande in Europa. De PSOE, de socialisten, waren toen aan de macht. Een paar jaar later, toen de PP de macht overnam, werd de repressieve strategie agendapunt nummer 1 voor de regering. Ideeën, initiatieven, sociale en politieke activiteiten werden gecriminaliseerd. Onder impuls van magistraat Baltasar Garzón werd vanaf dit moment de filosofie van het “netwerk” uitgetekend. Personen en organisaties die hetzelfde doel nastreefden als ETA (zelfbeschikking) werden beschouwd als het “netwerk” van ETA. De finaliteit was al die personen en organisaties buiten de wet te stellen. Het motto “Todo es ETA”, ze zijn allemaal van ETA, moest juridische stappen en veroordelingen vergemakkelijken. De impuls van deze strategie was louter politiek: de sacrosancte eenheid van het grote Spanje vrijwaren. De processen die gevoerd werden, waren generaliserend: ze handelden niet over specifieke delicten, maar over algemeen vooringenomen stellingen die tot doel hadden een bepaalde sociopolitieke gemeenschap te straffen. Als klap op de vuurpijl werden die processen gevoerd voor een uitzonderingsrechtbank, de Audiencia Nacional, opvolger van het “Tribunal de Orden Público” onder Franco. De Audiencia Nacional hanteerde eigen normen over de rechtstaat, en dit met goedkeuring van de uitvoerende macht. Verklaringen afgelegd onder de vreselijkste folteringen werden met de mantel van de macht bedekt en op de koop toe als wettelijk bewijsmateriaal aanvaard. Vreemde zaken zijn er in de rechtszaal gebeurd. Meerdere malen werd het recht op verdediging geschonden. Vanaf het begin werd een rechtsprocedure naar eigen goeddunken gehanteerd; de vooringenomenheid van het Hof lag er vingerdik op; personen die rechtstreeks met het onderzoek betrokken waren, werden onder hevig protest van de verdediging toch als “deskundigen” opgeroepen; bewijslast (vooral ten ontlaste) verdween; documenten waren onvolledig; 100.000 documenten, waarvan de verdediging niet in kennis werd gesteld, werden op de rol geplaatst; meermaals werd aan de beklaagden of aan de verdediging het woord ontnomen; de vertalingen van het Euskara naar het Castilliaans brachten totaal verkeerde interpretaties aan het licht; tegenstrijdige verklaringen waren schering en inslag; authentieke documenten die verdwenen waren, werden vervangen door al dan niet gemanipuleerde kopieën; vreselijke verhalen van folteringen, werden door het Hof als niet ter zake weggewuifd…            
Aan het eind van dit monsterproces krijgen de beklaagden, de verdedigers van een Euskal Herria, het laatste woord. Ze staan niet alleen. Intussen hebben al meer dan 15.000 Basken zichzelf in beschuldiging gesteld voor gelijkaardige feiten. Feiten die in een democratie niet strafbaar zijn. Spanje is echter geen democratie, maar een “democratuur”: een dictatuur van een bepaald gedeelte van het volk, met heimwee naar het “España una, España grande, España libre” van Franco. Met heimwee naar de macht om de macht.

Angel Berrueta
+13 maart 2004

Meteen na de moordende aanslag door Moslimterroristen in Madrid op 11 maart 2004, schoof de regerende PP de leugenachtige schuld in de schoenen van ETA, en bleef daar tegen beter weten in, op alle mogelijke manieren, op doordrammen.           

Aanhangers kregen als het ware een vrijgeleide.

In Pamplona eist, op 13 maart, een vrouw, Pilar Rubio, in een bakkerswinkel dat de uitbaterbuurman, Angel Berrueta, een affiche "ETA NO" ophangt. Als hij dat weigert, gaat ze naar huis en komt even later met haar echtgenoot (de Guardia Civil, Valeriano de la Peña) en haar zoon (Juan, Manuel) terug en beiden vallen de man aan. De zoon van 19, met een mes. De echtgenoot schiet de winkelier met 4 kogels dood en hij krijgt een messteek van de zoon. Hij was lid van "Gurasoak", "De Ouders", een vereniging die opgericht werd om de klachten te bundelen tegen de willekeurige aanhoudingen van Baskische jongeren. Twee (van hun vier) kinderen werden ooit opgepakt voor Kale Borroka ("straatgeweld") en de moeder  was ooit woordvoerster van de organisatie Gurasoak..

Het eerste bezoek
12 maart 2003

Itziar Goienetxe, de echtgenote van Xabier Alegria, één van de arrestanten bij de sluiting van de krant “Egunkaria” mocht op 12 maart 2003 voor het eerst haar man in de gevangenis bezoeken. Die verkeerde in totale shocktoestand en kon gedurende 40 minuten geen woord uitbrengen. "Ik moest op hem roepen dat ik het was, maar zijn ogen bleven afwezig. Zijn handen bleven trillen." Alles een gevolg van de 5 dagen afzondering!

De vijfjarige zoon van Xabier Alegria heeft zijn vader al drie keer gevangen zien nemen:

1.      bij de sluiting van EGIN (beschuldiging: "collaboratie")

2.      bij de operatie tegen Ekin ("integratie" lees: lidmaatschap)

3.      bij de sluiting van Egunkaria (opnieuw "collaboratie")

Ook Baskisch parlementsvoorzitter, Atutxa, noemt de aanklachten van foltering tegen Otamendi "geloofwaardig", maar hij voegt eraan toe dat commandoleden van ETA instructies krijgen om folteringen aan te klagen. Zijn de aanklachten van foltering door Amnesty International en andere internationale organisaties dan ook door ETA geïnstrueerd?

11-M

Bloedbad in Madrid

Het is intussen exact 3 jaar geleden dat het bloedbad, door Moslimterroristen in Madrid op 11 maart 2004, heeft plaatsgehad. Er bleven 191 reizigers dood en er raakten er 1.824 gewond.
Op 15 februari 2007 is te Madrid, voor de Audiencia Nacional, het proces van start gegaan.

De aanslagen gebeurden op 3 dagen voor de verkiezingen, waarin de PP volgens alle opiniepeilingen een ruime overwinning zou behalen, weliswaar net niet de volstrekte meerderheid. Als de aanslagen konden toegeschreven worden aan ETA, dan zou de PP een ruime volstrekte meerderheid behalen.

Het regime Aznar probeerde de verkiezingen, van drie dagen later, te manipuleren door de aanslag in de schoenen van ETA te schuiven, met het oog op electorale winst. De bewijzen die het regime hiervoor aanhaalde waren:

1.      Men had ETA-gevangenen tijdens het luchten zien praten met Moslimgevangenen.

2.      Er waren resten van producten gevonden die ook ooit door ETA gebruikt werd bij de vervaardiging van springstof!

De aanslag was natuurlijk een wraakoefening van radicale Moslims op de Spaanse deelname aan de oorlog in Irak, maar als de PP de goegemeente zou kunnen doen geloven dat het daarentegen een wraak van de radicale Basken was omwille van de harde repressie tegen het Baskische Nationalisme dan kon de partij in de slachtofferrol kruipen en de zilverlingen opstrijken. (Mariano Rajoy zou in opvolging van Aznar de nieuwe premier worden. Dat was zo afgesproken. Begrijpt u nu de houding van Rajoy t.o.v. de PSOE-regering?)
In een radio-interview op Herri Irratia verklaarde Arnaldo Otegi om 9:00 u. ’s morgens al dat ETA zeker niet de dader was. De PP bleef op een schandalige wijze ETA met de vinger wijzen. De Spaanse ambassades werden door de PP-Regering verplicht verklaringen aan journalisten in die zin af te leggen! Een nooit geziene machinatie kwam op gang, die nooit werd onderzocht. Le Monde kwam dan ook met een karikatuur van Aznar, bevriend staatshoofd, met een Pinocchio-neus!      
Maar ook de Baskische Lehendakari Ibarretxe, sprak vóór zijn beurt. Hij sprak schande over “de beesten” van ETA. Toen om 13:15 u. een verlaten bestelwagen met ontstekers én audiocassettes  met verzen uit de Koran werd ontdekt, begon de puzzel in elkaar te passen. Ibarretxe wachtte wel nog 25 uren om zijn te verklaringen te herroepen. De PP bleef verder liegen en dat doen ze vandaag nog steeds! De spreekbuis van de leugen, de manipulatie en de verwarring is tegenwoordig de krant “El Mundo” (raakt nog niet tot aan de enkels van “Le Monde”). Lijnrecht tegenover de bevindingen van het 3 jaren durende onderzoek van gespecialiseerde onderzoeksrechters, beweert “El Mundo” dat er bewijzen zijn van deelname van ETA. Merkwaardig is dat die bewijzen nooit uit de doeken gedaan worden. Ze gaan zelfs zover dat ze er de Spaanse inlichtingendienst bij sleuren die, samen met ETA en met de moslimterroristen, een complot zouden beraamd hebben om de regering-Aznar te doen vallen.

Maar wat met de Baskische slachtoffers van PP-manipulatie die volgden op de aanslagen?

Hun namen staan niet op de slachtofferlijst!

Naar aanleiding van de beschuldiging door de PP dat ETA de aanslag had gepleegd kwamen de nuttige idioten weer overal op straat om te manifesteren tegen de Organisatie. In Iruñea-Pamplona wilde, twee dagen na de aanslag, de vrouw van een Spaanse politieman de bakker uit haar wijk (Donibane) verplichten een A4tje tegen ETA (“ETA no!”) aan zijn vitrine te hangen. Toen de bakker (Angel Berrueta) dat weigerde haalde ze haar man en zoon. De zoon stak de bakker met een machete dood, terwijl de vader hem op hetzelfde ogenblik met zijn dienstwapen doodschoot. De politieman en zijn zoon zitten in de gevangenis. De “echtgenotenaanstichtster” kwam snel vrij. In Hernani werd de volgende dag (14.03.04) bij een protest tegen deze doodslag door de Baskische politie gechargeerd. Hierbij overleed Kontxi Sanchiz (58 jaar) aan een hartinfarct.

Resultaat verkiezingen Spanje

9 maart 2008

Gisteren, 9 maart 2008, trok de bevolking naar de stembus om 350 volksvertegenwoordigers te verkiezen. De oproep om massaal te komen stemmen als antwoord tegen ETA, viel serieus tegen. De opkomst lag zelfs 2% lager dan in 2004.

De oproep in Baskenland tot onthouding, kende een groot succes, bijna 34%: in Gipuzkoa liep dit op tot 43% van de bevolking, wat immens is. De BOICOT 9-M is geslaagd.

De PSOE heeft het dus gehaald met 169 zetels op 350. De PP met 153 zetels.

In Euskadi verliest de PNV de 1 zetel (van 7 naar 6), en ook de PP verliest 1 zetel, ten voordele van de PSE-EE (Baskische socialisten) +2.

De aangeklaagde
is
de Spaanse Staat

In de Tweede Afdeling van het Provinciaal Gerecht van Araba begint op 10 maart 2003 het proces tegen de spionnen-afluisteraars van de partijzetel van Herri Batasuna in Vitoria-Gasteiz.
 In maart 1998 werd in de zetel geavanceerde afluisterapparatuur gevonden die er mogelijk al 10 jaar aanwezig was. De aangeklaagde is machtig: de Spaanse Staat en wel op zijn meest gevoelige plek: de Geheime Dienst, Cesid en de beklaagden hebben faam. De ex-directeurs van "Het Huis", Emilio Alonso Manglano (in de periode 1985-1995) en Javier Calderón (1996-2001), alsook Juan Alberto Perote zitten op de beklaagdenbank.

De spionage gebeurde onder de PSOE-regering van Felipe González, maar ook nog onder het regime-Aznar, en toen de feiten bekend werden, verklaarden beiden dat tegen Herri Batasuna alles toegelaten was.

Nu beroepen ze zich op de zwijgplicht. Telkens de advocaat van Manglano getuigen hoort verklaren, meent hij hen te moeten wijzen op hun rechten en daarbij te herhalen dat "ze mogen zwijgen". Manglano en Perote werden eerder al veroordeeld, dus kon hij hen misschien beter eens op hun PLICHTEN wijzen.

Hypocrisie ten top

PNV vraagt ETA voor hen te stemmen

De PNV die, naar aanleiding van de aanslag op Isaías Carrasco, bijzonder hard van leer trok tegen ETA, ronselde vanaf februari 2008 stemmen van diezelfde ETA. De brief is ondertekend door de voorzitter van de PNV, Urkullu.

Zij vragen Etarras die gevangen zitten in Franse gevangenissen om voor hen te stemmen en betreuren het dat ze zo ver van huis zijn. Zie als voorbeeld de brief gericht aan Juan Carlos Subijana

Algemene verkiezingen
Spanje
9 maart 2008

Vandaag, 9 maart 2008, trekt Spanje naar de stembus. Net als vorige keer, 14 maart 2004, werd de verkiezingscampagne gedomineerd door een aanslag. Er zullen 87.000 politieagenten (71.000 Guardia Civiles en 16.000 Policías locales) instaan voor de orde.

Het maakt voor de Basken niet veel uit wie de stembusslag zal winnen, want de twee grootste rivaliserende partijen, PSOE en PP, hebben dezelfde oorlogstrategie ten aanzien van de Basken: “Het 'recht op zelfbeschikking' is volgens hen een strategie van ETA, en iedereen die het zelfbeschikkingsrecht voor Baskenland verdedigt, behoort dus tot ETA”. Een dogma dat iedere vredesonderhandeling in de weg staat.

De prognoses gaven een lichte winst voor de PSOE, maar de gevolgen van de aanslag zouden wel eens voor een koude douche kunnen zorgen. De PP heeft gedurende de volledige legislatuur de PSOE aangevallen omdat ze met ETA wilde praten, en vooral omdat ze niet hard genoeg optrad tegen ETA. Een beschaafd mens vraagt zich af, gezien de huidige uitzonderingstoestand, hoeveel harder er wel kan opgetreden worden. De Baskische nationalisten zijn nu al burgerlijk dood verklaard. En dan gebeurt 2 dagen voor de verkiezingen die aanslag. Onmogelijk dus te voorspellen wat het resultaat zal zijn.

De gematigde nationalisten van de PNV zullen hun positie in Baskenland wellicht kunnen handhaven, vooral omdat de grootste concurrent, de onafhankelijkheidsbeweging, het verbod werd opgelegd aan de verkiezingen deel te nemen. Democratische verkiezingen noemen ze dat!

De radicale nationalisten die opgeroepen hebben tot onthouding (Abstenzioa) zullen allicht wel in de klappen delen, omdat de onterechte jarenlange indoctrinatie dat zij allemaal van ETA zijn, toch wel nadelig zal uitvallen.

PIJNLIJK
Politieke ruzie

De Partido Popular verspreidde op 7 maart 2008 een zoveelste leugen, via Europa Press, de wereld in als zou Patxi López (Baskische socialisten), hun voorzitter Rajoy (PP) zou verhinderd hebben te familie Carrasco te condoleren.

De secretarisgeneraal van de PSE-EE, Patxi López, partij van het slachtoffer, zet dit recht op 8 maart 2008, in schrijft in zijn homepage (weblog) op het internet het volgende:

"Vanaf het begin wilde de familie van Isaías Carrasco niet dat de PP zou verschijnen in de Capilla Ardiente (rouwkapel). Zij veranderden van mening omdat er, met hun eigen woorden, ‘geen perverse interpretaties zouden kunnen ontstaan’. Hoewel de familie uiteindelijk de aanwezigheid van Mariano Rajoy (PP) duldde, wilden ze hem niet begroeten.           
 Toen hij binnentrad en mij (Patxi López) condoleerde, zei ik hem letterlijk: 'Ik aanvaard uw medeleven, maar ik hoop dat uw partij van geen enkele socialist zegt dat wij de slachtoffers aanvallen of verraden, of dat wij toegeven aan het terrorisme’. María San Gil (PP) beet mij toe dat dit niet het juiste moment was, omdat wij allemaal gekomen waren met onze condoleances. Ik antwoordde haar dat “het niet juiste moment” datgene was wat wij (de socialisten) de voorbij 4 jaar hebben moeten ondergaan vanwege een opruiende PP. En ik stapte op.
Nadien besliste de familie dat San Gil de lijkkist, noch henzelf, mocht begroeten. Omdat de familie zelf wilde uitmaken op welke manier zij het leed en het verdriet willen verwerken”.

PIJNLIJK
Politieke spelletjes

Het gemeentebestuur van Arrasate-Mondragón bestaat uit een coalitie van ANV (Acción Nacionalista Vasca) en EB (Ezker Batua of Verenigd links).

De woordvoerder van EB, Ander Rodríguez, wil de coalitie opzeggen. ANV heeft zich solidair verklaard met slachtoffer en familie, maar heeft de aanslag niet uitdrukkelijk afgekeurd (of toch onvoldoende naar zijn zin).

Na de verklaringen van Ander Rodríguez liet de Partido Popular al onmiddellijk weten dat ze bereid is een motie van wantrouwen in te dienen tegen burgemeester (ANV) en schepenen van Arrasate-Mondragón om de meerderheid te vervangen (door henzelf uiteraard).

NOOT

Verwijzend naar mijn artikel van 4 maart 2008, “Uitzonderingstoestand”, wil ik u meegeven dat 18 internationale waarnemers neergestreken zijn in Euskal Herria. Op 8 maart 2008 hebben in een persconferentie hun eerste bevindingen meegedeeld: “Er bestaat in Euskal Herria een systematische verkrachting van de individuele en collectieve rechten van de mens. Wij hebben het failliet van de Spaanse democratie moeten vaststellen als gevolg van het verbod van een groot deel van de Baskische gemeenschap om deel te nemen aan de verkiezingen. Wij zijn er van overtuigd geworden dat het conflict een louter politiek probleem is, en daarom door de politiek moet worden opgelost. Wij bevelen de Europese Unie aan om tussen te komen in het conflict dat zich in twee staten (Spanje en Frankrijk) van die Unie aan het ontwikkelen is”.

Gemeenteraadsleden van ANV, die de waarnemers vergezelden naar het stadhuis van Iruñea-Pamplona, werden door de politie omsingeld en de toegang tot het stadhuis werd hen verboden. De waarnemers moeten niet eens vragen stellen, ze zien met eigen ogen hoe het er in het land van de PSOE en de PP aan toegaat.

Gegevens van de lijkschouwers
9 maart 2000

In de Zaak Lasa en Zabala raken op 9 maart 2000 gegevens van de lijkschouwers bekend. De ongebluste kalk en "de tijd" beletten te bewijzen of het duo gefolterd werd. Maar beiden hebben een schotwonde in de schedel, terwijl Zabala er nog een door de kaak heeft. Er rest nog één enkele nagel aan een hand en geen teennagels. De verschillende breuken kunnen het gevolg zijn van "de val op elkaar" in het graf. Benen en borst zijn verbonden met een gaas en verband gedrenkt in mercurochroom en een product "om brandwonden te genezen".

Ogen en mond zijn verbonden (met tape) mogelijk om verlies van hersenmassa te beletten bij de moordende schoten, maar mogelijk ook om het zicht te ontnemen. Waarom kregen ze 100 kilo kalk over zich heen? Om de gevolgen van het drie maanden lange verblijf in handen van hun ontvoerders te verdoezelen?