Archief

Spanje
Politiestaat

De snelheid en de omvang waarmee Baskische nationalisten worden aangehouden, maken het voor mij bijna onmogelijk om nog gelijke tred te houden bij het opstellen van mijn berichtjes.

Eerst werd Arnaldo Otegi, het bekendste gezicht van Batasuna, op 6 juni 2007 gearresteerd. Daarna volgde de arrestatie van praktisch de volledige koepel van de partij op 5 oktober 2007 te Segura. Op 4 februari 2008 volgden Patxi Urrutia en Pernando Barrena. Tussenin werden nog een aantel enkelingen aangehouden. Na de manifestatie van 10 februari 2008 werden 4 arrestaties verricht. Vanmorgen vroeg, 11 februari 2008, werden de laatste leden van het dagelijkse bestuur van Batasuna opgepakt, samen met de nieuwe bestuursleden die een voorlopige directie vormden. Het gaat hier om 14 personen: Karmelo Landa, Sonia Jacinto, Jesús María Agirre Arrobare, Aitor Aranzabal, Mikel Etxaburu, Eusebio Lasa Altuna, Peio Xabier Gálvez, Mikel Garaiondo, Ioseba Zinkunegi, Josetxo Ibazeta, Iñigo Valdakalonge, Jose Manuel Jurado en Karmele Aierbe. De veertiende werd opgepakt in Córdoba en het zou om Nuria Zugarai gaan.

Het totaal moet nu al opgelopen zijn tot tegen de 50, en ik spreek alleen over arrestaties bij de politieke partij Batasuna. Het proces tegen die partij, voorzien voor 21 april 2008, wordt het zoveelste monsterproces.

Steun van Sadam Hussein

Het Spaanse blad, Interviú, komt op 11 februari 2004 met een verhaal waarin ze beweren dat leiders van de PP (van president Aznar) en van diens "halfzus" de UPN van Navarra (president Sanz) tussen 1998 en 2002 steun kregen van het Regime van Sadam Hussein, "als compensatie voor de pogingen die hun politici deden om het handelsembargo op te heffen". Aan het hoofd van dit complot zou de Spaanse ambassadeur in de Verenigde Staten, Javier Rupérez staan. Hij sprak enkele jaren geleden oorlogstaal toen het parlement van de staat Idaho een verklaring ten voordele van het zelfbeschikkingsrecht van Euskal Herria goedkeurde.

Als lid van het complot wordt Ricardo de León genoemd, gedelegeerde van de Spaanse Regering in Baskenland, die zou gewerkt hebben via een stichting die "Humanisme en Democratie" heet en die Spaanse subsidies ontving voor de "heropbouw" van Irak. Verder wordt de onderneming Tobacco genoemd waarin de Regering voor 20 % de dienst uitmaakt en die een commercieel akkoord had met de Irakese Tabaksindustrie waar de zoon van Tarek Aziz aan het hoofd staat.

Manifestatie
tegen het conglomeraat
van de onmacht
Bilbao
10 februari 2008

De grootste Spaanse democratische wonde (het internationale recht op zelfbeschikking) wordt, na eerst nog wat zout in de wonde te hebben gestrooid, brutaal afgeplakt met een dictatoriale pleister (repressie en verbod). Van een doeltreffend ontsmettingsmiddel (de dialoog) is men sinds juni 2007 afgestapt. Als er geen ontsmettingsmiddel gebruikt wordt, begint de wonde na verloop van tijd te stinken. De huistekenaar Tasio van de krant “Gara” heeft er een mooie cartoon over gemaakt.

Daarom wordt de democratie in Spanje ook “democratuur” genoemd.

Magistraat Baltasar Garzón (rechterlijke macht) voert, zonder in achtneming van de scheiding der machten, de politieke directieven uit van de socialistische regering (uitvoerende macht), en verbiedt twee politieke partijen, AVN en EHAK, één maand voor de verkiezingen van 9 maart 2008. Het Hooggerechtshof (rechterlijke macht) houdt het bij een verbod van deelname aan die verkiezingen. Zij durven het waarschijnlijk niet aan de partijen te verbieden uit schrik voor Straatsburg.

De beweging die ijvert voor het internationale recht op zelfbeschikking heeft voor vandaag, 10 februari 2008, een protestmanifestatie uitgeroepen om 12.00u te Bilbao.

Magistraat Baltasar Garzón (rechterlijke macht) verbiedt, volgens de politieke directieven van de socialistische regering (uitvoerende macht), de manifestatie. De scheiding der machten is een “conglomeraat van onmachten” geworden. Garzón betrekt er ook de regering van de Baskische Autonomie Gemeenschap bij. Zij moeten de Ertzaintza (de Baskische politie) de opdracht geven om, met alle mogelijke middelen, de manifestatie te verhinderen en de staat van beleg, de uitzonderingstoestand, bestendigen. Wat zal de grootste partij, de PNV, doen? Zij hebben altijd de mond vol over het onaanvaardbare van het verbod, maar hebben zij er ooit iets aan gedaan? Sturen zij de Ertzaintza om op het eigen volk in te beuken? Waarschijnlijk wel, want Lakua, de Baskische regering, was er als de kippen bij om aan te geven dat de betoging verboden was. Ze zijn zich al aan het indekken.

Verbieden is echter niet genoeg. Wie het waagt om toch op te stappen, zal door de stoottroepen bestookt worden met traangas, spray, knuppels en rubberkogels, gearresteerd worden en in een dwangbuis gestopt worden. Met een brutale pleister zal de etterende wonde worden afgesnoerd, tot de stinkende etter uitbarst.  

De manifestatie

Kwart voor twaalf had de Ertzaintza de verzamelplaats van de manifestatie al ingenomen. Overal overvalwagens en tot de tanden gewapende, uit Lakua, telegeleide robotten. In de zijstraten had zich intussen al een massa volk verzameld om deel te nemen aan de manifestatie, onder de slagzin: “Por los derechos de Euskal Herria, Stop al estado de excepción" (Voor de rechten van Euskal Heria, Stop de uitzonderingstoestand.”

De Ertzaintza had al meerdere malen gechargeerd, onder andere toen manifestanten zich langs de Gran Vía een weg baanden naar het verzamelpunt op de Plaza Aita Donosti. Maar het bezettingsleger had alle toegangswegen hermetisch afgesloten. Overal plaatsten manifestanten containers over de weg. De spanning was te snijden.

Om 12.20u werd geopteerd om een zitstaking te houding net voor het politiekordon. De Ertaintza chargeerde omstreeks 12.45u. Zij rukten de pancartes uit de handen, en begonnen aan hun geliefkoosde bezigheid, het “hanteren” van de wapenstok. Omstreeks 13.20u werden de eerste containers in brand gestoken. Op dit ogenblik is het aantal arrestaties nog niet bekend. Maar geen nood, de komende dagen zullen de notitieblokjes wel vol komen te staan.

De duizenden nationalisten hebben het verzamelpunt niet bereikt (dit was voor de regimepers de belangrijkste gebeurtenis van de dag), maar een massale manifestatie is het wel geworden. De plaats is ondergeschikt.

De PNV keek toe vanuit hun ivoren regeringstoren hoe de eigen Ertzaintza, op hun bevel, het eigen volk neersabelde. De ooit zo trotse nationalistische partij is verworden tot een hansworst van de socialistische ministers van oorlog, en dit voor een bord linzensoep. Zielig! Die collaborateurs kunnen nu hun spandiensten aanbieden door aan Zapatero, de nationale socialist, de namen van de betogers te verklikken.

Foto's

Erabaki
Beslissen

Meer dan 80 vertegenwoordigers uit diverse culturele en sociale verenigingen hadden op 18 januari 2008 een nieuw burgerplatform opgericht met als doel steun te verlenen aan het recht op beslissen. Hun objectief is, via hun webstek, zoveel mogelijk steun te verwerven voor een grootse burgermanifestatie op 10 februari 2008 in het Kursaal te Donostia.

Op de burgermanifestatie in het Kursaal te Donostia zijn meer dan 1.000 personen komen opdagen om het manifest te ondertekenen. Juan María Atutxa, de voormalige voorzitter van het Baskische parlement was er met de boodschap: “Er is geen enkele macht die de wil van het volk kan stoppen”.

Opmerkelijk was de boodschap van Alfons López Tena, lid van de “Consejo General del Poder Judicial” (De Algemene Raad van de Rechterlijke macht), die uit Catalunya was gekomen: “Er moet gewerkt worden zodat in Europa, de Spaanse staat, de Baskische staat en de Catalaanse staat op hetzelfde niveau kunnen komen”.

Het manifest

¡Queremos decidir y vamos a decidir!
Wij willen beslissen en zullen beslissen

Vamos a decidir porque es nuestro derecho
► Wij zullen beslissen omdat het ons recht is

Vamos a decidir para abrir el camino de la paz
► Wij zullen beslissen om de weg naar vrede te openen

Vamos a decidir para abrir el camino de la Normalización Política
► Wij zullen beslissen om de weg naar politieke normalizering te openen

Vamos a decidir para elegir nuestro propio futuro en libertad
► Wij zullen beslissen om onze eigen toekomst in vrijheid te kiezen

Zij onderstrepen dat het uitoefenen van dit recht zal helpen om vrede te bereiken, als die vrede gebaseerd is op een finale dialoog die ondubbelzinnig het einde van het geweld als voorwerp heeft, zodat ETA er toe overgehaald wordt de wapens neer te leggen. Dit moet gepaard gaan met een gebaar van menselijkheid, met het verdwijnen van alle uitdrukkingen en manifestaties van geweld, met verzoening van de gemeenschap gebaseerd op de herinnering van de slachtoffers van alle geweld.

Barça es més que un club
Barcelona is méér dan een club
Oleguer Presas Renom
De kop van Jut
10 februari 2007

CF Barcelona is méér dan een club. Het was en is het symbool van een natie. De Francodictatuur wist niet wat ze aanmoesten met Barça dat uitgroeide tot het symbool van de anti-Franco strijd in Catalonië. In die periode hoorde men ook dat “Barça méér dan een club” was. Toen de beroemde Alfredo di Stefano voor Barça tekende, weigerde “Madrid” hem een arbeidsvergunning te verlenen. De Argentijn kon daarna wel onmiddellijk, met arbeidsvergunning, naar Real Madrid! Voor de politiek ongeschoolden: op het Spaanse Schiereiland was/is voetbal "politiek". Tijdens de dictatuur kon de Catalaanse club rekenen op supporters uit héél Spanje, voornamelijk republikeinen die in Barça een alternatief zagen voor de centralistische politiek van Madrid, die ze "niet genegen" waren. Barça hengelde ook nooit naar de titel "Real" (Koninklijke). In tegendeel! Toen op 14 juni 1925 een muziekband in het toenmalige stadion "Les Corts" de "Marcha Real" ten gehore bracht, volgde er een fluitconcert van de 14.000 toeschouwers! Gevolg: Het stadion ging voor zes maanden dicht en voorzitter Hans Gamper werd voor een seizoen verbannen naar Zwitserland!

Barça staat in deze moderne voetbaltijden nog steeds voor de "Catalaanse waarden". De Engelse journalist Jimmy Burns sprak in zijn boek al over "Barça, de passie van een Volk". (De Spaanse emigranten sloten aan bij "Español".) Behalve tijdens de dictatuur was de taal in de club het Catalaans. In de kapiteinsband prijkt de Catalaanse vlag. De club steunde ook de autonomiestatuten, zowel in 1931 als in 1979 (na de dictatuur) en recent nog eens in 2005. Dit leverde de toenmalige clubvoorzitter, Jordi Pujol, het grootst mogelijke eerbewijs op dat de Regering van Catalonië uitreikt: Het "Creu de Sant Jordi", het Kruis van San Jordi. Johan Cruijff noemde zijn oudste zoon Jordi en stal daarmee de harten van alle rechtgeaarde Catalanen (die hun oudste zoon ook zo noemen).

Met de komst van de huidige "presi" Laporta kwam er plots schot in de "Catalaanse selecties" onder de slagzin, "een natie, een selectie". Hierbij kreeg hij o.a. de steun van één van zijn spelers, Oleguer Presas Renom.

Oleguer Presas Renom (Sabadell, °02.02.80) is een vreemde eend in de huidige voetbalbijt. Voor hem haalde het plezier in het voetbal steeds de bovenhand op het geldgewin. Hij speelde eerst voor UEA Gramenet. De verdediger maakte zijn officiële debuut voor FC Barcelona op 13 november 2002 tegen Galatasaray in de UEFA Champions League. Hij is licentiaat Economische Wetenschappen. Sinds de komst van Frank Rijkaard als trainer is Oleguer een vaste waarde. In 2005 en 2006 werd Oleguer met de Catalaanse voetbalclub kampioen …van Spanje. In 2006 won hij bovendien de UEFA Champions League. Op 30 maart 2006 publiceerde Oleguer zijn eerste boek, "Cami d'Itaca" (De weg naar Ithaka). Hierin behandelde hij uiteenlopende onderwerpen zoals jeugd-anorexia, strijd tegen het fascisme, de rol van Spanje in de beide Golfoorlogen, etc. De voorstelling gebeurde in een kraakpand en Oleguer omschreef de ETA-aanslag op Admiraal Carrero Blanco in 1973 als: "De dag dat Carrero Blanco de wedstrijd hoogspringen won. Iedereen dacht dat met de dood van de hond (Carrero Blanco) ook de hondsdolheid (dictatuur) zou verdwijnen, maar alles bleef bij hetzelfde".

Oleguer bemoeide zich ook met de Zaak van de Baskische hongerstaker, Iñaki de Juana Chaos. Op 9 februari 2007 schreef hij een artikel in het Catalaanse weekblad "La Directa", dat ook gepubliceerd werd in de Baskischtalige krant Berria. Oleguer zegt over dit probleem het volgende:

"Ik heb de zaak Iñaki de Juana Chaos willen aangrijpen om de zogezegde rechtsstaat te bekritiseren, en om de onafhankelijkheid van de rechtsspraak en van de politiek in vraag te stellen. De rechtsstaat vertoont verscheidene zwarte punten die me doen twijfelen. Er hangt een geur van hypocrisie aan."

Op 10 februari 2007 stond de regimepers vol met hatelijkheden tegen Oleguer.

De gigant in sportkledij, KELME, zegde meteen het contract op dat Oleguer bij hen had lopen. Daarop volgde een campagne tegen KELME, met op 2 dagen tijd méér dan 18.000 ondertekenaars van het ordewoord in het Catalaans:

"Kelme m'ha perdut com a client"
"Kelme heeft mij als klant verloren".

Oleguer krijgt volop steun van de Catalaanse republikein Josep-Lluís Carod-Rovira en diens partij, ERC. Ze zeggen dat Oleguer het slachtoffer is van een golf van "Catalanafobie". Trainer Frank Rijkaard vermijdt uitspraken te doen. Een supporter van Athletic Bilbao beloofde in de krant Gara Oleguer, bij zijn volgend bezoek aan San Mamés (de voetbaltempel van Athletic Club de Bilbao), op de "gepaste manier" te ontvangen. Dat wordt een ovatie voor een tegenstander in het spel, maar een broeder in de strijd.

 Een politieke beslissing,

onder een laagje juridische mascara

9 februari 2008

Opnieuw verbiedt Spanje democratische politieke partijen uit Baskenland. Opnieuw wordt een belangrijk deel van het Baskisch electoraat uitgesloten van deelname aan de verkiezingen. Na een eerder verbod op de partij Batasuna en opvolgende partijen van de Baskische linkse onafhankelijkheidsbeweging – sinds 2003 worden alle partijen die de optie van een linkse en onafhankelijke Baskenland vertegenwoordigen stelselmatig verboden - verbied Spanje nu de partijen EHAK en ANV.
Terwijl Spaanse politici van de Baskische onafhankelijkheidsbeweging eisen dat zij enkel nog democratische middelen gebruiken om hun doel te bereiken, maken ze het diezelfde beweging onmogelijk om zelfs maar aan verkiezingen deel te nemen. De zogenoemde 'Transitie' – de overgang van de dictatuur naar een parlementaire democratie - is niet alleen nooit voltooid maar wordt zo ook gedeeltelijk weer teruggedraaid.

De Acción Nacionalista Vasca, de ANV, dateert van voor deze 'transitie', zelfs van voor de Spaanse burgeroorlog en de daaropvolgende dictatuur. De ANV is een linkse partij die zich in 1930 afsplitste van de rechtse Baskische nationalistische beweging. Zij aan zij met onder andere de Spaanse sociaaldemocraten vocht zij voor, tijdens en na de Burgeroorlog tegen het fascisme van het Francoregime. De kleine en pas opgerichte ANV was een trouwe verdediger van de uiteindelijk door Franco omvergeworpen tweede republiek. De partij nam met vier bataljons deel aan de strijd en 550 ANV leden stierven in de verdediging van de republiek. In de laatste jaren van die republiek nam de ANV zelfs zitting in de Baskische regering en na de overwinning van de fascisten nam de ANV samen met de sociaaldemocraten zitting in meerdere Baskische regeringen in ballingschap en comités ter voorbereiding op de terugkeer van de democratie in Spanje.

De ANV is het gewend om verboden te zijn, zij is veertig jaar lang illegaal geweest. Maar zij had nooit kunnen verwachten dat haar voormalige strijdmakkers van de PSOE meer dan dertig jaar na de dood van de dictator zouden samenspannen met de erfgenamen van die dictator om de partij opnieuw te verbieden.

De ANV staat voor een linkse en onafhankelijke Baskenland. De ANV wil dat doel op democratische wijze bereiken – zij verwerpt in haar statuten het gebruik van geweld - en eist van Spanje dat zij haar politieke systeem zo aanpast dat dit ook mogelijk is. De ANV eist, met andere woorden, dat de Basken zelf hun politieke toekomst mogen bepalen. Madrid reageert met een verbod. Niet alleen op de ANV maar op elke organisatie die deze doelen nastreeft. Het argument is dat deze organisaties de doelen van ETA nastreven zonder de door ETA gehanteerde middelen te veroordelen. Daarmee worden niet alleen de door ETA gebruikte middelen verboden, maar ook de door haar nagestreefde doelen. Dat heet politieke vervolging. (Bron: Baskenland Informatie Centrum)

Nadat de magistraat van de Audiencia Nacional, Baltasar Garzón, op 8 februari 2008 de schorsing decreteerde, gedurende 3 jaar, van alle activiteiten van de nationalistische politieke partijen ANV en EHAK, en een aanklacht indiende tegen 38 personen wegens vermeende integratie in een gewapende organisatie, had het Hooggerechtshof diezelfde dag 5 uur nodig om te delibereren over de eis tot opschorting (eigenlijk verbod) van beide partijen. Het Hooggerechtshof heeft het ANV verboden aan de verkiezingen deel te nemen en vraagt de stopzetting van alle publieke financiering.

VOOR HET RECHT OP ZELFBESCHIKKING VAN BASKENLAND!

VOOR EEN ONAFHANKELIJK BASKENLAND!

Sergio Fernandez Atauri,
 "Regi"

Op 9 februari 2002 weigert de Provinciale Rechtbank van Araba-Alava de voorlopige in vrijheidstelling van de politieke gevangene Sergio Fernandez Atauri "Regi", die aan een zware en ongeneeslijke ziekte lijdt (Aids).

Regi werd op 10.11.98 door de Ertzaintza gearresteerd omdat hij nog een straf van vier jaar moest uitzitten voor ordeverstoringen. Op 24 december 1999 botste hij tijdens een voetbalwedstrijd in de gevangenis, tegen een andere gevangene aan en beiden liepen "snijwonden" op. De medegevangene deelde Regi meteen mee dat hij seropositief was, maar de gevangenisdirectie oordeelde dat de wonden enkel schoongemaakt moesten worden.           
In een tijdspanne van zes maanden waren de tests twee keer negatief, maar in juli 2000 bleek het resultaat plots HIV-positief te zijn. Tot wat "ordeverstoring" kan leiden…

Stalin en Hitler hadden het niet beter gekund

De magistraat van de Audiencia Nacional, Baltasar Garzón, heeft vandaag 8 februari 2008 de schorsing gedecreteerd, gedurende 3 jaar, van alle activiteiten van de nationalistische politieke partijen ANV en EHAK. Deze schorsing kan over drie jaar verlengd worden met nog eens 5 jaar. Bovenop dit decreet komt de sluiting gedurende 3 jaar alle mogelijke lokalen en centra die aan beide partijen toebehoren. Alle bankrekeningen worden afgesloten, alsook water, gas, elektriciteit, telefoon en webstek. Ook de toelage aan deze politieke partijen wordt opgeschort.

Door dit vonnis kunnen beide partijen niet deelnemen aan de verkiezingen van 9 maart 2008. Daar was het om te doen. Enkel daarom!

Het vonnis heeft voorlopig geen effect op de verkozen afgevaardigden in het Baskische parlement en in de gemeenteraden.

Intussen is het Hooggerechtshof nog altijd aan het delibereren over illegalisering van beide politieke partijen. Er moet toch een beetje schijn van democratie hoog gehouden worden.

ETA slaat toe

Nadat Garzón gisteren, 7 februari 2008, opdracht gaf om Pernando Barrena en Patxi Urrutia (bestuursleden van Batasuna) op te sluiten, is vannacht om 00.20u een bom ontploft aan de rechtbank van Bergara. Er is grote schade aan het gebouw, en alle ruiten in de omgeving zijn gesneuveld.     
ETA waarschuwde met een anoniem telefoontje om 23.57u.

Megaproces tegen de Baskische jeugd
7 februari 2005 – 27 april 2005

In het Hooggerechtshof te Madrid ging op 7 februari 2005 het proces van start tegen een groep van 42 Baskische, radicale jongeren in de zaak "Jarrai-Haika-Segi" (de achtereenvolgende namen van hun organisatie.) Zij worden beschuldigd van "Kale Borroka" het Baskische woord voor "straatgevecht". Als de politie het te bont maakt tijdens een protest tegen een aanhouding, een zelfmoord van een gevangene of het verongelukken van een familielid op weg voor een gevangenenbezoek in het verre zuiden, dan gooien deze jongeren met stenen, steken een straatcontainer in brand of een muntautomaat. Ook wel een lijnbus. Komt de Spaanse Marine pronken in de stad Donostia dan krijgt de façade van hun gebouw dezelfde flessen verf toegeworpen als de kleuren van de Spaanse vlag die er (véél te groot) hangt uit te dagen… Op het grondgebied van Spanje en in elk ander land valt dit onder vandalisme. Zijn de daders Baskische jongeren dan wordt datzelfde feit plots "terrorisme"!

Later op het jaar, en wel op 21 november 2005, komt dan de Zaak 18/99 aan bod, waarin alle volwassenen figuurlijk een kopje kleiner gemaakt zullen worden.

Arnaldo Otegi, Batasuna-woordvoerder, vergelijkt dit proces met dat van Burgos, in 1970, in de einddagen van de Francodictatuur, waarbij 16 ETA-militanten terechtstonden voor de dood van de politieke politie in Gipuzkoa, Melitón Manzanas (*): "Daarna volgde het Autonomiestatuut van Gernika dat nu precies 25 jaar oud is. De kinderen die toen werden geboren staan nu terecht! Toen zegden we dat het pact tot niets zou leiden. Op dit ogenblik zien we de vruchten van dit statuut dat anderen voor ons Volk bedongen: gevangenis, arrestaties, foltering en processen voor het Hooggerechtshof. Een resumé van de geschiedenis van ons Volk van de laatste 25 jaar."

(*) Manzanas was al tijdens de Tweede Wereldoorlog “doende” in Baskenland. Joden die door Baskische “mugalaris” over de grens werden gesmokkeld, leverde hij uit aan de Gestapo als ze gevat werden. Na de Burgeroorlog werd hij “Inspecteur van de Sociale Brigade” van de Spaanse Politie in Gipuzkoa. In deze functie verwierf hij faam als folteraar. Er werd verteld dat hij de pijnkreten van zijn slachtoffers op band opnam en ze dan via een radiowagen in het dorp van het slachtoffer liet horen.

Meer dan 100 sympathisanten hadden zich vanuit Baskenland verplaatst naar Madrid maar het overgrote deel mocht of kon niet binnen. (De plaatsen waren al bezet, o.a. door leden van "Slachtoffers van het Terrorisme", die absolute voorrang kregen! ) Het was vooral voor de familie, hoewel achter glas, een prettig weerzien met de 23 jongeren die nog steeds vastzitten in deze zaak. Ondanks de zware straffen die de beklaagden boven het hoofd hangen, werd er gelachen en gesprongen en, tot groot ongenoegen van iedereen, werd dit op de nationale tv uitgezonden. Ze omhelsden elkaar omdat sommigen elkaar al 4 jaar niet meer gezien hadden. De rechter kon zijn ergernis niet verborgen houden. Alle beklaagden droegen hetzelfde knalrode T-shirt met de tekst:

"Eskubide zibil eta politikoen defentsan, gazteria aurrera"
vrij vertaald
"Wij verdedigen de burgerlijke en politieke rechten. Jongeren Vooruit!"

De Spaanse pers was woest over de "vertoning" en Alfonso Ussia in de akelige krant "La Razón", spreekt zelfs over "de ratten van Jarrai". Ussia zag zelfs enkele mooie meiden onder de beschuldigden: "Als sommigen slechts tot weinig jaren veroordeeld worden en daarna geen werk krijgen, kunnen ze zonder problemen overleven (hij verwijst hierbij naar het oudste beroep ter wereld)." Wansmakelijk. De krant "La Razón" is dan ook zowat het afschuwelijkste wat er in de mediawereld bestaat.