Naar de inhoud

BASKENLAND

Littekens op een stierenhuid
akke.beakke.be
Net zoals de Vlamingen streven de Basken naar onafhankelijkheid. Hier is een deel van hun verhaal.

Archief

"Bormsverkiezingen" in Frans-Baskenland

Xarlo Etxezaharreta
Kandidaat

Op 7 februari 2004 werd bekend gemaakt dat Xarlo Etxezaharreta, bij de volgende kantonale verkiezingen van maart, het "partijvreemde" platform van linkse nationalisten uit Hazparne-Hasparren zal aanvoeren. Hij werd als "de beste kandidaat" weerhouden wegens het "consequente traject dat hij aflegde", en omdat hij steeds erg betrokken was bij de sociale, culturele en sportieve samenleving van Hazparne en van het hele Kanton. Xarlo geloofde steeds in het ‘Zazpiak Bat’ (de zeven provincies, één) en hij was betrokken bij de creatie van Udalbiltza, het bestuursorgaan dat het dichtst bij de burger staat, namelijk de organisatie van gemeenteraden die zich verenigden om Baskenland te besturen. Hij was steeds een echte ambassadeur voor Euskalherria en een verbindingsteken voor de Baskische “diaspora". Etxezaharreta was in 1998 al kandidaat voor dezelfde kantonale verkiezingen en haalde toen maar liefst 19,63 % van de stemmen.

Maar er was een probleem! Xarlo Etxezaharreta (*) werd op 28 september 2003 op het Iberische Schiereiland opgepakt op beschuldiging van "samenwerking met gewapende bende"! Hij werd opgesloten in de Madrileense gevangenis van Soto del Real. Zijn kop stak te ver boven het Baskische korenveld uit, en dan hang je op een dag! "Zijn kandidatuur is niet symbolisch, want zijn ideeën zijn niet opgesloten, en als hij zou verkozen worden, kunnen we hem naar Pau (hij heeft de Franse nationaliteit) halen voor de beëdiging", aldus de woordvoerders van het platform. Op 12 december 2003 schreven de Burgemeester en de raadsleden van Hazparne-Hasparren een brief naar President Chirac waarin ze opheldering vragen over de toestand van hun stadsgenoot, Xarlo Etxezaharreta, die opgesloten zit in de Madrileense gevangenis van Soto del Real. Ze vragen de Franse President tussen te komen bij de Spaanse autoriteiten, omdat het onderzoek in de zaak van deze vertegenwoordiger van de uitvoerende commissie van Udalbiltza geheim is. Ze zeggen dat, "Etxezaharreta van 1995 tot 2001 actief meewerkte aan de verbetering van de levenskwaliteit van de bevolking toen hij er raadslid was." De burgemeester en de raadsleden sluiten zich op deze manier aan bij het "Steuncomité Xarlo" dat de bedoeling heeft de reden van de arrestatie te weten te komen en de burgers uit de gemeente en de regio in te lichten.

De reden is duidelijk. Udalbiltza is een groep van Baskische raadsleden die zich verzamelden in dit platform, zoals dat al honderden jaren geleden gebeurde onder een eik in elke regio van Baskenland en waardoor Gernika bekendheid verwierf na de zinloze bombardementen op het einde van de Burgeroorlog. Toen werd, net als nu, de burgerdemocratie "gepakt”. En dan nog wel door dezelfde fascisten!

(*) Xarlo Etxezaharreta, directeur van de abertzalepublicatie “Kale Gorria”, werd in de gemeente Abadiño (Vizcaya) door de Policía Nacional gearresteerd op zondag, 28 september 2003. Het arrestatiebevel werd uitschreven door magistraat Garzón (wie anders?), die hem er van beschuldigde geïntegreerd te zijn in ETA en deel uit te maken van het uitvoerende comité van de Asamblea de Electos de Batasuna (Assemblee van Batasuna-raadslieden). De arrestatie greep plaats omstreeks 20.00u toen Etxezaharreta als vertegenwoordiger van de Casa Cubana te Baiona (Cubaans Huis) deelgenomen had aan de viering van “Internazionalista Eguna”, dag van de internationalisten. Hij was op weg, met andere personen, naar de parking waar hij zijn wagen gestationeerd had.

“Kale Gorria” of “De rode straat”, wordt beschouwd als de opvolger van de verboden publicatie “Ardi Beltza”of “het zwarte schaap”, van Pepe Rei (april 2001 gesloten). De arrestatie zou niets met het tijdschrift te maken hebben, maar alles met Udalbiltza.

Etxezaharreta werd al eens gearresteerd in 2001. Op de internationale luchthaven van Carrasco, Montevideo (Uruguay) werden op 12 november 2001 twee leden van Udalbiltza gearresteerd door de Inlichtingendienst van Uruguay: Loren Arkotxa (burgemeester van Ondárroa) en Xarlo Etxezaharreta (directeur van het tijdschrift "Kale Gorria"). Zij zouden "vervalste papieren" bij zich gehad hebben. Toch kwamen ze uit Argentinië waar dezelfde papieren geen problemen hadden opgeleverd! Ze reisden als vertegenwoordigers van de Confederación de Municipios Vascos (Udalbiltza) om een vergadering bij te wonen op 14 november in Montevideo. Zij werden beiden vrijgelaten omdat er geen enkele bewijslast was.

VIDEO
Hommage aan Xarlo bij zijn terugkeer naar Hazparne,
bij zijn vrijlating uit Soto del Real, 10 april 2004.

Geschreven door Natxo om 00:00 Stuur door

Spaanse justitie in zijn blootje

Internationale juristen klagen
het politieke karakter van

monsterproces 18/98 aan
6 februari 2008

Een proces zonder misdrijf

Ongeveer 300 juristen, behorende tot het “Iniciativa de Observación Internacional”, die het proces 18/98 volgden, hebben op 6 december 2008 in Barcelona een rapport openbaar gemaakt waarin zij de onregelmatigheden en tekortkomingen van het proces aanklaagden.

Volgens dit rapport is het vonnis een confrontatie die de weg opent naar nieuwe begrippen zoals “ongewapend terrorisme” of “pacifistisch terrorisme”. Volgens de juristen, die overeenstemming bereikten over het rapport, werden tijdens het onderzoek de fundamentele rechten geschonden: regime van incomunicado, foltering, mishandeling en misbruik van conservatoire maatregelen. Zij klagen ook aan dat het recht op verdediging ernstig geschonden werd.

"Proces zonder misdrijf"

De woordvoerder van de “Asociación Catalana para la Defensa de los Derechos Humanos”, Rafael Calderón, één van de auteurs van het rapport, heeft in een persconferentie uitgelegd dat het proces zich vanaf de start baseerde op de premisse “de volledige Baskische onafhankelijkheidsbeweging is ETA”. Dit is de eerste maal dat er een proces gevoerd werd zonder misdrijf.

De woordvoerder van de  “Asociación Libre de Abogados de Madrid”, Amalia Alejandre, heeft uitgelegd dat er al een beroep ingediend werd voor het Hooggerechtshof, daarna voor het Grondwettelijke Hof en tenslotte voor het Tribunaal voor de Rechten van de Mens in Straatsburg. Wij hopen dat in Straatburg gerechtigheid geschiedt.

De ex-president van de “Asociación Europea de Abogados para la Democracia”, August Gil Matamala, heeft gewaarschuwd dat het politieke leven in Spanje meer en meer onder de invloed komt van de justitie en dat de justitie meer en meer gepolitiseerd wordt, en zich heeft omgevormd tot een politiek interventie-instrument.

Als u het mij vraagt: geen fraai beeld van de Spaanse politiek en van de Spaanse justitie.  

Geschreven door Natxo om 19:36 Stuur door

Er werd niet gefolterd

Het Hof heeft beslist:
 ·ZELFKASTIJDING·
6 februari 2006

Op maandag, 6 februari 2006, klasseert de Audiencia Provincial van Madrid definitief de klacht van de gefolterde Unai Romano.           
Volgens het Hof is er geen enkel aanknooppunt dat zou wijzen op een delict, gepleegd door de Guardia Civil. De opgelopen zware letsels zouden te wijten zijn aan zelfkastijding.

De advocaten van de Guardia Civil doen er nog een schepje bovenop en willen Unia Romano nu aanklagen wegens valse verklaringen.

De cartoon hiernaast, van de hand van Tasio in "Gara", toont dit duidelijk aan. De vertaling van de tekstballonnetjes is als volgt: "Het is zonneklaar dat hij zichzelf op de gummiknuppels van de ordestrijdkrachten gestort heeft...Bovendien bestaat het precedent van de zelfmoord van John F. Kennedy, die zijn hoofd voor de kogels wierp en zo een einde maakte aan zijn leven..."

Toevallig vonden in Barcelona op diezelfde 6 februari 2006 de "Dagen over Foltering" plaats, een congres ingericht door het Overkoepelend Orgaan ter Verhindering van Foltering, waaraan 400 personen deelnamen, waaronder TAT, (Torturaren Aurkako Taldea). Daar werd gevraagd dat Spanje het UNO-protocol zou ratificeren dat het land in 2005 ondertekende. Hierin staat dat in de arrestatiecentra steeds toezicht mag uitgeoefend worden door afgevaardigden van de Verenigde Naties. Maar de Regering Aznar wees alle aanbevelingen van de hand die de toenmalige verslaggever van de VN, de Nederlander Theo Van Boven (Universiteit van Maastricht) aan Spanje gaf. Van Boven sloot in een toespraak de Dagen in Barcelona af en vertelde daarbij over zijn bezoek aan Madrid in 2003 dat "erg gespannen" was en dat erg veel stof deed opwaaien: "Het leek erop dat de Spaanse autoriteiten geobsedeerd waren door de Baskische Kwestie. Ze wilden zelfs mijn bezoek plannen en sturen en zeggen welke plaats ik moest bezoeken (en welke niet…).” Nadat hij zijn aanbevelingen geformuleerd had wilden ze Van Boven zelfs in diskrediet brengen! In de aanbevelingen stond o.a. dat het incomunicado-regime (isolatie) moest afgeschaft worden en dat de ondervragingen en zelfs de gehele periode van voorarrest gefilmd moesten worden. "Madrid verstuurde mijn aanbevelingen rechtstreeks richting papierbak! Amper een maand na mijn bezoek werd de strafwet gewijzigd: het incomunicado-regime werd gehandhaafd en de periode kon … verlengd worden!"

Interview met Van Boven in Gara (06.02.06):

"Indien degenen die de kwaal van de foltering aanklagen voor het gerecht gedaagd worden, zal men de praktijken nooit kunnen uitroeien. In plaats van de klagers het zwijgen op te leggen, moet justitie de feiten tot op het bot onderzoeken. Wat in Spanje gebeurt (geen onderzoek instellen, maar klagers vervolgen) is een aanslag op de mensenrechten en zelfs op de democratie. De vorige regering (Aznar) ging frontaal in tegen mijn aanbevelingen en wat de regering Zapatero precies gaat doen is niet duidelijk. Het lijkt erop dat ze andere prioriteiten heeft, maar van regering veranderen wil niet zeggen dat ook het systeem meteen wijzigt. Het probleem van de foltering is zéér complex."

Geschreven door Natxo om 00:00 Stuur door

Wij zijn Baskischtaligen

“Euskaldunak gara”
Wij zijn Baskischtaligen

In Parijs wordt op 5 februari 2004 de Baskische politieke gevangene, Karlos Sáez de Egilaz (*), die opgesloten zit in La Santé, op zijn proces tot driemaal toe geboeid en uit de zaal gezet.
Bij de eerste behandeling van de Spaanse vraag tot uitlevering, vroeg de advocaat de opschorting omdat er geen Baskische vertaling voorhanden was. Sáez de Egilaz begon zich daarop uit te kleden waarop hij, met de hulp van vier flikken, buiten vloog. Toen hij kort daarna opnieuw werd binnen gebracht begon hij met zijn hoofd tegen de glazen wand van de kooi te slaan waarop hij opnieuw verwijderd werd. Weer opnieuw binnen vroeg hij zijn advocaat zich terug te trekken omdat zijn taalrechten geschonden werden.

Eerder weigerden vier andere Basken, Aloña Muñoa, Ainhoa García Montero, Aitor García Justo en Xabier García Gaztelu, hun veroordeling in ontvangst te nemen, en ze gooiden de papieren op de grond, omdat er geen Baskische tolk was. Daarop begonnen ze te roepen: "Euskaldunak gara, ez espainolak", "Wij zijn Baskischsprekenden, geen Spaanstaligen". Zij kwamen ze uit het door Spanje bezette deel van Baskenland en begrepen ook de Franse tekst niet!

(*) KARLOS SÁEZ DE EGILAZ MURGOITIO
 alias "Kai" en "Beñat"

Karlos Sáez de Egilaz werd beschouwd als lid van het politieke apparaat van ETA. Hij werd in 1973 in San Sebastián geboren (hoewel gedomicilieerd in Beasain) en was militant van Gestoras pro Amnistía en Herri Batasuna, de politieke partij die hij in Brussel vertegenwoordigde.
In maart 1999 vluchtte hij uit Beasain als gevolg van de arrestatie van een militant van Herri Barasuna, Mikel Egibar, die in verband gebracht werd met de ETA-leider Javier Arizkuren Ruiz, "Kantauri". Toen de Guardia Civil aanstalten maakte om Karlos Sáez de Egilaz in zijn woonst te arresteren, was hij al verdwenen. Karlos Sáez de Egilaz was verantwoordelijk voor Xaki, door magistraat Garzón beschouwd als het internationale apparaat van ETA. Hij werd uiteindelijk op 10 januari 2003 gearresteerd.

Geschreven door Natxo om 00:00 Stuur door

Het houdt niet op

Pernando Barrena
Patxi Urrutia
gearresteerd
4 februari 2008

De Policía Nacional heeft vandaag, 4 februari 2008, Patxi Urrutia, een bestuurslid van Batasuna gearresteerd op vraag van Baltasar Garzón, die ook de arrestatie van Pernando Barrena, nog een bestuurslid van Batasuna verordende.

han informado fuentes de la lucha antiterrorista.

Urrutia werd al eens aangehouden, toen praktisch de volledige top van Batasuna werd gerarresteerd in oktober 2007 te Segura. Hij werd toen vrijgealten onder de borgsom van 24.000 euros.

Garzón beschuldigt Barrena en Urrutia van integratie in een terroristische organisatie en van recidivisme, omdat ze nog altijd spreken in naam van de verboden partij Batasuna.

Ook Unai Fano, raadgever van de partij, werd opgepakt.

Geschreven door Natxo om 15:11 Stuur door

In de bres voor onderdrukte volkeren

Begrafenis

Walter Luyten
4 februari 2008

 

Vandaag, 4 februari 2008, wordt Walter Luyten in zijn geboortestad Berlaar begraven. De rouwplechtigheid is om 11.30u in de parochiekerk van Sint-Pieter te Berlaar.
Hij is op 20 oktober 1934 geboren en overleed na een slepende ziekte op 27 januari 2008.

 

Hoe komt het toch dat wij moeten teruggrijpen naar buitenlandse kranten om iets meer over die grote persoonlijkheid te weten te komen? Hij was onconformistisch, rechts, republikeins, antifascistisch, nationalistisch, integer, rechtlijnig, schalks en nog een paar dingen. Hij paste dus in niet veel kramen en nog minder in veel politiekcorrecte kranten.

Kepa Petralanda wijdde op 2 februari 208 een artikel aan hem in de krant Gara.

GARA > Idatzia > Euskal Herria

Walter Luyten no vio al rebelde presidiendo la república de Euskal Herria

No pudo ver hecho realidad su sueño de conocer antes de morir a un «rebelde» convertido en «presidente de la República de Euskal Herria». El ex senador flamenco por Volksunie y amigo de la causa vasca Walter Luyten falleció el pasado 27 de enero, a los 73 años de edad.

“In 1972 bezocht hij, samen met voormalig volksvertegenwoordiger en later Europarlementslid Willy Kuijpers, de hongerstakers in de kathedraal van Baiona. Zoals José Luis Álvarez “Txillardegi” er vorig jaar nog op wees in Gernika, bracht Walter Luyten de solidariteit van het Vlaamse volk, meer bepaald van de Volksunie (nu N-VA), over naar de Baskische vluchtelingen. Het was een begin van een gepassioneerde relatie tussen deze Vlaamse strijder en Euskal Herria, een natie die hij in zijn hart droeg.

Ludo Docx, jeugdvriend van Walter Luyten, en nu woonachtig te Donapaleu (Saint Palais), herinnert zich de uitnodiging die Luyten stuurde aan Telesforo Monzón in 1973 om in Diksmuide deel te nemen aan de Aberri Eguna Flamenco (IJzerbedevaart) van dat jaar. Monzón was er, samen met Etxamendi en Larralde en een groep dantzaris (dansers). Zij waren de eregenodigden op de bedevaart.

Maar als er één beeld is die perfect de persoonlijkheid van Luyten weerspiegelt, dan is het de legendarische foto voor de kerk Andra Mari, in Gernika, waar hij samen Kuijpers, een kleine, streng verboden, Ikurriña bovenhaalt, en dit naar aanleiding van de Aberri Eguna van 1975. De Enciclopedia Auñamendi refereert als volgt naar die periode: ‘De PNV nodigde alle krachten uit om te manifesteren in Gernika, wat door een meerderheid werd opgevolgd. De fascistische politie ontvouwde een indrukwekkende machtontplooiing, maar dat belette de Vlaamse volksvertegenwoordigers, Luyten en Kuijpers, niet om de Ikurriña boven te halen. Zij werden gearresteerd en mishandelt. De Belgische regering stuurde een formeel protest.’

Andere referenties over die periode doen hun verhaal als volgt: ‘Op 30 maart 1975, naar aanleiding van de Aberri Eguna, verbood de politie iedere manifestatie. Dertien personen werden gearresteerd, waaronder de Vlaamse volksvertegenwoordigers Walter Luyten en Willy Kuijpers, die een Ikurriña toonden bij het einde van de misviering in de Andra Mari te Gernika. Ook de journalist Stephen Elliot, die informatie verzamelde voor The Guardian' werd aangehouden. De drie werden later over de grens gezet. Politiebronnen spreken van 39 arrestaties.’

Dat was niet de enige gelegenheid waarbij zij in aanraking kwamen met politievervolging omwille van hun identificatie met de Baskische zaak. Als gevolg van een protestbrief die Luyten schreef aan de Spaanse ambassadeur in België, werd hij in eigen land opgepakt begin de jaren 80.

Homage in Gernika

Tijdens zijn laatste bezoek vorig jaar 2007 aan Euskal Herria, uitgenodigd door Gernika Batzordea (de Gernikacommissie), gaf hij nog blijk van zijn goed humeur en zijn politieke cultuur, hoewel in het jaar 2000 een kanker gediagnosticeerd werd. Met zijn optimisme schonk hij er bij aanvang niet veel aandacht aan: er waren belangrijkere problemen.

In de context van de herdenking van de 70ste verjaardag van het bombardement van Gernika, deelde Luyten het podium in het Lizeo Antzokia (Lyceum Antzokia) met Txillardegi en Arnaldo Otegi, terwijl zijn vriend Ludo Docx plaatsnam bij het publiek. De ex-senator en vriend van de Basken vertelde grapjes en zong liederen. Tijdens zijn betoog, doorspekt van Nederlandse, Franse, Spaanse en Baskische uitdrukkingen, vertelde hij een chronologisch verhaal met allusies op het historische plein in Brugge, het Biskajerplein; met allusies op de ontketende repressie door Alva in Vlaanderen tijdens de 16de eeuw; met allusies op een Vlaams initiatief ten gunste van de vrijlating van Lehendakari José Antonio Agirre, toen hij gevangen zat in België en met allusie op de Vlaamse solidariteit met de Basken tijdens de burgeroorlog van 1936.

Hij uitte zijn wil en zijn hoop om, voordat hij zou overlijden, het nog te mogen beleven dat een rebel president van de Republiek Euskal Herria zou worden. Arnaldo Otegi, die aan zijn zijde zat, mompelde dat, in de huidige politieke situatie, het goed mogelijk was dat zijn vriend nog eens gearresteerd kon worden.

Ludo Docx vertelde dat Walter bij een bepaalde gelegenheid in een sidrería (ciderhuis) in Hernani het lied: “Wel Annemarieke'' (een oud liedje gericht tegen de Spanjaarden), ten gehoren bracht, terwijl hij een koel glas Vlaams bier dronk. Dat zal voor de aanwezigen een blijvende herinnering zijn aan deze oude en solidaire non-conformist.”

Geschreven door Natxo om 00:00 Stuur door

Er moest gescoord worden

Mariluz Perurena
“Argi”
Nog verder van huis
03.02.06

Argi Perurena, de Baskische militante die een jarenlange gevangenisstraf uitzit wegens lidmaatschap van ETA, waarbij zij beschuldigd werd van medewerking aan de dynamietroof van Plévin (*), werd op 3 februari 2006 vanuit de Parijse gevangenis Fleury-Mérogis naar Rennes overgebracht. Dit is veel verder van huis en moeilijker bereikbaar voor vrienden en familieleden die op bezoek willen komen. Pure pesterij.

Argi Perurena is de dochter van Bixente Perurena, die in februari 1984 naar Noord-Baskenland trok, nadat een vriend door de Spaanse politie werd gearresteerd. (Om onder de verschrikkelijke folteringen uit te komen worden wel eens namen genoemd!) Op 8 februari 1984 merkte "Peru" dat hij geschaduwd werd, en samen met zijn maat "Stein", trok hij naar het politiebureau in Hendaia om dit voorval aan te geven. Op de terugweg naar hun huis werden beiden doodgeschoten door huurlingen die de Spaanse Regering bijstonden in hun Vuile Oorlog tegen het Baskische Volk. En als de dochter van deze man tot ETA toetreedt, wordt moord en brand geschreeuwd.

Bixente Perurena was de broer van Txomin (Domingo) Perurena, die in de "Ronde van Frankrijk 1974" het bergklassement won, vóór Eddy Merckx.

(*) Explosievenroof van Plévin : “Tegenonderzoek”, M. Herjean         

Chronologie (Bronnen : Breizh-Info, le Télégramme, Ouest-France)         

Dinsdag, 28 september 1999, 6 uur in de ochtend… Een commando van 6 of 7 personen, onder wie een vrouw, dringt de gebouwen van Titanite (*1) binnen en neutraliseert de chauffeurs die juist hun dienst zijn begonnen. Het alarmsysteem heeft niet gewerkt.     
De gemaskerde commandoleden, in militaire kledij, hebben handwapens. Om 8 uur verlaten zij de gebouwen na 8 ton dynamiet, opgeslagen in dozen, 5000 ontstekingsmechanismen en kilometers lonttouw te hebben opgeladen.           
Het personeel slaat alarm waarna een helikopter van de gendarmerie, tevergeefs, de streek overvliegt. Onder leiding van Irène Stoller neemt de antiterreureenheid van Parijs de zaak in handen en verscheidene politiediensten evenals de gendarmerie komen ter plaatse.   
De chauffeurs van Titanite worden ondervraagd. Er wordt hen gevraagd zeer discreet te blijven tegenover de pers.            
Al heel vlug, gaat men ervan uit dat het commando bestond uit Basken. Volgens getuigen drukten de commandoleden zich uit met een vreemd accent en één van hen zou: “Venga!” (“kom”, in het Spaans) geroepen hebben naar een medeplichtige.        

Woensdag 29 september, in Idron, voorstad van Pau (departement Pyrénées-Atlantiques.)
Een “verdachte” vrachtwagen wordt door de politie ontdekt nabij een huis. Een koppel wordt opgepakt wanneer zij, ’s nachts, het huis met een wagen willen verlaten. Later wordt een man, op zijn motor, tegengehouden. Twee andere personen kunnen ongemerkt het huis verlaten. Hun wagen, een Kangoo, heeft pech zodat zij hem achterlaten en een wagen stelen om de vlucht verder te zetten.
In het huis vindt de politie 2,5 ton van de in Bretagne gestolen springstoffen, evenals bijna alle ontstekingslont en 4600 ontstekingsmechanismen.        
De drie aangehouden personen worden geïdentificeerd. Het gaat om Jon Bienzobas, 29 jaar, en Francisco Segurola Mayoz, 44 jaar. Allebei worden zij voorgesteld als deel uitmakend van actieve ETA commando’s en gezocht door de Franse en Spaanse politie. De jonge vrouw die werd aangehouden is in Iparralde een gekende culturele militante: Mariluz “Argi” Perurena, 28 jaar. Zij zou het huis in Idron gehuurd hebben.    
’s Anderendaags wordt Denis Riou, 45 jaar, uitgever van het maandblad “Combat Breton” ondervraagd. Men laat uitschijnen dat hij het commando zou geherbergd hebben en voor de logistiek zou gezorgd hebben (uit politiebron en overgenomen door de media).
Ook Richard Le Faucheux wordt ondervraagd in An Oriant (Lorient). Hij is de huurder van een appartement waar het commando logeerde. Dan is het de beurt aan Charlie Grall, 46 jaar, verantwoordelijke van Breizh Info. Hij wordt opgepakt in Karaez (Carhaix), waar hij met vrienden op café was. De politie volgde hem al enkele uren zonder enige discretie.
Tezelfdertijd wordt in Miarritze (Biarritz, Frans-Baskenland) een koppel opgepakt: de vrouw, Sylvie de Artola, zou de bezitster zijn van een wagen die gebruikt werd door het commando om naar Bretagne te reizen.      
Op 1 oktober wordt Alain Solé, 47 jaar, militant bij Emgann, bij hem thuis in Felger (Fougères, Ille-et-Vilaine) opgepakt. Hij wordt ervan verdacht het commando te hebben geherbergd (*2).  
Maandagavond 11 oktober wordt Hughes Richard uit An Oriant opgepakt. Hij ook wordt verdacht Basken te hebben gelogeerd.     
Donderdag 14 oktober, tegen 9u30, vinden rijkswachters een vrachtwagen van Titanite in de buurt Bordeaux-Bastide. Deze vrachtwagen Renault zou gediend hebben voor het transport van een deel van de explosieven (*3).           
Diezelfde middag wordt Charlie Grall vrijgelaten nadat de rechter Laurence Le Vert een bevel tot voorwaardelijke invrijheidstelling afgeleverd had. Eerder, op 6 oktober, was een aanvraag tot vrijlating in kort geding, ingediend door zijn advocaat, nog afgewezen.
Tot zover een samenvatting van wat de pers tijdens oktober 1999 over de explosievenroof van 28 september in Plévin schreef.           

Wat voorafging        

In mei 1999 werd, door Juge Laurence Le Vert, een aanhoudingsbevel uitgevaardigd tegen de Baskische militant, Axier Oiarzabal Txapartegue. Hij is één van de Basken die, bij de komst van de politie, kon ontsnappen uit het huis in Idron. Hij is ook een van de Basken die op 23 september om 18u een afspraak had, in An Oriant, met Charlie Grall. Charlie Grall verscheen in het gezelschap van Denez Riou die hij even te voren ontmoette om enkele probleempjes aangaande Breizh Info te regelen. Nog een andere man was aanwezig in de Shamrock, een bar, waar de ontmoeting plaats had. Functionarissen van de Direction Nationale des Renseignements Généraux (Nationale inlichtingsdienst) maakten foto’s van deze ontmoeting en zij werden tijdens het proces in juni 2005 als bewijs gebruikt. De ontvankelijkheid van deze bewijzen mocht in twijfel getrokken worden: de foto’s zijn niet gedateerd en hebben geen legende! Een van de miltanten die op de foto te zien is, zal pas later door de politie geïdentificeerd worden, nadat hij door Charlie Grall, tijdens het voorarrest, werd herkend. Dit detail brengt de versie van de Inlichtingsdiensten aan het wankelen. In tegenstelling tot wat zij in proces-verbalen van het vooronderzoek (later heropgesteld door leden van het DNAT) en later tijdens het proces beweerden, schaduwden zij de Bretoenen Grall en Riou niet sinds juli! Bertrand Grimault is een naaste medewerker van Jean-Charles Grall. Was Grall werkelijk geschaduwd gedurende twee maanden, dan waren de dagelijkse ontmoetingen tussen Grall en Grimault in het oog gelopen en dan zou Grimault onmiddellijk zijn herkend en opgepakt met Grall. Hij staat op de foto met Denez Riou en de drie Basken die op de afspraak in de Shamrock verschenen.

De Inlichtingsdiensten en hun collega’s van de DNAT (*4) zeiden de Basken te hebben geïdentificeerd op 24 september, de dag na hun bezoek aan de Shamrock. De verantwoordelijke van de Inlichtingsdiensten beweerde persoonlijk de baas van de DNAT, Roger Marion, diezelfde dag nog gewaarschuwd te hebben. De identificatie bracht aan het licht dat enkele aanwezigen gezocht werden door het Spaanse (internationaal aanhoudingsbevel) en het Franse Gerecht (de rechter Laurence Le Vert vaardigde in mei 1999 een aanhoudingsbevel uit tegen de Bask Axier Oiarzabal Txapartegui). Artikel 40 van het Wetboek van Strafvordering (code de procédure pénal) zegt: “Iedere gestelde overheid, ieder openbaar ambtenaar of functionaris die in uitvoering van zijn functies kennis krijgt van een misdaad of wanbedrijf moet hiervan, zonder uitstel, bericht geven aan de procureur van de Republiek en aan deze alle inlichtingen, procesverbalen en geschriften doorgeven.”

De Basken, tegen wie een aanhoudingsbevel liep, werden geïdentificeerd op 24 september en… men liet ze lopen! Tijdens het proces in juni 2005, vroeg de Voorzitter aan een van de getuigen hoe de houding van de politie te verklaren was nadat deze tot de identificatie waren overgegaan. De getuige, verantwoordelijke van de Inlichtingsdienst was verveeld en zijn antwoord verbazend: “We zijn ze uit het oog verloren, zij waren verdwenen.”           

De meest voor de hand liggende hypothese is dat de politie vermoedde, of erger, wist dat de Basken een actie gingen uitvoeren op 900km van bij hen. Maar zij verkozen hen te laten begaan om hen op heterdaad te betrappen. Bewijs: de Inlichtingsdienst volgt hen op de voet in An Oriant, in Mor-Bihan. Zij worden geïdentificeerd, maar twee dagen voor de roof worden zij uit het oog verloren. Als bij wonder worden zij de dag na de roofoverval teruggevonden te Idron dankzij een inlichting komende van een “geloofwaardige bron” die de politie anoniem wil houden.          

In 1999 was commissaris Marion hoofd van de DNAT. Hij was dus de verantwoordelijke van de operaties verricht na de overval op Titanite. Opgeroepen om te getuigen, verklaart hij niet te kunnen antwoorden op de vragen die hem gesteld worden. Zijn enige houvast is, de geloofwaardigheid van “de betrouwbare en confidentiële tipgever” die hem deed besluiten het huis in Idron, waar de verdachten opgemerkt werden, in het oog te houden. Hij zei ook niet sinds wanneer dat huis in het oog werd gehouden. Zijn versie over de “betrouwbare en confidentiële” bron correspondeert echter niet met deze die gegeven werd door zijn collega van de Inlichtingsdiensten.     
Een gestructureerde organisatie, zoals men het ETA gewoonlijk voorstelt, heeft de gewoonte zijn schuilplaatsen nauwgezet voor te bereiden vanaf het ogenblik dat zij besluiten een belangrijke actie, zoals in Plevin, uit te voeren. Wij mogen aannemen dat de Baskische commandoleden opgemerkt werden toen zij de schuilplaats in Idron inrichtten, misschien nog vroeger. Het is best mogelijk dat de politie hen tot in Bretagne volgde, de diefstal liet voltrekken om daarna iedereen, op heterdaad te kunnen oppakken met inbegrip van de Bretoenen die zij ontmoetten op 23 september, in An Oriant. Zo neutraliseert de antiterreureenheid niet alleen een commando van de ETA, maar maakt ook de radicaalste kern van de Bretoense beweging verdacht. Dat was hen sinds lang niet meer gelukt gezien de aanslagen van Belfort en Cintegabelle onopgehelderd bleven.  

De snelheid en gelijktijdigheid waarmee de politie optrad in Idron, An Oriant en Miarritze doen vermoeden dat de politie de Basken al een tijdje op het spoor waren. Alleen de Basken van “Idron” (de schuilplaats) wisten wie hen zou vervoeren, en welke Bretoenen ze zouden ontmoeten. Om te kunnen optreden op drie plaatsen, tezelfdertijd, moest de politie wel zeker van zijn stuk zijn!          

Volgens de beschuldiging werden de Bretoense militanten sinds juli 1999 door de politie geschaduwd. Dat is een leugen.           

Om enig geloof aan deze bewering te bezorgen, dagvaardde de advocaat-generaal verschillende verantwoordelijken van politiediensten. Volgens hen zou de schaduwing van de Bretoenen, voor de diefstal, het één en het ander aan het licht gebracht hebben…

Zo zouden Denez Riou, Kristian Georgeault en een “derde man”, die niet geïdentificeerd werd (nog één!), elkaar ontmoet hebben in een café van Karaez. Tweemaal zelfs: op 19 en 21 september. Een van die data is een zondag en iedereen weet dat die bepaalde pub al jaren gesloten is op zondag! Van deze ontmoetingen bestaan geen foto’s, geen bewijsstukken, geen enkel proces verbaal, noch nota! We zouden de politie op hun woord moeten geloven? Iedere keer, op voorwaarde dat die ontmoetingen plaats hadden, bleef de derde persoon een onbekende? Was de politie niet geïnteresseerd in die persoon?   
Volgens de politie werden Denez Riou en Kristian Georgeault, allebei geschaduwd. Stellen we ons even voor wat dat zou betekenen: Kristian Georgeault woont in Felger (Fougères), Denis Riou woont in Kaodan (Caudan, bij An Oriant). Voor beiden vallen er heel wat kilometers af te leggen, met hun engelbewaarders achter zich aan!, om ene Mijnheer X te ontmoeten in Karaez waar op die befaamde 19 en 21 september 1999 zich dus heel wat vertegenwoordigers van de wet bevinden…           
Parijs zendt mensen van zijn inlichtingsdienst, met al de middelen waarover zij beschikken, ter versterking van de plaatselijke diensten en niemand van hen denkt er aan foto’s te nemen van deze ontmoetingen? Verbazend voor spécialisten van de Inlichtingsdienst!           
De aanklager wil ten allen koste zijn beschuldiging van “bendevorming in het kader van een terroristische organisatie” staven. Zouden verbale rapporten tussen de inlichtingsdiensten en de DNAT, zonder enig geschreven bewijs, nu al volstaan om een akte van beschuldiging op te stellen?

Een ander ongeloofwaardig element in deze zaak: Denez Riou zou “Argi” Perurena ontmoet hebben in een restaurant, “au Moustoir”, in Karaez. Denez Riou geeft toe het restaurant te kennen, maar hij was alleen toen hij het bezocht!         
Na de explosievenroof bezochten de onderzoekers het restaurant en verzamelden er de getuigenissen van de uitbaatster en een bediende. Deze getuigenissen zijn belastend voor Denez Riou. Daarom vraagt hij de uitbaatster te getuigen tijdens het proces. Het is schoorvoetend dat zij verschijnt, en met rede. Zo te zien werd haar belastende getuigenis haar gedicteerd door de politie. Tijdens het proces weigert ze eerst te antwoorden op de vragen en later weigert ze de verklaringen, afgelegd tegen de politie, te bevestigen. Bovendien herkent ze niemand tussen de beschuldigden!          

De vrachtwagen!     

In de beschuldiging zou Denez Riou aan Alain Solé gevraagd hebben een vrachtwagen te huren en deze naar An Oriant te brengen. Wat Alain Solé zou gedaan hebben. Maar deze vrachtwagen heeft niet gediend voor de roof in Plevin. Dat heeft Alain Solé verklaard aan de onderzoekers en de onderzoeksmagistraat en later, op aanraden van de advocaat die hem toen bijstond, meester Choucq, bevestigd.        
Deze versie, die Denez Riou belast, maakt van Denez Riou een medeplichtige. De redenering van de beschuldiging is deze: als Denez Riou vraagt een vrachtwagen te huren, is het omdat hij weet dat een roof zal plaats hebben!
Maar de verklaringen van Alain Solé tijdens het proces in juni veranderen de gegevens! Hij huurde, inderdaad, een vrachtwagen maar niet voor Riou! Hij huurde de vrachtwagen voor een vriend uit Roazhon (Rennes). ‘s Anderendaags gaat hij de vrachtwagen, die uiteindelijk niet gediend heeft, ophalen om Arno Vannier te helpen verhuizen. Alain Solé ging dus niet naar An Oriant …       
Eens te meer getuigt de beschuldiging van verbeelding! In hun scenario moest Riou belast worden met méér dan een gewone huisvesting. Wat gebeurde! 

Iedereen die ooit in voorarrest zat of verhoord werd kreeg te maken met de “fotoalbums” Er wordt hen gevraagd de foto’s van X, in verschillende omstandigheden, te bekijken en namen te zetten op de personen die herkend worden. In de zaak Plévin zijn er zes of zeven foto’s, genomen op 23 september 1999 om 18u, in de Shamrock… Meer niet!           
Geen foto’s voor 23 september 1999! Nochtans weten we dat de inlichtingsdiensten niet zuinig zijn op de filmrolletjes als het erom gaat manifestaties of verdachte ontmoetingen te onderzoeken.

Geen foto’s, geen enkele nota of geschreven bericht, geen verslag over schaduwing tot 23 september.
De enige procesverbalen die bestaan, komen van politieofficiers van de Direction Nationale Anti Terroriste en ze handelen over de verbale rapporten die werden uitgewisseld tussen de verantwoordelijken van de inlichtingsdiensten die de schaduwing zou uitgevoerd hebben.

Tijdens het proces in juni, heeft een van de advocaten meermaals gevraagd naar bewijzen van wat de politie beweerde. Mijnheer Fiamenghi gaf toe dat er geen bewijsstukken waren en dat er over de schaduwing geen geschreven verslag bestaat.   

Ambtenaren schaduwden de Bretoenen sinds maanden!? Niet te geloven! Waar zijn de bewijsstukken die bruikbaar zouden zijn voor een gerechtshof?   
Het lijkt er meer op dat de beschuldiging, hier de antiterreureenheid van Parijs, een scenario gecreëerd heeft op basis van de gegevens die ze op 23 september 1999, om 18 u, verkregen. Het scenario werd verrijkt met enkele bezwarende gegevens om de betrokkenheid van Bretoense militanten te verergeren.       
De gelegenheid was te mooi om er niet van te profiteren!! 

(*1) in Plevin, gehucht bij Karaez    
(*2) In tegenstelling met wat de pers op het ogenblik van zijn arrestatie meldde, werd Alain Solé niet vervolgd voor het herbergen van de Basken, maar voor het huren van een vrachtwagen.
(*3) De late ontdekking van dit voertuig bewijst dat deze wagen niet geschaduwd werd en dat deze schaduwing de politie niet kon leiden naar Idron. Tot op heden (onderzoek en proces) laat niets toe te beweren dat de Baskische militanten die veroordeeld werden, op 28 september 1999 in Plévin waren.         
(*4) Getuigenis afgelegd door          
- Inlichtingsdiensten: Mijnheer Fiamenghi   
- D N A T: de Heren Le Boursicaud, Pargade en Marion

Geschreven door Natxo om 00:00 Stuur door

Guardia Civil had geen huiszoekingsbevel nodig.

Overtuigd dat alles geoorloofd is

De rechtbank in Bizkaia doet op 2 februari 2004 een uitspraak tegen de Guardia Civil wegens het binnenvallen van een woning zonder huiszoekingsbevel.

Een speciale eenheid van de Guardia Civil viel op 24 september 1993 (!) op een gewelddadige manier, zoals dat de gewoonte is, binnen in het huis van een Baskische jongere, Borja Irizar, in het kader van een operatie tegen ETA (waarbij alles geoorloofd is…). Zonder enig juridisch document te tonen begonnen ze met hun geweren te zwaaien. Toen één van de bewoners, een advocaat, het huiszoekingsbevel vroeg, kreeg hij als antwoord dat dit in het kader van de "anti-terroristenwet" niet nodig was. Later bleek dat de Guardias Borja Irizar al enkele uren door de straten van Bilbao hadden vervolgd en dat er dus geen enkele reden was om hem thuis op te pakken, behalve dan omwille van het machovertoon. Bovendien waren er zes jaren verlopen tussen het vermeende delict dat de jongere zou gepleegd hebben en de huiszoeking. Er was dus evenmin sprake van "spoed of buitengewone situatie".

Tegen de gewoonte in werd de klacht van de familie door een rechtbank in overweging genomen en werd de agent veroordeeld wegens "huisvredebreuk". Hij liep daarbij een schorsing van 2 jaar op en een boete van 600 euro. Bovendien moest hij 10.000 euro betalen voor het toebrengen van "morele schade". Ook de gerechtskosten waren voor de verliezer.

Geschreven door Natxo om 00:00 Stuur door

De Kerk van Franco is terug

Nationaal-katholicisme
31 januari 2008


De CEE-Conferencia Episcopal Española, de Spaanse Bisschoppenconferentie, heeft op 31 januari 2008 nog maar eens van zich laten horen. Voor de zoveelste maal hebben zij kritiek geleverd op de regering van Zapatero, omwille van bepaalde wetten die de laatste vier jaar werden goedgekeurd(euthanasie, homohuwelijken). Dat de kerk hier opkomt voor de waarden van het katholieke geloof, is best begrijpelijk.

Erger is het gesteld als de CEE oproept om niet voor die partijen te stemmen die willen onderhandelen over vrede met ETA. “Terrorisme is een intrinsieke perverse praktijk. Een gemeenschap die vrij en rechtvaardig wil zijn, kan en mag, noch expliciet, noch impliciet, nooit een terroristische organisatie erkennen als een sector van die gemeenschap. En mag dan ook nooit die sector als politieke onderhandelaar erkennen.”

Dit is een regelrechte oproep, zij het omfloerst, om voor geen enkele andere partij te stemmen dan voor de Partido Popular, de erfgenamen van Franco. Alle andere partijen gaan, in mindere of meerdere mate, wel akkoord dat de regering met ETA onderhandelt. Voor hen is vrede belangrijker dan “electorale  te recupereren slachtoffers”.

De nota werd voorgesteld door de woordvoerder van de CEE, de hulpbisschop van Madrid, Juan Antonio Martínez Camino, na de bijeenkomst van de permanente commissie. Daar moest op geklonken worden.

Ik vraag mij in eer en geweten af of het terrorisme gepleegd door de Spaanse Staat, met de medewerking van de Guardia Civil, van de regering, van neonazi’s uit Argentinië en Italië, met de onderwereld uit Marseille, geen intrinsieke perverse praktijk is. Ik vraag mij in eer en geweten af of het financieel steunen door een regering van doodseskaders geen intrinsieke perverse praktijk is. Ik heb er diezelfde CEE nog nooit één woord over horen zeggen. Volgens de CEE zijn er dus twee soorten terrorisme, een goed terrorisme (Spanje) en een slecht terrorisme (Baskenland).

"In Baskenland is terrorisme het soort politiek dat je gebruikt, als er niets anders meer rest."
Uitspraak afkomstig van een PNV-kopstuk, waarschijnlijk Joseba Egibar.

Geschreven door Natxo om 00:00 Stuur door

Een rechtlijnige magistrate

Een tsunami aan
verwijten,
protesten
en verdachtmakingen

In januari 2003 strijkt de Rechter van Penitentiair Toezicht van dienst, Ruth Alonso opnieuw heel Spanje tegen de haren in door twee Baskische politieke gevangenen in voorlopige vrijheid te stellen, omdat ze 2/3 van hun straf achter de rug hebben. Een maatregel die voorzien is in de wet (artikel 36 van de Código Penal). Niettegenstaande de wet werd toegepast, werd Ruth Alonso overspoeld door een tsunami aan verwijten, protesten en verdachtmakingen door de democraten van het eigen gelijk.

Het gaat om Luis Mari Azkargorta die 14 jaar doorbracht in vrijwel alle Spaanse gevangenissen en María Angeles Pérez del Rio die er bijna elf jaar heeft opzitten. Beiden werden bij hun arrestatie gefolterd, en werden veroordeeld na de verklaringen die ze tijdens deze folteringen aflegden. Askatasuna herinnert eraan dat er nog meer dan 100 gevangenen in dezelfde omstandigheden verkeren.

De rechtlijnigheid van magistrate Alonso is merkwaardig. Zij volgde gewetensvol de wet, tegen alle druk in.

In 1998 liet zij de toenmalige veroordeelde Jon Idígoras op bezoek gaan bij de gevangene Joseba Martín. In 1992 verleende zij de voorlopige vrijheid na 3/4 van hun straf aan Isidro Etxabe en Juan Antonio Urrutia, in 1994 aan José Ramón Bidaburu, in 1995 aan José Miguel Latasa Guetaria, in 2002 aan Felix Ramón Ostoaga (*), in 2003 voor Pedro Narbarte Gil (*). Er zijn nog een paar voorbeelden. Telkens kreeg de magistrate het hard te verduren, ondanks het feit dat zij de wet toepaste. Bij een gelijkaardige vrijlating door Alonso kondigde het PP-regime Aznar meteen een wetswijziging aan die dit in de toekomst zou beletten. De Dienst van Penitentiair Toezicht werd ook overgeheveld naar de Audiencia Nacional. Hierover verklaart de magistrate:

Testimonio: (getuigenis):
Ruth Alonso, Magistrada de la Sección Primera de la Audiencia Provincial de Bilbao: “En la práctica existe una cadena perpetua encubierta”.           
(In de praktijk bestaat er een verdoken levenslange straf)

(*) Pedro of Kepa Narbarte Gil

Op 21 juni 2002 liet de rechter van Penitentiair Toezicht, Ruth Alonso, de Baskische politieke gevangene, Kepa Narbarte uit Bermeo, voorlopig vrij om de eenvoudige reden dat hij 3/4de van zijn straf achter de rug had. Maar in Spanje (en zeker in het Regime Aznar) gelden de eigen wetten niet voor wat het Baskische gevangenen betref. Daarom viel héél Spanje over Ruth Alonso heen en besloot de “democratische” Junta stante pede de wet te wijzigen om te verhinderen dat “die rechters” nog dergelijke beslissingen konden nemen. Het werd gevangenisdirecteurs zelfs verboden positieve rapporten over de gevangenen vrij te geven.

Narbarte werd voor het eerst gearresteerd in 1994 en tot 8 jaar veroordeeld. De, voor Basken althans, geringe strafmaat is op zich al een bewijs dat Narbarte geen bloed aan de handen had. Vier jaar later kwam hij vrij om in september 2001opnieuw opgesloten te worden om de rest van de straf uit te zitten. Tot Alonso hem in juni in voorlopige vrijheid stelde. Op 28 januari 2003 werd de voorlopige vrijheid door het Hooggerechtshof opgeschort. Pure willekeur!

Toen Ruth Alonso in oktober Ramón Gil Ostoaga vrijliet startte de “bevriende Spaanse pers” een ongeoorloofde hetze die Gil Ostoaga uiteindelijk tot zelfmoord dreef. Aznar zocht meteen bij de Socialistische handlangers een consensus om de maximumstraf voor politieke gevangenen van 30 op 40 jaar te brengen. Levenslang, dus.

Op 30 januari 2003 eiste de advocaat van Narbarte zijn vrijlating omdat er geen enkele reden was tot een nieuwe arrestatie, omdat Narbarte aan alle opgelegde voorwaarden had voldaan. Maar wat is het tegenargument van de rechter? “De sancties die Narbarte in de gevangenis opliep, zijn een bewijs dat hij lid van ETA bleef.”

 

(*) Ramon Gil Ostoaga

Op 9 oktober 2002 kwam Ramon Gil Ostoaga voorlopig vrij uit de gevangenis van Langraiz (Vitoria Gasteiz). Een dag later werd hij in zijn woonplaats, Legazpia, ontvangen. Van daaruit was hij in 1979 moeten vluchten. In 1994 werd hij door Frankrijk aan Spanje uitgeleverd en door het Hooggerechtshof tot 30 jaar veroordeeld nadat al zijn straffen waren samengevoegd. De Rechter van Penitentiair Toezicht van Bilbao, Ruth Alonso, liet hem op 8 oktober vrij nadat hij 3/4de van zijn straf had uitgezeten. Zéér ongewoon voor een Baskische politieke gevangene.
Nu wil het Hooggerechtshof het Penitentiair Toezicht naar zich toetrekken zodat het onmogelijk wordt dat een rechter een Etarra of een Baskische nationalist voorwaardelijk kan vrijlaten.
De Algemene Raad van de Rechterlijke Macht wil nu zelfs een onderzoek instellen naar de voorwaardelijke invrijheidstelling van Gil door rechter Ruth Alonso nadat de Spaanse Regering haar ongenoegen had laten blijken. De PNV spreekt nu van "een schending van de scheiding der machten" en neemt Ruth Alonso in bescherming en noemt haar "slachtoffer van de criminalisering".

Geschreven door Natxo om 00:00 Stuur door

Meer van BASKENLAND

↑ Terug naar de berichten