Een tsunami aan
verwijten,
protesten
en verdachtmakingen

In januari 2003 strijkt de Rechter van Penitentiair Toezicht van dienst, Ruth Alonso opnieuw heel Spanje tegen de haren in door twee Baskische politieke gevangenen in voorlopige vrijheid te stellen, omdat ze 2/3 van hun straf achter de rug hebben. Een maatregel die voorzien is in de wet (artikel 36 van de Código Penal). Niettegenstaande de wet werd toegepast, werd Ruth Alonso overspoeld door een tsunami aan verwijten, protesten en verdachtmakingen door de democraten van het eigen gelijk.

Het gaat om Luis Mari Azkargorta die 14 jaar doorbracht in vrijwel alle Spaanse gevangenissen en María Angeles Pérez del Rio die er bijna elf jaar heeft opzitten. Beiden werden bij hun arrestatie gefolterd, en werden veroordeeld na de verklaringen die ze tijdens deze folteringen aflegden. Askatasuna herinnert eraan dat er nog meer dan 100 gevangenen in dezelfde omstandigheden verkeren.

De rechtlijnigheid van magistrate Alonso is merkwaardig. Zij volgde gewetensvol de wet, tegen alle druk in.

In 1998 liet zij de toenmalige veroordeelde Jon Idígoras op bezoek gaan bij de gevangene Joseba Martín. In 1992 verleende zij de voorlopige vrijheid na 3/4 van hun straf aan Isidro Etxabe en Juan Antonio Urrutia, in 1994 aan José Ramón Bidaburu, in 1995 aan José Miguel Latasa Guetaria, in 2002 aan Felix Ramón Ostoaga (*), in 2003 voor Pedro Narbarte Gil (*). Er zijn nog een paar voorbeelden. Telkens kreeg de magistrate het hard te verduren, ondanks het feit dat zij de wet toepaste. Bij een gelijkaardige vrijlating door Alonso kondigde het PP-regime Aznar meteen een wetswijziging aan die dit in de toekomst zou beletten. De Dienst van Penitentiair Toezicht werd ook overgeheveld naar de Audiencia Nacional. Hierover verklaart de magistrate:

Testimonio: (getuigenis):
Ruth Alonso, Magistrada de la Sección Primera de la Audiencia Provincial de Bilbao: “En la práctica existe una cadena perpetua encubierta”.           
(In de praktijk bestaat er een verdoken levenslange straf)

(*) Pedro of Kepa Narbarte Gil

Op 21 juni 2002 liet de rechter van Penitentiair Toezicht, Ruth Alonso, de Baskische politieke gevangene, Kepa Narbarte uit Bermeo, voorlopig vrij om de eenvoudige reden dat hij 3/4^de van zijn straf achter de rug had. Maar in Spanje (en zeker in het Regime Aznar) gelden de eigen wetten niet voor wat het Baskische gevangenen betref. Daarom viel héél Spanje over Ruth Alonso heen en besloot de “democratische” Junta stante pede de wet te wijzigen om te verhinderen dat “die rechters” nog dergelijke beslissingen konden nemen. Het werd gevangenisdirecteurs zelfs verboden positieve rapporten over de gevangenen vrij te geven.

Narbarte werd voor het eerst gearresteerd in 1994 en tot 8 jaar veroordeeld. De, voor Basken althans, geringe strafmaat is op zich al een bewijs dat Narbarte geen bloed aan de handen had. Vier jaar later kwam hij vrij om in september 2001opnieuw opgesloten te worden om de rest van de straf uit te zitten. Tot Alonso hem in juni in voorlopige vrijheid stelde. Op 28 januari 2003 werd de voorlopige vrijheid door het Hooggerechtshof opgeschort. Pure willekeur!

Toen Ruth Alonso in oktober Ramón Gil Ostoaga vrijliet startte de “bevriende Spaanse pers” een ongeoorloofde hetze die Gil Ostoaga uiteindelijk tot zelfmoord dreef. Aznar zocht meteen bij de Socialistische handlangers een consensus om de maximumstraf voor politieke gevangenen van 30 op 40 jaar te brengen. Levenslang, dus.

Op 30 januari 2003 eiste de advocaat van Narbarte zijn vrijlating omdat er geen enkele reden was tot een nieuwe arrestatie, omdat Narbarte aan alle opgelegde voorwaarden had voldaan. Maar wat is het tegenargument van de rechter? “De sancties die Narbarte in de gevangenis opliep, zijn een bewijs dat hij lid van ETA bleef.”

(*) Ramon Gil Ostoaga

Op 9 oktober 2002 kwam Ramon Gil Ostoaga voorlopig vrij uit de gevangenis van Langraiz (Vitoria Gasteiz). Een dag later werd hij in zijn woonplaats, Legazpia, ontvangen. Van daaruit was hij in 1979 moeten vluchten. In 1994 werd hij door Frankrijk aan Spanje uitgeleverd en door het Hooggerechtshof tot 30 jaar veroordeeld nadat al zijn straffen waren samengevoegd. De Rechter van Penitentiair Toezicht van Bilbao, Ruth Alonso, liet hem op 8 oktober vrij nadat hij 3/4^de van zijn straf had uitgezeten. Zéér ongewoon voor een Baskische politieke gevangene.
Nu wil het Hooggerechtshof het Penitentiair Toezicht naar zich toetrekken zodat het onmogelijk wordt dat een rechter een Etarra of een Baskische nationalist voorwaardelijk kan vrijlaten.
De Algemene Raad van de Rechterlijke Macht wil nu zelfs een onderzoek instellen naar de voorwaardelijke invrijheidstelling van Gil door rechter Ruth Alonso nadat de Spaanse Regering haar ongenoegen had laten blijken. De PNV spreekt nu van "een schending van de scheiding der machten" en neemt Ruth Alonso in bescherming en noemt haar "slachtoffer van de criminalisering".

De Baskische regering
dekt zich in
29 januari 2008

Op 29 januari 2008 werd door het Openbaar Ministerie officieel de vraag neergelegd om de politieke partij Partido Comunista de las Tierras Vascas (EHAK-PCTV) te laten verbieden, op basis van vermoedelijke banden met de verboden partij Batasuna. De vraag om EHAK te verbieden, gaat gepaard met de petitie van bewarende maatregelen. Dit betekent de schorsing van alle activiteiten van die partij.           
Gelijktijdig wordt beslag gelegd op alle bankrekeningen (waar het geld ook moge vandaan komen) en zullen alle kantoren gesloten worden. De neerlegging van de vraag om ANV-Acción Nacionalista Vasca te verbieden, volgt in de komende dagen.

Dezelfde dag, 29 januari 2008, werd door de tripartiete (PNV-EA-EB) van de Baskische regering, samen met de politieke partij Aralar, een wetsvoorstel ingediend. Het voorstel houdt in dat het “Reglamento de la Cámara Vasca”, het Kamerreglement, bij hoogdringendheid wordt aangepast. Bij artikel 20, 2° moet het volgende worden toegevoegd: “De ontbinding, om welke reden dan ook, van een parlementaire groep moet voorafgegaan worden door het akkoord van de voltallige Baskische Kamer en van de absolute meerderheid van haar leden”.

Het wetsvoorstel komt er nadat het Hooggerechtshof, op 21 januari 2008, Juan María Atutxa, Gorka Knörr en Kontxi Bilbao veroordeelde wegens “delict van ongehoorzaamheid”, omdat zij na de illegalisering van Sozialista Abertzaleak in 2003 niet zijn opgetreden en de partij niet hebben uitgesloten (zie de “Zaak Atutxa”).

Het is geen toeval dat beide bijzondere gebeurtenissen op dezelfde dag plaatsvinden. De Baskische regering is nog niet bekomen van de uitspraak in de “Zaak Atutxa”, en probeert nu iets wettelijks achter de hand te houden.  

Met Baskische politieke gevangenen
mogen we doen wat we willen

Baskische, politieke gevangenen krijgen al een extra straf opgelegd omdat ze zo ver van huis “ondergebracht” worden. Wegens de hoge vervoer- en verblijfkosten (heen en weer reizen kan niet op één dag), krijgen ze hoogstens slechts één keer per week bezoek. Het groepje vrienden en kennissen dat mag komen, wordt niet door de wet maar arbitrair bepaald door de gevangenisdirecteur. De Baskische, politieke gevangenen leven onder een speciale FIES-regime waardoor ze zich, om maar iets te noemen, verschillende keren per dag moeten uitkleden om gefouilleerd te worden. Alles is afhankelijk van de sadistische grillen van de man of vrouw die aan de leiding van de instelling staat. Gevangenen komen voor een habbekrats in de isoleercel. Zelfs “luchten” gebeurt vaak geïsoleerd van de anderen en gedurende véél kortere tijd. De gevangenen moeten zich verder allerlei vernederingen en pesterijen laten welgevallen. Straffeloos, want, “Met de Baskische politieke gevangenen mogen we doen wat we willen” zoals een bewaker het ooit uitdrukte. Toch is deze politiek mislukt en houdt het collectief van gevangenen (EPPK) zich staande.

Dus dienden er andere acties uitgevonden te worden en daartoe lenen zich “gevangenen van gemeenrecht”. Steeds meer Baskische politieke gevangenen worden het slachtoffer van agressie van medegevangenen, vaak onder toeziend oog van bewakers! Hoewel dit al een aantal jaren duurt, volgen de klachten elkaar nu steeds sneller op.

In de Franse gevangenissen is de toestand niet beter. Zuhaitz Errasti ging in Nantes gedurende 26 dagen in hongerstaking. Nadat hij werd overgebracht naar Poitiers hield hij een hygiënische staking (zoals de IRA-gevangenen in de jaren 70-80 die weigerden naar het toilet te gaan buiten hun cellen.) Errasti zat naakt in de isoleercel. Daar werd hij regelmatig met ijskoud water door middel van een tuinslang nat gespoten!

Oud-senator Walter Luyten overleden
+28 januari 2008

Un flamenco solidario con la causa de Euskal Herria
Een solidaire Vlaming met de Baskische zaak
GARA |

In de Baskische krant Gara verscheen vandaag, 29 januari 2008, het bericht dat Walter Luyten overleden is.

“El ex senador flamenco porVolksunie, hoy en día N-VA, y luchador solidario con la causa vasca Walter Luyten ha fallecido recientemente. El histórico militante flamenco ha tenido una relación muy cercana con este país desde que a principios de los setenta invitó a Telesforo Monzón al Aberri Eguna de Flandes.”

Vlaams ex-senator voor de VU, vandaag N-VA, en solidair strijder voor de Baskische zaak is zopas overleden. De historische militante Vlaming had een hechte band met dit land van het begin van de jaren 70, toen hij Telesforo Monzón uitnodigde op de Aberri Eguna de Flandes. Bedoeld wordt de IJzerbedevaart van 1973.

“En 1972 fue detenido por los gendarmes durante la huelga de hambre que los refugiados políticos vascos realizaron en la catedral de Baiona, y en 1975 por la Guardia Civil, por enarbolar una ikurriña junto a la iglesia de Santa María, durante el Aberri Eguna que aquel año se celebró en Gernika. En su país fue asimismo arrestado en la década de los 80, en relación con una carta que remitió al embajador español”.

In 1972 werd hij gearresteerd door de Franse Gendarmerie tijdens een hongerstaking van Baskische politieke vluchtelingen in de kathedraal van Baiona. In 1975 werd hij door de Guardia Civil gearresteerd tijdens de Aberri Eguna van dat jaar in Gernika, omdat hij met een Ikurriña zwaaide. In zijn land, België werd hij in de jaren 80 ook gearresteerd in verband met een brief die hij stuurde aan de Spaanse ambassadeur.

“El año pasado fue homenajeado en los actos que se celebraron en el contexto del 70 aniversario del bombardeo de Gernika y fue nombrado presidente de honor de la iniciativa Gernika Network, iniciativa en la que participan varios electos europeos para promover la autodeterminación.”

Vorig jaar werd hij gehuldigd bij de herdenking van het bombardement op Gernika, op dat moment 70 jaar geleden, en hij werd erevoorzitter benoemd van het initiatief
"Gernika Network", een initiatief waar diverse Europese gekozenen deel van uitmaken om de zelfbeschikking te promoten.

 LEMOIZ APURTU!
LEMOIZ AFBREKEN!
29 januari 1981

Na jaren lang actie gevoerd te hebben tegen de kerncentrale in aanbouw in Lemoiz-Lemoniz, Bizkaia, waarbij een aantal actievoerders en verdedigers van het nucleaire vaderland het leven verloren, ontvoert E.T.A. op 29 januari 1981 de hoofdingenieur, José María Ryan. Op 5 februari kozen 200 technici al een opvolger hoewel Ryan op dat ogenblik nog in leven was! Kort daarop werd het lijk van Ryan gevonden, zonder dat iemand van de familie, noch een politicus zich in contact had gesteld met de organisatie! In 1983 besloot de eerste Socialistische regering González een moratorium in te stellen tegen een aantal kerncentrales, waaronder Lemoiz. In 1994 werd het nucleaire monster definitief gesloten zonder ooit gefunctioneerd te hebben. Nu ligt het er verlaten bij.

Eugenio Etxebeste

“Antxon”
28 januari 2004

Op 28 januari 2004 werd de historische ETA-leider, Eugenio Etxebeste, “Antxon”, onder grote persbelangstelling vrijgelaten uit de gevangenis van Topas, Salamanca. Zijn eerste woorden, vóór circa 32 communicatiemedia, maakten duidelijk dat Antxon niet meteen van plan was zich gedeisd te houden: “Ik snak ernaar officieel op te houden Spanjaard de zijn. Als we vrij komen zeggen we allemaal dat we onze vrijheid terug hebben, maar dat is niet de waarheid. Ons Volk blijft continu gevangen in deze Spaanse staat. Ik wil Baskisch burger worden binnen een vrij Euskal Herria.”

Etxebeste zat zes jaar vast in Spanje nadat hij in 1997 aan Spanje werd uitgeleverd door de autoriteiten van de Dominicaanse Republiek (waar hij gedurende 13 jaar als gedeporteerde leefde op 6.000 km van huis). Hij werd daarop door het Hooggerechtshof tot 10 jaar veroordeeld wegens “het uitoefenen van belangrijke functies binnen ETA”. Deze veroordeling kwam er op basis van documenten die in 1986 (!) gevonden werden in de meubelcoöperatieve “Sokoa” en waardoor hij beschuldigd werd als zijnde de “verantwoordelijke voor het logistieke apparaat van ETA” in de jaren 80.

Antxon werd op 7 februari 1980 in Noord-Baskenland gearresteerd en bleef 17 dagen gevangen in Baiona (Bayonne). Daarna werd hij verbannen naar Angers (Maine-et-Loire). In 1984 werd hij opnieuw opgepakt in Agelu-Anglet (Noord-Baskenland) en 10 dagen later gedeporteerd naar de Caraïben. In 1986 werd hij “doorgeschoven” naar Ecuador en op 9 juli 1987 naar Algerië. ETA had hem namelijk aangewezen als onderhandelaar met de Regering Felipe González. Toen deze onderhandelingen mislukten, werd hij naar de Dominicaanse Republiek gedeporteerd. Spanje vond er niets beters op dan hem daarna te beschuldigen van daaruit ETA te leiden!

Antxon kwam gisteren terug in zijn stad, Donostia-San Sebastián, die hij al 29 jaar geleden verliet, meteen na de dood van Franco in 1975.

Carod-Rovira, praat met ETA
27 januari 2004

Op 27 januari 2004 halen de Spaanse media zwaar uit naar Josep-Lluís Carod-Rovira. De Secretaris Generaal van Esquerra Republicana de Catalunya (ERC), die bij de grote winnaars van de voorbije Catalaanse verkiezingen hoorde, werd “conseller en cap” (regeringschef). Hij streek heel Spanje tegen de haren in door eerst naar de Baskische Lehendakari, Ibarretxe, te trekken.

Nu blijkt dat hij recent een ontmoeting had met de leiding van ETA. De “krant” ABC zegt meteen dat hij een pact is gaan sluiten met ETA om niet meer “op te treden” in Catalonië. Zelf zegt hij dat zijn objectief er enkel uit bestond ETA over te halen te stoppen met moorden. (Het is in Spanje moreel verboden met ETA te praten.) Carod-Rovira zegt nu dat hij deze kans niet kon laten voorbijgaan en dat “praten nooit waardeloos is”, hoewel het ditmaal tot niets geleid heeft. De ultrarechtse krant “La Razón” laat op de voorpagina een foto van hem verschijnen terwijl hij als boezemvriend de hand schudt van een Etarra.

Behalve Carod-Rovira wordt ook zijn coalitiepartner, de Catalaans Socialistische president, Pasqual Maragall aangevallen en, waarom ook niet, de leider van de Spaanse Socialisten Rodríguez Zapatero! De PP eist zelfs van Zapatero dat de Catalaanse coalitie wordt opgezegd. Om deze eis kracht bij te zetten wordt het hele stelletje Ministers van het Regime Aznar uit de kast gehaald: God zélf (Aznar), zijn opvolger, Rajoy, verder Zaplana (Minister Woordvoerder), Piqué (Ex-minister en voorzitter van de Catalaanse PP) en Angel Acebes. Maragall wordt onder druk gezet het aangeboden ontslag van Carod-Rovira te aanvaarden. In Catalonië wordt meteen verwezen naar vertegenwoordigers van het Kabinet Aznar die in 1999 naar Zürich, Zwitserland, trokken, niet om er chocolade te kopen maar om er contact op te nemen met ETA.

Duidelijk spelen de op handen zijnde Spaanse verkiezingen een grote rol. Zo komt Aznar op TV zeggen dat zijn opponent bij de Spaanse verkiezingen, Rodríguez Zapatero, een té onbetrouwbare figuur is om Spanje te besturen, terwijl Zapatero de ontmoeting met alle kracht afkeurde en geen uitstaans heeft met Catalonië!

Een dag later geeft president Pasqual Maragall toe aan de immense druk en velt een Salomonsoordeel. Hij aanvaardt het ontslag van Carod-Rovira maar zet hem (voorlopig) niet uit de Regering (waarin hij geen portefeuille had.) Maragall looft Carod die hij “één der architecten van de tripartiete” noemt. Tevens zegt hij dat Carod te goeder trouw een zware fout maakte.

Ook Carod verscheen voor de microfoons: “Nooit heb ik zoveel aanvallen vanuit Madrid te verwerken gekregen als tijdens de voorbije 24 uur, maar ik kreeg ook nog nooit zoveel steun, zowel vanuit Catalonië als van daarbuiten, onder andere van alle Baskische partijen, behalve van de PP. Ik verloochen niet wat ik deed, noch doe ik afstand van mijn daad of vraag ik vergiffenis, want ik geloof in de vrede en de dialoog omdat de mensen elkaar enkel begrijpen door met elkaar te praten. Ik wens niet nog meer slachtoffers noch aanslagen van ETA. Wij prediken niet de angst zoals de PP dat doet. Wij staan waar we steeds stonden, aan de kant van de vrede en van de vrijheid.” Tot slot klaagde hij de hypocrisie van zowel de PP als van de PSOE aan die met ETA samenkwam, zoals ik dat nu deed.”

Carod werd op de persconferentie bijgestaan door de hoogste leiders en de overige ministers van zijn partij die zijn verklaring regelmatig met applaus onderbraken. Carod besloot zijn toespraak met een leuze uit de Burgeroorlog: “No pasarán!” (Ze zullen er niet door komen) en “Visca Catalunya” (Leve Catalonië!)

Aznar, schipper naast God, drukte zich nog maar eens uit zoals enkel échte staatsmannen dat doen: “Carod had de pretentie aan een terroristische bende te kunnen zeggen op wie een aanslag gepleegd kan worden en op wie niet.”

29 januari 2004

Nadat verschillende Spaanse communicatiemedia gewag maakten van het feit dat de Spaanse geheime dienst CNI (Centro Nacional de Inteligencia) (voorheen “Cesid”) vooraf van de samenkomst van Carod-Rovira met ETA op de hoogte zou zijn geweest, weigert president Aznar op de vraag hieromtrent te antwoorden. Aznar zou enkele dagen vóór de samenkomst, begin januari, op de hoogte zijn gebracht. Verschillende Spaanse geheime agenten die in Frankrijk verblijven om de stappen van ETA-leden te volgen, zouden via Antza en Urrutikoetxea in Perpignan terecht gekomen zijn en daar foto’s gemaakt hebben van de ontmoeting met Carod. In december waren ze een eerste keer bij elkaar gekomen en toen werd de afspraak gemaakt voor een tweede ontmoeting op 4 januari. De stappen van Carod zouden zelfs al sinds 2001 gevolgd zijn. Hij is nochtans lid van een democratische partij.

Vroeger werd de Spaanse Geheime Dienst, Cesid, al veroordeeld voor het jarenlang bespioneren van Herri Batasuna in hun Zetel in de Baskische hoofdstad Gasteiz.

30 januari 2004

Joseba Permach en Juan Joxe Petrikorena van Batasuna klagen op een persontmoeting in Donostia de schaamteloosheid aan waarmee persorganen als “El Mundo”, “Abc” en “El País” de vertegenwoordigers van het linkse nationalisme in één adem betrekken bij de ontmoetingen tussen ETA en Josep-Lluís Carod-Rovira, en ze wijzen op de zware consequenties die dit voor de betrokkenen kan hebben. Permach en Petrikorena vragen zich af van waar deze “geruchten” komen en wie ze “gelekt” heeft. Het lijkt een unieke gelegenheid om de vertegenwoordigers van Batasuna even mee te “beschadigen” in deze zaak van politieke spionage terwijl het eigenlijke debat toch over de noodzaak van een politieke dialoog zou moeten gaan. Nadat er gedurende vele jaren een uitzonderingstoestand gecreëerd en onderhouden werd in Baskenland lijkt nu Catalonië aan de beurt te komen.

Volgens de nieuwe voorzitter van de PNV, Josu Jon Imaz dient Magistraat Generaal, Cardenal, dringend een onderzoek te starten of er spionage van democratische partijen in het spel was en of de Spaanse “intelligence” ten dienste stond van de verkiezingspolitiek van de regerende PP. Of is het de PP die beslist wie met ETA gaat praten, op welke manier dit moet gebeuren en waar die gesprekken moeten doorgaan?”

De Baskische ministers Joseba Azkarraga (EA) en Javier Madrazo (IU) zeggen dat indien ETA in de toekomst een aanslag zou plegen, de PP-regering mede verantwoordelijk is omdat ze de ETA-leden die ze bespioneerden niet gearresteerd hebben!

De ERC van Carod eist het ontslag van Aznar wegens “illegale spionage”. “Indien er een onderzoek tegen Carod moet geopend worden dan moet dit eveneens tegen de UCD (regerend na de dictatuur) de PSOE en de PP omdat die, in de loop van de recente geschiedenis, eveneens met ETA gepraat hebben.

Aznar verscheen in Madrid voor de microfoons, (samen met “Het Joenk”, Guy Verhofstad) en zei dat het een schandaal zou geweest zijn indien een lid van de Geheime Dienst of een lid van de strijdkrachten die de gelegenheid had een ETA-commando op te rollen dit zou nagelaten hebben.

Federico Trillo, de opgeblazen kikker die aan het hoofd van de Spaanse strijdkrachten staat, verklaarde, zonder rood te worden, dat Democratische Partijen in zijn land niet geschaduwd worden.

Wat dan te zeggen van de Spaanse pers, die haar nieuws rechtstreeks vanuit “Madrid” krijgt? El Mundo spreekt openlijk over “bronnen vanuit de Geheime Dienst”, terwijl ze er bij zeggen dat er foto’s bestaan van de ontmoeting. Volgens El País heerst er zelfs ongenoegen binnen de CNI over het uitlekken van de gegevens omdat dit “de anti-terroristenstrijd” in gevaar kan brengen.  

31 januari 2004        

De samenkomst van de Catalaanse Republikein, Carod-Rovira, met vertegenwoordigers van ETA blijft de "talk of the town" in Spanje, Baskenland en Catalonië. De Spaanse generale verkiezingen van maart zijn daar zeker niet vreemd aan. De president van de Catalaanse Generalitat, Pasqual Maragall, toont heel wat meer ruggengraat dan zijn Baskische socialistische partijgenoten, waaraan het enige Baskische vaak enkel hun voornaam ("Patxi" of "Txiki") is… Gisteren verklaarde Maragall dat de deur van het Catalaanse Kabinet voor de ontslagnemende Carod open bleef staan. Hij vergeleek bovendien de "argeloosheid en de goede bedoelingen" van Carod-Rovira met die van de Ier John Hume, één van de auteurs van het Ierse vredesproces die later de Nobelprijs voor de Vrede kreeg. Maar Maragall zegt "de goede bedoelingen van Carod te prefereren op de passiviteit van de Spaanse Regering tijdens de voorbije 8 jaar". Carod verklaarde daarna dat hij als "zich vergist had in de vorm, als regeringschef", maar "niet in de kern, als Secretaris Generaal van de partij." Verder eiste hij "met opgeheven hoofd" de dialoog met de gewapende organisatie "indien hiermee één enkele dode kan vermeden worden".

 Ter verdediging van onze instellingen
En defensa de nuestras instituciones

26 januari 2008

De Baskische regering, bestaande uit de tripartiete PNV-EA-EB, heeft het Baskische volk opgeroepen om vandaag, om 18:00u in Bilbao, massaal op straat te komen om te protesteren tegen de uitspraak van het Hooggerechtshof in de “Zaak Atutxa” (zie verder). De Lehendakari Ibarretxe zal de betoging leiden.

CONVOCAMOS A TODA LA CIUDADANÍA VASCA A MANIFESTARSE PACÍFICAMENTE EL PRÓXIMO SÁBADO, DÍA 26 DE ENERO, A LAS 18:00, POR LAS CALLES DE BILBAO.

Wij roepen alle Baskische burgers op om volgende zaterdag, 26.01.08, vreedzaam te manifesteren, om 18:00u in de straten van Bilbao

Iñigo Urkullu (voorzitter PNV)
Unai Ziarreta (voorzitter EA-Eusko Alkartasuna)
Javier Madrazo (voorzitter EB-Ezker Batua-Berdeak)

Dit is nooit gezien. Een autonome regering die oproept om te protesteren tegen een vonnis van het Spaanse Hooggerechtshof, en ter verdediging van de eigen instellingen.

Selectieve verontwaardiging

De onafhankelijkheidsbeweging wacht al decennia op de steun van de PNV tegen de uitzonderingsstaat, tegen de illegalisering, tegen de verkrachting door Spanje van de fundamentele rechten. De PNV roept niemand op om hiertegen te protesteren.

De “Zaak Atutxa”

Op 21 januari 2008 werd bij het Hooggerechtshof, het beroep van “Manos Limpias” behandeld tegen de vrijspraak (5 januari 2007) van voormalig Kamervoorzitter Atutxa. Dertien van de veertien magistraten verbonden aan het Hof hebben het beroep geanalyseerd (de 14^de magistraat, José Manuel Maza, werd gewraakt) .

“Manos Limpias”, die het beroep indiende, wordt voluit SINDICATO COLECTIVO DE
FUNCIONARIOS PÚBLICOS "MANOS LIMPIAS" genoemd, hoewel ze, zoals hun naam laat vermoeden, geen enkele vertegenwoordiger hebben in geen enkel arbeiderscentrum. De hoogste verantwoordelijke van die professionele agitatoren is Miguel Bernard Remón, ex-leider van de extreemrechtse partij Fuerza Nueva (dat laat hun naam dus niet vermoeden).

Even het geheugen opfrissen.

Op 28 mei 2003 beveelt het Spaanse Gerecht, met een (on)gekende Castilliaanse arrogantie, aan het Baskisch Parlement, de groep Sozialista Abertzaleak uit te sluiten in het kader van de Partijenwet die Batasuna buiten de wet stelde. Dit bevel raakte in de bevriende Spaanse pers bekend nog vóór het Vitoria-Gasteiz bereikte. Voorzitter Atutxa liet meteen weten dat SA-Sozialista Abertzaleak geen ‘partij’ was, maar een ‘groep’.

Op 7 juni 2003 wordt in het Baskisch Parlement het verwachte draaiboek van Atutxa gevolgd, waarbij de woordvoerders van de partijen, PNV, EA en Sozialista Abertzaleak geen enkele wijziging van het reglement toestaan waardoor een politieke "groep" zou uitgesloten worden. Dien ten gevolge laat Atutxa aan de uitzonderingsrechtbank Audiencia Nacional in Madrid weten het bevel niet te kunnen voeren. Het wordt nu afwachten of het Parlement en zijn voorzitter, Atutxa, nu "buiten de wet” gesteld zullen worden. Vice-premier Rajoy concentreert de "schuld" op Atutxa en niet op de partijwoordvoerders.

Op 9 juni 2003 laat Atutxa het Hooggerechtshof officieel weten dat het "onmogelijk is het bevel van ontbinding van Sozialista Abertzaleak uit te voeren."

Op 21 juni 2003 dient de Openbare Aanklager een klacht in tegen Kamervoorzitter Atutxa en tegen de woordvoerders van EA (Gorka Knörr) en IU (Kontxi Bilbao) wegens "politieke ongehoorzaamheid". Atutxa zegt dat hij is opgetreden steunend op 3 pijlers: het reglement van de Kamer, de meerderheid in de Kamer (die de meerderheid van de bevolking vertegenwoordigt) en zijn eigen geweten.

Op 15 juni 2003 stelde het Baskisch Hooggerechtshof (TSJPV) een Kamer samen die zou moeten oordelen of Parlementsvoorzitter Juan Maria Atutxa en de woordvoerders van de meeregerende partijen, Gorka Knörr (EA) en Kontxi Bilbao (van de Communistische IU) een daad van Burgerlijke ongehoorzaamheid stelden door niet in te gaan op de uitspraak van het Spaanse Hooggerechtshof dat beval dat de groep Sozialista Abertzaleak ontbonden moest worden.
Omdat de samenstelling voorspelde dat twee van de vier magistraten tegen een vervolging zouden stemmen en de twee anderen vóór vond de Spaanse Rechtstaat er niets beters op dan de samenstelling van een nieuwe kamer te bevelen! Ze doen niet eens meer de moeite om de schijn hoog te houden. Erger! Ze beschuldigen de PNV ervan in Baskenland, Justitie te manipuleren!

Op 5 januari 2007 deed het Tribunal Superior de Justicia del País Vasco (TSJPV) uitspraak. Juan María Atutxa, Gorka Knörr en Kontxi Bilbao werden vrijgesproken van delict van burgerlijke ongehoorzaamheid.

Op 21 januari 2008, even na 21:00u, veroordeelt het Hooggerechtshof Juan María Atutxa, Gorka Knörr en Kontxi Bilbao wegens “delict van ongehoorzaamheid”.

Op 22 januari 2008 reageert Atutxa perplex: “Een bijzondere onaangename verassing. Vandaag, onder dezelfde omstandigheden, zou ik precies hetzelfde doen. Ik zal alles in het werk stellen om die onrechtvaardige veroordeling aan te vechten voor het Constitutionele Hof, en indien nodig voor Europa. Het is laakbaar en verwerpelijk dat de zaak in de kranten uitgevochten werd en dat zijn eigen verdediging de veroordeling uit diezelfde kranten moest vernemen. Alles laat vermoeden dat hier belangen op spel staan die verder reiken dan de toepassing van de justitie.”

Atutxa werd bijgesprongen door Lehendakari Ibarretxe, die zei: “Wij begrijpen, noch aanvaarden dit vonnis. Er is geen delict gepleegd. De Spaanse Staat verbreekt permanent, door middel van de instituten, de moeizaam opgebouwde samenleving en respecteert de regels van het politieke spel niet. Jarenlang al blijft een bepaald percentage van deze gemeenschap (de links nationalisten) verstoken van de mogelijkheid om een stem uit te brengen, en dit in grove tegenspraak met het universele stemrecht. PP en PSOE hebben gezegd dat Atutxa en zijn volksvertegenwoordigers de advocaten zijn van ETA en Batasuna. En diezelfde regering wil dan uitbazuinen dat als president Zapatero samen gaat zitten met ETA, dit, terecht, geen delict is. Atutxa zat niet samen met ETA, maar met vertegenwoordigers van Izker Abertzale. En dat is wel een delict!”

Twee burgers die,
na hun lange straf te hebben uitgezeten,
hun leven wilden reorganiseren

In de gemeenteraad van Azkoitia diende op 26 januari 2006 een motie behandeld te worden die uitging van het kartel PNV-EA. Het zou gaan over twee ex-gevangenen, Kandido Azpiazu en Iñaki Zuazolazigorraga, waarvan de bankrekeningen geblokkeerd werden en de eigendommen in beslag genomen. Dit kwam er na de eis van PP-raadslid Pilar Elias van wie haar echtgenoot, Ramón Baglietto, in 1980 in een ETA-aanslag het leven verloor. De motie ging over “twee burgers die, na hun lange straf uitgezeten te hebben, hun leven wilden reorganiseren.”

Toen de motie ter sprake kwam werden meteen pamfletten in de hoogte gestoken:

“Democratische oplossingen, nu” door vrienden van het duo.

“Moordenaars oprotten” door de ‘democraten’ van de PP.

Eén van de ergste schreeuwers was de voormalige PP-schepen van Donostia, María San Gil, die de PNV/EA-raadsleden verweet “medeplichtig” te zijn en de anderen voor “moordenaars” uitschold. Ze stond op een stoel en werd geflankeerd door een lid van het Forum van Ermua, Iñaki Ezkerra. De burgemeester liet daarop de raadzaal ontruimen door de Ertzaintza, die al ruim vóór de zitting in groot getal op straat aanwezig was.

De PP had geëist dat de twee “Etarras” hun spijt zouden betuigen en hun verontschuldigingen zouden aanbieden voor de schade die ze toegebracht hadden aan hun slachtoffer en aan de familie.

Als antwoord op deze eis van de PP had de burgemeester eraan herinnerd: “dat nooit iemand zijn spijt had betuigd, noch zijn verontschuldigingen had aangeboden aan de familieleden van de burgers van Azkoitia die als slachtoffers van het Franquisme vielen of als slachtoffers van ander geweld.”

 Protocol tegen foltering?

Kom nou, laten we ons focussen op de problemen
die de mensen in de straat werkelijk bezighouden

Magistraat Fernando Grande-Marlaska heeft op 24 januari 2008 negatief geantwoord op een vraag van de verdediging van 8 jongeren die op 23 januari 2008 in de streek van Lea-Artibai (Bizkaia) werden gearresteerd wegens straatprotest.

Waarop heeft hij dan negatief geantwoord?

Een tijd geleden heeft magistraat Baltasar Garzón een protocol opgesteld tegen het folteren. In dat protocol wordt aangedrongen op het registreren en filmen van de ondervragingen tijdens de incomunicado-periode (op secreet, maar ook advocaat niet toegelaten). Er wordt ook aangedrongen op het informeren van de familie van de toestand en de opsluiting (wat nooit gebeurt!) en om een vertrouwensarts toe te laten bij de ondervragingen. Iedereen zal wel begrijpen waarom dit noodzakelijk is.

Fernando Grande-Marlaska weigerde ostentatief!

Askatasuna vraagt zich af als er niet gefolterd wordt zoals altijd beweerd wordt, wat er dan wel het daglicht niet mag zien. De incomunicado-periode (tot 5 dagen, en soms langer) zet aan tot folteren (het verleden heeft dat ten overvloede bewezen). Dus moet de incomunicado-periode verdwijnen.

Josu Ormaetxea Antepara
VRIJ!

25 januari 2003

In Urbina, Araba-Alava, wordt Josu Ormaetxea Antepara door familieleden, vrienden en dorpsgenoten op 25 januari 2003 ontvangen nadat hij bijna 20 jaar in Spaanse gevangenissen doorgebracht heeft. In 1984 werd hij gearresteerd en gefolterd. Mogelijk kregen ze onvoldoende informatie uit hem geslagen, want ze kwamen kort daarop zijn broer, Iñaki halen, die eveneens gefolterd werd. Josu kreeg 88 jaar. Iñaki werd vrijgelaten, echter niet voordat die tegen de rechter gezegd had “niet te zullen rusten voordat hij alle onrecht en lijden dat hij gezien gezien en ondervonden had, zou gestopt hebben.” De rechter sprak toen profetische woorden: “Hier hebben we een toekomstige terrorist.”        

Het dorp telt nu nog vijf jongeren die voor lange tijd achter de tralies zitten. Op 100 inwoners is de som vlug gemaakt: 5%!

De ontvangst van Josu ging door in en rond “Iñaki Enea”, de familiebar die genoemd werd naar zijn broer. Iñaki Ormaetxea verloor het leven op 17 augustus 1991 in de wijk Morlans (*) in Donostia nadat de woning, waarin hij samen met Jokin Leunda Mendizabal en Patxi Itziar verbleef, door de méér dan 100 (honderd!) Guardia Civiles werd aangevallen en zelfs met granaten werd bestookt.

(*) Op 17 augustus 1991 beleefde Euskadi andermaal een zwarte dag. Na een nacht van tientallen arrestaties in Donostia, werd een huis omsingeld in de wijk Morlans, waar 3 Baskische nationalisten zich schuilhielden: Patxi Itziar Agirre, Jokin Leunda Mendizabal en Iñaki Ormaetxea Antepara. Terwijl in een rechtstaat verdachten (nog geen beschuldigingen, nog geen bewijzen) in voorlopige hechtenis worden geplaatst, oordeelde de Guardia Civil het nodig om meteen de wapens te hanteren en een salvo op het huis af te vuren. Dit duurde de hele morgen lang. Tegen de middag vielen zij het huis binnen na het eerst met traangas te hebben bewerkt.     
 Patxi Itziar lag dood op een kussen in de keuken met 1 schotwonde in de slaap. Jokin Leunda vertoonde 12 schotwonden in de rug (geen enkele dodelijk) en een schotwonde in het hart van op korte afstand afgevuurd. Iñaki Ormaetxea lag in het bad met 2 schotwonden in niet-vitale organen en een schotwonde in het hoofd, afgevuurd van op minder dan 25 cm. Waren de urenlange salvo’s een dekmantel, een strategie om latere “onfrisse praktijken” te verdoezelen? Ik weet het niet. Ik hoop alleen dat het gezegde “al moesten de kraaien het uitbrengen” een verhelderend licht op deze onfrisse zaak zal brengen.          

Nadien, bij het eerbetoon in zijn geboortedorp, sprak een vriend de woorden die nu boven de ingang van de bar staan: “Nooit zullen we het dorpsplein van Urbina overgeven.”

Moeder Blanca Antepara zit in de hoek van de bar, bescheiden, hoewel ze in heel Baskenland bekend is, omdat ze geen enkele manifestatie te voordele van de gevangenen overslaat.

De slachting van Atocha
24 januari 1977

Vandaag, 24 januari 2008, wordt “de slachting van Atocha” herdacht. Er is om 19:00u opgeroepen tot een herdenkingsplechtigheid voor de slachtoffers en alle slachtoffers van het fascisme, aan het standbeeld "El Abrazo" (op de Plaza de Antón Martín) recht tegenover het huisnummer 55.

Het “commando Roberto Hugo Sosa” van AAA-Alianza Apostólica Anticomunista (Triple A) voert op 24 januari 1977 een raid uit te Madrid, beter bekend onder de naam “la Matanza de Atocha”, de slachting van Atocha. Een ultrarechts commando overvalt een advocatenbureau, specialisatie arbeidsrecht, in de Calle de Atocha, nr. 55, opent het vuur, vermoordt 5 personen (de advocaten Enrique Valdevira Ibáñez, Luis Javier Benavides Orgaz en Francisco Javier Sauquillo Pérez del Arco; de student rechten Serafín Holgado de Antonio; en de administratieve bediende Angel Rodríguez Leal). Het commando laat nog eens 4 zwaar gekwetsten achter: Miguel Sarabia Gil, Alejandro Ruiz Huertas, Luis Ramos Pardo en de zwangere Dolores González Ruiz, die haar kind hierdoor verloor.

Het bureau werd gebruikt door leden van de CCOO-Comisiones Obreras, een communistisch syndicaat, en door leden van de toen nog illegale PCE-Partido Comunista de España. De Italiaanse krant “Il Messaggero” legt in 1984 een verband naar Italiaanse neofascisten en een officieel Italiaans rapport legt in 1990 een verband naar de clandestiene anticommunistische organisatie Gladio.

Operatie Gladio was een in 1952 gestart geheim "stay-behind" netwerk in Italië, gesponsord door de CIA en de NAVO om de communistische invloed zowel in Italië als in andere landen te neutraliseren. De eerste voorbereidingen werden al in 1947 getroffen. Hoewel met de term Gladio alleen slaat op het Italiaanse deel, worden ook de soortgelijke netwerken die in andere landen bestonden veelal met 'Gladio' aangeduid. Uit recent onderzoek is bekend geworden dat soortgelijke netwerken in geheel West-Europa actief waren en met elkaar verbonden waren. In ieder geval was Gladio actief in België, Denemarken, Duitsland, Frankrijk, Griekenland, Luxemburg, Nederland, Noorwegen, Oostenrijk, Portugal, Spanje, Turkije en Zwitserland, terwijl ook het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten een rol speelden in de strategische planning van het netwerk.

Commandant van de Guardia Civil
Gonzalo Pérez García

23 januari 2004

Op 23 januari 2004 werd de commandant van de Guardia Civil, Gonzalo Pérez García, gerepatrieerd vanuit Irak en overgebracht naar de afdeling Intensieve zorgen van het Centrale Militaire Hospitaal te Madrid. Hij verkeerde in diepe coma.

De commandant van de Guardia Civil, Gonzalo Pérez García, die op 22 januari 2004 in Irak een kogel in het hoofd kreeg en voor zijn leven vecht (hij overleed op 4 februari 2004), is geen onbekende in Baskenland. Hoewel El Mundo hem een militair met een briljante carrière noemt, denkt men daar in Euskal Herria heel anders over.           
Het was namelijk deze man die in de Kazerne van Intxaurrondo (Donostia-San Sebastián) de buschauffeur Mikel Zabalza “zag” sterven tijdens een foltersessie. Dit gebeurde na de arrestatie op 26 november 1985. Zabalza stierf waarschijnlijk met een plastic zak over het hoofd, want zo zag zijn zus hem voor het laatst. Later vond men er niet beter op dan het lijk van Zabalza in de grensrivier te gooien. De desinformatiekranten namen gewillig de smoes van de Guardia Civil over, die het gerucht hadden verspreid dat Zabalza naar Frankrijk wilde ontvluchten. Hoe hij dan de rivier, geboeid, moest overzwemmen, terwijl hij niet eens kon zwemmen, zal altijd tot de geheimen van deze intelligente Guardia Civil behoren.

In de kranten “ABC” en “La Razón” wordt dit verhaal nog maar eens herhaald, hoewel iedereen weet dat het gelogen is! Niet officieel gelogen, want het proces dat de familie inspande, werd “bij gebrek aan bewijzen” geklasseerd in 1998 door de Audiencia Provincial van San Sebastián.

De Zaak “Atutxa”
in beroep

Gisteren, 21 januari 2008, werd bij het Hooggerechtshof, het beroep van “Manos Limpias” behandeld tegen de vrijspraak (5 januari 2007) van voormalig Kamervoorzitter Atutxa. Dertien van de veertien magistraten verbonden aan het Hof hebben het beroep geanalyseerd (de 14^de magistraat, José Manuel Maza, werd gewraakt) .

“Manos Limpias”, die het beroep indiende, wordt voluit SINDICATO COLECTIVO DE
FUNCIONARIOS PÚBLICOS "MANOS LIMPIAS" genoemd, hoewel ze, zoals hun naam laat vermoeden, geen enkele vertegenwoordiger hebben in geen enkel arbeiderscentrum. De hoogste verantwoordelijke van die professionele agitatoren is Miguel Bernard Remón, ex-leider van de extreemrechtse partij Fuerza Nueva (dat laat hun naam dus niet vermoeden).

Even het geheugen opfrissen.

Op 28 mei 2003 beveelt het Spaanse Gerecht, met een (on)gekende Castilliaanse arrogantie, aan het Baskisch Parlement, de groep Sozialista Abertzaleak uit te sluiten in het kader van de Partijenwet die Batasuna buiten de wet stelde. Dit bevel raakte in de bevriende Spaanse pers bekend nog vóór het Vitoria-Gasteiz bereikte. Voorzitter Atutxa liet meteen weten dat SA-Sozialista Abertzaleak geen ‘partij’ was, maar een ‘groep’.

Op 7 juni 2003 wordt in het Baskisch Parlement het verwachte draaiboek van Atutxa gevolgd, waarbij de woordvoerders van de partijen, PNV, EA en Sozialista Abertzaleak geen enkele wijziging van het reglement toestaan waardoor een politieke "groep" zou uitgesloten worden. Dien ten gevolge laat Atutxa aan de uitzonderingsrechtbank Audiencia Nacional in Madrid weten het bevel niet te kunnen voeren. Het wordt nu afwachten of het Parlement en zijn voorzitter, Atutxa, nu "buiten de wet” gesteld zullen worden. Vice-premier Rajoy concentreert de "schuld" op Atutxa en niet op de partijwoordvoerders.

Op 9 juni 2003 laat Atutxa het Hooggerechtshof officieel weten dat het "onmogelijk is het bevel van ontbinding van Sozialista Abertzaleak uit te voeren."

Op 21 juni 2003 dient de Openbare Aanklager een klacht in tegen Kamervoorzitter Atutxa en tegen de woordvoerders van EA (Gorka Knörr) en IU (Kontxi Bilbao) wegens "politieke ongehoorzaamheid". Atutxa zegt dat hij is opgetreden steunend op 3 pijlers: het reglement van de Kamer, de meerderheid in de Kamer (die de meerderheid van de bevolking vertegenwoordigt) en zijn eigen geweten.

Op 15 juni 2003 stelde het Baskisch Hooggerechtshof (TSJPV) een Kamer samen die zou moeten oordelen of Parlementsvoorzitter Juan Maria Atutxa en de woordvoerders van de meeregerende partijen, Gorka Knörr (EA) en Kontxi Bilbao (van de Communistische IU) een daad van Burgerlijke ongehoorzaamheid stelden door niet in te gaan op de uitspraak van het Spaanse Hooggerechtshof dat beval dat de groep Sozialista Abertzaleak ontbonden moest worden.
Omdat de samenstelling voorspelde dat twee van de vier magistraten tegen een vervolging zouden stemmen en de twee anderen vóór vond de Spaanse Rechtstaat er niets beters op dan de samenstelling van een nieuwe kamer te bevelen! Ze doen niet eens meer de moeite om de schijn hoog te houden. Erger! Ze beschuldigen de PNV ervan in Baskenland Justitie te manipuleren!

Op 5 januari 2007 deed het Tribunal Superior de Justicia del País Vasco (TSJPV) uitspraak. Juan María Atutxa, Gorka Knörr en Kontxi Bilbao werden vrijgesproken van delict van burgerlijke ongehoorzaamheid.

Op 21 januari 2008, even na 21:00u, veroordeelt het Hooggerechtshof
Juan María Atutxa, Gorka Knörr en Kontxi Bilbao
wegens “delict van ongehoorzaamheid”.

Als het vonnis definitief bekend gemaakt wordt, komen wij hierop terug.

De vlag van Navarra
De Arrano Beltza
De Baskische vlag

De vlag van Navarra

Op 22 januari 1910 werd door drie personen, Campión, Altadill en Olóriz, afkomstig uit het Baskische nationalisme, de vlag van Navarra ontworpen: rode achtergrond met gouden kettingen, met in het midden van de acht schakels een groene smaragd en bovenop de Koninklijke kroon, het oude symbool van het “Reino de Navarra”, het koninkrijk Navarra.
Bij de slag van Las_Navas_de_Tolosa maakte Navarra zich meester van de ketting die rond de tent van de aanvoerder van de Moren bevestigd was en tevens van de parel, een smaragd, uit zijn tulband. Deze twee attributen vormen sinds 22 januari 1910 de vlag van Navarra.

De Arrano Beltza (de zwarte adelaar)

Navarra kreeg nog een tweede vlag, de Arrano Beltza, de Zwarte Adelaar op het "geluwveld". Deze vlag wordt hoofdzakelijk, maar niet exclusief, door nationalisten beschouwd als het symbool van het verenigd Euskal Herria. Volgens de encyclopedie van Bernardo Estornes Lasa, moet de oorsprong van de Arrano Beltza gezocht worden in de periode 1194-1234, ten tijde van de regeerperiode van Sancho_VII, koning van Navarra. Hij gebruikte de “zwarte adelaar” op zijn zegels en ook op zijn schilden.

De Baskische vlag (Ikurriña)

In 1894 werd in Iruñea-Pamplona de Baskische vlag, Ikurriña, getekend door Luis Arana Goiri, de broer van Sabino Arana Goiri (de "vader" van het Baskische nationalisme.). Dit gebeurde op de Plaza del Castillo in Café Iruña, dat later beroemd werd, omdat de zaak veelvuldig gefrequenteerd werd door Ernest Hemmingway.  De vlag hing het eerst uit in een stadje in het uiterste zuiden van Navarra: Castejón.

Met Baskische politieke gevangenen
mogen we doen wat we willen

Baskische, politieke gevangenen krijgen al een extra straf opgelegd omdat ze zo ver van huis “ondergebracht” worden. Wegens de hoge vervoer- en verblijfkosten (heen en weer reizen kan niet op één dag), krijgen ze hoogstens slechts één keer per week bezoek. Het groepje vrienden en kennissen dat mag komen, wordt niet door de wet maar arbitrair bepaald door de gevangenisdirecteur. De Baskische, politieke gevangenen leven onder een speciale FIES-regime waardoor ze zich, om maar iets te noemen, verschillende keren per dag moeten uitkleden om gefouilleerd te worden. Alles is afhankelijk van de sadistische grillen van de man of vrouw die aan de leiding van de instelling staat. Gevangenen komen voor een habbekrats in de isoleercel. Zelfs “luchten” gebeurt vaak geïsoleerd van de anderen en gedurende véél kortere tijd. De gevangenen moeten zich verder allerlei vernederingen en pesterijen laten welgevallen. Straffeloos, want, “Met de Baskische politieke gevangenen mogen we doen wat we willen” zoals een bewaker het ooit uitdrukte. Toch is deze politiek mislukt en houdt het collectief van gevangenen (EPPK) zich staande.

Dus dienden er andere acties uitgevonden te worden en daartoe lenen zich “gevangenen van gemeenrecht”. Steeds meer Baskische politieke gevangenen worden het slachtoffer van agressie van medegevangenen, vaak onder toeziend oog van bewakers! Hoewel dit al een aantal jaren duurt, volgen de klachten elkaar nu steeds sneller op.

In de Franse gevangenissen is de toestand niet beter. Zuhaitz Errasti ging in Nantes gedurende 26 dagen in hongerstaking. Nadat hij werd overgebracht naar Poitiers hield hij een hygiënische staking (zoals de IRA-gevangenen in de jaren 70-80 die weigerden naar het toilet te gaan buiten hun cellen.) Errasti zat naakt in de isoleercel. Daar werd hij regelmatig met ijskoud water door middel van een tuinslang nat gespoten!

Algemeen Archief
van de Burgeroorlog
Documenten terug “naar huis”
20 en 21 januari 2006

Vanaf het begin van “La Transición” (overgang naar “democratie”) ijveren Catalunya en Euskadi voor de teruggave van hun archieven. Het zou gaan om meer dan 300.000 documenten en meer dan 1.000 foto’s, die door de troepen van dictator Franco gestolen werden.
Het archief bevat: persoonlijke brieven, anti-Franco propaganda, documenten behorende tot de republikeinse en nationalistische instellingen, etc.

Die documenten werden gebruikt met repressieve doeleinden voor ogen, om de vijanden van Franco te kunnen veroordelen (terechtstellen, opsluiten, verbannen). Besef goed dat de vijand van Franco de wettige regering was.

Na de Burgeroorlog waren de overwinnaars er niet enkel op uit de identiteit van de Basken en de Catalanen te stelen, ze roofden ook de archieven van de autonome Baskische en van de Catalaanse regering, de “Generalitat”. De archieven werden ondergebracht in het “Algemeen Archief van de Burgeroorlog” in de Spaanse universiteitstad Salamanca.     
De Regering Zapatero ging er nu mee akkoord dat de 500 dozen, vol documenten, terug “naar huis” zouden keerden. Eerst zou alles in Madrid geselecteerd worden (de meest bezwarende documenten doen verdwijnen?) en deze operatie ging op 20 en 21 januari 2006 van start. Maar het transport naar de bestelwagens werd al meteen verhinderd door de stadspolitie van Salamanca onder het bestuur van … twéé keer raden… de PP! Toch had men meer dan die enkele tientallen “Salmantinos” verwacht die kwamen protesteren tegen de “diefstal” (zoals zij dit zagen). Maar terwijl de verhuis bezig was, ging Salamanca in beroep en werd de bestelwagen in Madrid geïmmobiliseerd!

Tot op het ogenblik dat er sprake was van teruggave, waren maar een handvol salmantinos op de hoogte van het bestaan van het “Algemeen Archief van de Burgeroorlog”. De druk uitgeoefend door Catalunya deed de potjes van het door de PP geregeerde Salamanca overlopen. Die partij deed er alles aan om de rechtmatige teruggave voor te stellen als een roof. De eenheid van het land werd er zelfs bij gesleurd.

Catalonië reageerde met tact en Josep Andoni Duran i Lleida zei dat het “geen overwinning was, maar een morele restitutie.” De Catalaanse republikein, Carod-Rovira, noemde het “een rechtvaardige daad”.

Angel Acebes, ex-PP-minister, verweet regeringspresident Zapatero politie-eenheden in te zetten om de “breuk” in het archief te garanderen, maar niet hetzelfde te doen om acties van Batasuna te beletten.” (Wat dit met elkaar te maken heeft, is een raadsel, net als de persoon die de uitspraak deed.) “Zapatero liet niet na Salamanca, Castilla-León en de hele natie te vernederen”, aldus Acebes.

Een gedeelte van het archief kwam dan uiteindelijk in de lente van 2006 toch terecht waar het behoorde, in Catalunya. Als reactie hierop liet het stadsbestuur van Salamanca de naam van de straat waar het algemene archief gevestigd werd, veranderen: Calle Gibraltar werd opeens Calle El Expolio, wat zoveel wil zeggen als straat van de beroving, van de plundering. Aan dit staaltje van “performance” kunnen onze “stand-up comedians” nog een puntje zuigen.

Wat opvalt, is dat er ook nog duizenden documenten uit Baskenland in Salamanca liggen. Daarover werd tot op dit ogenblik in Spanje met geen woord gerept! De Baskische nationalisten van de ANV zeggen dat men zich in Europa niet kan voorstellen dat in een “democratisch” land de grootste oppositiepartij openlijk een roof goedkeurt, die gepleegd werd door een criminele, fascistische “regering” als die van Franco. ANV vergelijkt deze daad met een Duitse oppositiepartij die nu nog de roof van de eigendommen van Joden zou verdedigen…

Gabriel Aresti

Op 18 januari 2008 werd, als hommage aan de auteur Gabriel Aresti, een boom geplant in het Doña Casildapark te Bilbao. De boom kwam naast een klein monument te staan dat op 5 juni 1985, ter gelegenheid van de 10-jarige herdenking van zijn overlijden, werd ingehuldigd.

Gabriel Aresti Segurola werd geboren in Bilbao op 14 oktober 1933 en overleed op 5 juni 1975. Hij groeide op in een Spaanssprekende omgeving en hoewel zijn vader Euskara praatte met zijn grootouders, leerde Aresti niet van jongs af aan de taal. Pas op 14-jarige leeftijd begon hij op eigen houtje de taal aan te leren (autodidact) en op 21-jarige leeftijd verschenen zijn eerste artikelen in het Euskara. Hij begon zijn literaire loopbaan met een werk, symbolisch van karakter, “Maldan Behera” (Bergafwaarts), waarin invloeden op te merken zijn van de filosoof Nietzsche en waarin de esthetica van T.S. Eliot navolging krijgt.

Zijn belangrijkste werken zijn terug te vinden in de trilogie "Harria"(Steen): “Harri eta herri” (Steen en volk, 1964), Euskal harria (Baskische steen, 1968) en Harrizko herri hau (Dit volk van steen, 1971), verbonden met het sociaal realisme. In die werken ontdekken wij een persoonlijke en collectieve imaginair, verbonden met de Baskische geschiedenis en antropologie, met sleutelsymbolen zoals de boom, het huis en de steen.

Eén van zijn meest bekende gedichten is: "Nire Aitaren Etxea" (Het huis van mijn vader).

HET HUIS VAN MIJN VADER

Het huis van mijn vader

zal ik verdedigen

tegen de wolven,

tegen de droogte,

tegen winstbejag,

tegen het gerecht,

zal ik verdedigen

Het huis van mijn vader.

Ik zal mijn vee verliezen,

mijn weilanden,

mijn dennenwouden,

Mij zal worden ontnomen

interesten

en renten

Nog zal ik verdedigen

Het huis van mijn vader.

Ontneemt men mij de wapens

dan verdedig ik met mijn handen

het huis van mijn vader.

Met afgehakte handen

zal ik het met mijn armen verdedigen,

het huis van mijn vader

Men ontneemt mij armen,

en borst, dan verdedig ik met mijn ziel

het huis van mijn vader.

Sterf ik

dan verdwijnt mijn ziel

mijn geslacht

Maar het huis van mijn vader

blijft

rechtop staan.

Als lid van de Real Academia de la Lengua Vasca, de Academie van de Baskische Taal, verdedigde hij actief de creatie van een eenvormige taal, het Euskara Batua.