Archief

Naweeën van een staking

Op 18 februari 2008 verscheen in “Gara” de zoveelste aanklacht tegen de repressie, ditmaal naar aanleiding van de algemene staking van 14 februari 2008.

“De PSOE, in samenwerking met de PNV, hebben ons enkel nog meer repressie gebracht naar aanleiding van de algemene staking van 14 februari 2008. Ze hebben hun repressieve machinerie van regimepers, politieapparaat en gerechterlijk apparaat in werking gesteld. De PNV stuurde hun Ertzaintza de straat op, met als enige opdracht, om op het even welke manier, de staking te breken. Alle middelen waren toegelaten en het gevolg was een heksenjacht die de hele dag duurde, met beledigingen, bedreigingen en daadwerkelijke ongecontroleerde kloppartijen. Een bijzonder erg geval greep plaats te Sestoa, waar twee jonge meisjes het voorwerp waren van een sadistische aanslag van de Ertzainas, die een verlaten plek hadden uitgezocht om de jongeren met hun pistolen te bewerken. Eén van hen hield er een gebroken arm aan over en zichtbare plekken van matrakslagen (zie foto).”

Encarna Cordón, vertegenwoordigster van de Abertzalebeweging, formuleerde die aanklacht in “Gara”. Negentig personen werden geïdentificeerd en er wacht hen wellicht een proces, acht werden aangehouden en 26 personen deden aangifte van slagen en verwondingen.

Een Spaanse Taliban
Carlos Iturgaiz

Het Europarlementslid van  de Partido Popular, Carlos Iturgaiz, trok gisteren 17 februari 2008 van leer tegen de vakbond LAB, die hij kwalificeerde als de “belangrijkste zoogster van ETA”.

In een act te Bilbao, waar de kandidaturen voor de komende verkiezingen werden voorgesteld, eiste hij van het Openbaar Ministerie om op te treden tegen dit syndicaat, dat hij beschouwt als verantwoordelijk voor de algemene staking van vorige donderdag, 14 februari 2008 en als verantwoordelijke van de incidenten die daaruit voortvloeiden.

“Hun lokalen zijn van ETA. Het is een syndicaat van de politieke terreur, en er moet tegen opgetreden worden. Deze vakbond moet verboden worden”.

Als hij zijn doel bereikt, zal de volgende stap het verbod op Baskische kinderkribben zijn. Want die kleuters werden "gezoogd door ETA".

Moet volksgezondheid niet tegen die man optreden?

Incomunicado

Volgens het Spaanse gerecht is het noodzakelijk om een speciale wetgeving op te stellen die justitie mogelijk maakt snel in te grijpen bij verdenking van terrorisme. Daarom heeft Spanje de ‘Incomunicado’-wetgeving ingevoerd. Die houdt in dat iemand die verdacht wordt van terrorisme, zonder proces voor vijf dagen in totale afzondering kan worden gezet op beschuldiging van terrorisme. De wetgeving is opgenomen in artikel 520 bis en 527 van het Strafwetboek.

De incomunicado-maatregel zorgt niet alleen voor veel kritiek bij de Baskische bevolking, ook internationale organisaties zoals Amnesty International en Human Right Watch hebben scherpe kritiek geuit op de wetgeving. Ze verdenken de Spaanse overheid ervan martelpraktijken in de hand te werken door de totale isolatie van de buitenwereld. Ze pleiten voor het plaatsen van controlecamera’s om misbruik tegen te gaan.

Een jonge man van 28 jaar wordt door de Guardia Civil opgepakt voor terrorisme. Na drie dagen ‘incommunicado’ is het duidelijk dat hij hoe dan ook niets te maken heeft met de ETA. Het hoofd van de man is voor bijna de helft dikker geworden omdat de politie hem keer op keer met het hoofd tegen de muur van zijn cel sloeg. Als hij terug op krachten komt, spant hij een proces aan tegen de agenten in kwestie.       

Resultaat:

De jonge man krijgt terug een proces. Volgens de Guardia Civil heeft hij zelf drie dagen lang zijn hoofd tegen de muur geslagen om op die manier een proces te winnen.

Honderdtwintig uren zonder slapen, op een onbekende plaats, zonder bijstand van een vertrouwenspersoon (advocaat of dokter), geblinddoekt en naakt tussen je folteraars die je met zevenen tegelijk allerlei vragen en beschuldigingen toeschreeuwen, daarbij voortdurend geslagen worden, met vuisten, telefoonboeken, stokken, regelmatig een plastic zak over het hoofd getrokken krijgen tot tegen de verstikking aan, ontelbare keren ondergedompeld worden in een bad vol uitwerpselen, honderd vijftig keren door de knieën moeten buigen tot aan de volledige uitputting, daarbij omvallen en bij de haren weer rechtgetrokken worden, om opnieuw te beginnen, nat gemaakt worden terwijl je de klemmen van de elektroden hoort knetteren, een revolver die vlak naast je oor wordt afgeschoten of een revolver die op je slaap wordt gezet waarna je enkel een klik hoort, op handen en voeten staan, terwijl ze je genitaliën bewerken. Plots bijkomen op een stoel, terwijl je polsslag wordt genomen en waarbij je hoort zeggen: “Hij was bijna weg”.

Het macro-onderzoek 18/98
17 februari 1997

Magistraat Baltasar Garzón startte op 17 februari 1997 het macro-onderzoek 18/98. Hierbij sloot hij eerst de krant Egin, stelde hij KAS buiten de wet, daarna de opvolger ervan, Ekin, werd de journalist Pepe Rei opgesloten en werd zijn tijdschrift, Ardi Beltza, ( Het Zwarte Schaap) gesloten. Ook het Xaki, het "internationaal apparaat" van ETA werd opgedoekt en de Stichting Joxemi Zumalabe. Er waren ontelbare huiszoekingen bij uitgeverijen, verenigingen, culturele organisaties, enz…

In totaal zijn er 68 beklaagden, maar als ze Garzón zijn gang laten gaan, komt de laatste Bask voor het vuurpeloton!

Door het Hooggerechtshof werd later besloten de Grote Finale te houden op 21 november 2005. Na 16 maanden proces wisten ze, wat ze op voorhand al vastlag: schuldig.

Iñaki Ojeda Martin de Butron, “Txapel”
+16 februari 1984

Iñaki Ojeda Martin de Butron, “Txapel” werd geboren in Portugalete in 1964. Hij nam al deel aan de Pro-Amnestieweek in 1977. Later vervoegde hij de jeugdorganisatie Jarrai en richtte een eigen groepje op met als doel sabotagewerk tegen de onderneming Iberduero, die de kerncentrale van Lemoiz wilde bouwen.           
Hij werd opgemerkt door ETA en ze vroegen hem op een afspraak. Onderweg daar naartoe werd hij gearresteerd, zwaar gefolterd en veroordeeld tot 6 jaar cel. In de gevangenis kon hij zijn passie voor de literatuur verder ontwikkelen. Hij schreef in de gevangenis van Puerto de Santa Maria diverse dichtbundels, maar de afgestompte en lompe cipiers vernietigden een grote hoeveelheid dichtbundels. In 1983 werd hij vrijgelaten, integreerde in ETA en dook onder. Op 16 februari 1984 kon de politie hem lokaliseren in een wijk te Barakaldo. Na een hevig salvo door de politie werden twee van zijn vrienden zwaar gewond. Omsingeld, wilde hij negotiëren over zijn overgave. Hij moest ongewapend naar buiten komen en zich tegen een muur plaatsen…Onmiddellijk werd hij onder vuur genomen door de GEOS, Grupo Especial de Operaciones (een soort groep Dyane) en doorzeefd met kogels. Een politie in burger, pistool in de hand, naderde “Txapel” en schoot nog eens 6 maal in de hartstreek. Het autopsierapport spreekt van 19 kogelinslagen in zijn lichaam. Hij is 20 jaar geworden.
Ziehier een gedicht van hem, geschreven in de gevangenis van Puerto de Santa Maria.

No me callarán

El día que se acabe
la tinta de mi pluma
escribiré con mi sangre,
la usaré en el papel.
Cuando se me acabe
el papel
escribiré la sangre
sobre mi carne
Pero nunca me callarán.

Ze zullen me niet doen zwijgen

De dag dat
de inkt van mijn pen opdroogt,
zal ik met mijn bloed schrijven,
ik zal het gebruiken op papier
De dag dat ik
geen papier meer zal hebben
zal ik met bloed schrijven
op mijn vlees
Maar nooit zullen ze me doen zwijgen

Cyberaanval
Op 15 februari 1996 begint
het cyberbombardement

Vanaf oktober 1995 was op Internet een "Web-Site" van "Euskadi Information" te lezen. Nog geen half jaar later verdween de informatie over Baskenland uit de elektronische wereld ten gevolge van een opgepepte haatcampagne en een geslaagd sabotageopzet. Erg lang zullen de Internetgebruikers echter niet moeten wachten. In april komt "Euskadi Information" weer op het Net en nog wel vanuit Vlaanderen.

De oorspronkelijke webpagina’s werden door Euskadi Information op Internet gezet in samenwerking met het Zwitserse solidariteitscomité Euskadi Koordination. Ze werden gepubliceerd door de "Internet Access AG"-provider in Zurich onder het adres “http://www.access.ch/~euskadi/”. In december werden de pagina's toegankelijk gemaakt via de meest populaire zoekmodules op Internet zoals Yahoo, Lycos enz... Euskadi Information was zowel in het Engels als in het Frans, Duits, Spaans en Baskisch online beschikbaar.

In januari werden maar liefst 20.000 pagina's geconsulteerd door ongeveer 1500 bezoekers, en daarmee werd ook het informatieaanbod stapsgewijs uitgebreid: van politiek over taal en cultuur tot sport en zelfs de culinaire kwaliteiten van Baskenland werden niet vergeten.

Hoewel de voorgeschotelde informatie geselecteerd werd uit in Spanje zelf overal vrij beschikbare bronnen, bleek het initiatief toch een doorn in het oog van de Spaanse media en veiligheidsdiensten. Op 19 januari 1996 lanceerde het conservatieve blad El Correo Español onder de titel "InternETA" een aanval op de website van Euskadi Information. De initiatiefnemers werden er zonder meer van beticht ETA-sympathisanten te zijn die een vertekend beeld van de situatie in Baskenland weergeven. De dag daarop namen praktisch alle andere kranten het bericht over een deden er nog een schepje boven op: het ultraconservatieve blad ABC uit Madrid beweerde dat ETA Internet gebruikte om gecodeerde boodschappen door te seinen en dat de politie bezig was met een onderzoek naar de activiteiten van de initiatiefnemers.

De daarop volgende dagen nam de hetze nog in hevigheid toe. De kranten en media plozen de informatie uit en beschuldigden Euskadi Information van "apologie aan het terrorisme", een misdaad waarvoor men in Spanje veroordeeld kan worden tot 12 jaar gevangenisstraf. ABC beweerde meermaals dat de politie ETA ervan verdacht aanslagen voor te bereiden en gegevens uit te wisselen via Internet, en beschuldigde de initiatiefnemers in Zurich ervan deel uit te maken van een internationaal terroristisch netwerk vanwege de weblinks met informatiepagina's over de Zapatisten in Mexico of Sinn Féin in Ierland.

Rond deze periode begonnen ook de eerste bedreigingen via de elektronische post bij Euskadi Information binnen te lopen. Het merendeel kwam uiteraard uit Spanje, en zelfs doodsbedreigingen waren niet uit de lucht. De bedreigingen werden al snel gevolgd door pogingen om in te breken in de website. Eén geslaagde actie waarbij alle informatie overhoop werd gehaald en het initiatief in het belachelijke werd getrokken, werd zelfs breed uitgesmeerd in de triomferende Spaanse media: "Anti-terroristische 'hackers' vechten terug tegen ongewenste elementen op Internet" of "Het democratische virus".

Ondertussen werd in een aantal Spaanse nieuwsgroepen op Internet zoals “soc.culture.spain” en “es.talk.politica” al openlijk gediscussieerd over een eventuele e-mail bombing van Euskadi Information. Dit houdt in dat het slachtoffer wordt bestookt met enorme hoeveelheden elektronische post zodat zijn systeem uiteindelijk vast loopt omdat de computer de berichtenstroom niet meer kan verwerken.

Op 15 februari 1996 begon dan uiteindelijk het bombardement. Vanuit verschillende Spaanse universiteiten (Valladolid, Madrid,...) en vanuit enkele officiële instanties zoals de Spaanse telefoonmaatschappij werden enorme hoeveelheden elektronische post verstuurd naar Euskadi Information en naar de (commerciële) uitbater van het Internetsysteem in Zurich. Een groot deel van de post werd gewoonweg gecreëerd door zogenaamde emailrobots die honderden berichten per minuut automatisch kunnen uitsturen. Achteraf werd in de pers zelfs melding gemaakt van betrokkenheid van de Spaanse veiligheidsdiensten in het opzet. Bovendien zouden de Spaanse autoriteiten voorheen al stappen ondernomen hebben om de Zwitsers te vragen de pagina's van Euskadi Information van Internet te halen.

Onder druk van de zware aanval besloot uiteindelijk de commerciële internetprovider het abonnement van Euskadi Information op te zeggen, waarbij het bedrijf liet weten dat het hen speet dat er zulke aanvallen tegen de vrije meningsuiting waren, maar dat men daar weinig tegen kan ondernemen.  
De Spaanse media klopten zichzelf ondertussen op de borst en in heel Europa werd het nieuws ter zake uiteraard grotendeels overheerst door de Spaanse bronnen en interpretaties.

Ondertussen blijkt echter dat dit de eerste maal was in de geschiedenis van Internet dat een dergelijke actie werd opgezet om redenen van politieke censuur. Ondertussen worden echter ook andere Baskische initiatieven op Internet lastig gevallen. Culturele en politieke discussiegroepen worden overspoeld met beledigende boodschappen en men dreigt er zelfs mee de Baskische krant Egin op dezelfde manier van Internet te weren als Euskadi Information als ze haar plannen om on-line te gaan durft uit te voeren.

Algemene staking
14 februari 2008

Tijdens de periode van het staatsterrorsime met GAL onder de regering van de socialist Felipe González, werd er op aangedrongen dat Izquierda Abertzale zich zou inschrijven in de politieke instituten, dus aan politiek zouden doen.

De linkse nationalisten hebben zich ingeschreven in de politieke instituten, en doen dus aan politiek. Maar nu worden zij door de socialist Zapatero uit die instituten gegooid en mogen niet aan politiek doen. Zij worden zelfs op een agressieve manier vervolgd.

Izquierda Abertzale, de nationalistische vakbond LAB en de Movimiento Pro Amnistía hebben voor vandaag, 14 februari 2008, aan algemene staking uitgeroepen, tegen “de agressie van de Spaanse staat, en met de goedkeuring van de PNV, ten aanzien van Euskal Herria”. De oproep kwam er na de protestbetoging van 10 februari 2008. De oproep werd gelanceerd tijdens een persconferentie na afloop van de manifestatie, door Karmele Aierbe en Mikel Etxaburu van Batasuna, in aanwezigheid van Karmelo Landa en Eusebio Lasa (Batasuna), en historische leiders van de onafhankelijkheidsbeweging, Tasio Erkizia, José Luis Elkoro en Periko Solabarria.

De reactie van alle andere partijen is navenant. Er wordt niet (nooit) naar de oorzaken gekeken, neen, de eerste reactie is: die staking is illegaal! Na het verbieden van politieke partijen, kranten, tijdschriften, radiostations, jeugdorganisaties, amnestiebewegingen, hulpgroepen voor politieke gevangen, ligt nu het stakingsrecht onder vuur.

Voor de eerste maal in de geschiedenis wordt onderscheid gemaakt tussen wettelijke stakingen en niet wettelijke stakingen. De stakers zijn voor zelfbeschikking, ETA is voor zelfbeschikking, dus de stakers zijn van ETA. Dit is de logica van het Spaanse intellect.

Het wordt moeilijk om een objectief verslag uit te brengen, want de enige objectieve krant “Gara”, staakt als enige mee en verzorgt geen berichten vandaag.

De Baskische regering die met lede ogen de staking aangekondigd zag, spreekt van een lage opkomst. De nationalistische vakbond LAB spreekt van een hoge opkomst, ondanks de vele intimidaties.

Nog voor de staking goed en wel begonnen was, waren er al 3 arrestaties. Het totaal is intussen (15.00u) opgelopen tot 24 en 2 gewonden.

Foto's

Unai Parot getuigt op
14 februari 2002

"Bij het begin van de Tweede Wereldoorlog, in 1939, liep voor mijn vader de militaire dienst van 2 jaar af. Hij was Frans Staatsburger van Baskische nationaliteit, afkomstig uit Altzürükü in de provincie Zuberoa. Omdat Frankrijk de Maginotlijn niet tijdig had klaargekregen dienden o.a. Franse burgers de Nazi’s tegen te houden. Hiervoor werden "geliefde medeburgers" uit Baskenland, Bretagne en Corsica en andere "kornuiten" gebruikt. Enige tijd hielden ze stand, maar de grote meerderheid sneuvelde. Van het peloton van mijn vader bleven er vier in leven. Nazieofficieren gaven hun soldaten het goede voorbeeld hoe oorlogsgevangenen behandeld dienden te worden. Mijn vader kon gedurende korte tijd ontsnappen uit het derde kamp waarin hij werd ondergebracht. De officier van dienst feliciteerde hem bij terugkeer met de ontsnapping, ‘maar de regels verplichtten hem te straffen’: Twee weken op water en brood. Maar bij de nazi’s kregen militaire tegenstanders geen slagen en werden ze niet aan foltering onderworpen.

Ikzelf zit nu bijna 12 jaar in Spanje gevangen, een "democratisch" land (Hier is Parot aan het woord in 2002). Bij mijn arrestatie werd ik gedurende vijf dagen en nachten zonder ophouden gefolterd, zonder eten, te weinig drinken en geen seconde de gelegenheid om te slapen. Ze kwamen in stilte naar me kijken, zonder zich te identificeren, 12 à 15 Franse politiemannen in burger, "medeburgers" die mij in handen van buitenlandse folteraars lieten. Mijn Staat kwam kijken en zweeg. Het waren "democraten". Maar zij hadden zeker weinig Nazi’s tegengehouden…

Dan kwam er een "democratische" magistraat van een uitzonderingsrechtbank, het Hooggerechtshof, kind uit de beruchte Franco-dictatuur. Ze zeiden me met het hoofd te knikken bij een affirmatief en van links naar rechts bij een negatief antwoord. Vanaf die dag tot op heden krijg ik slagen te verduren van "democratische" Guardias Civiles, word ik afgeranseld door "democratische" gevangenisbewakers, krijg ik doodsbedreigingen, beledigingen, sancties en worden er "spelletjes" gespeeld met mijn familieleden. Van de 12 jaar gevangenis zat ik er 10,5 in afzondering, met fysieke, psychische en sociale ravage tot gevolg. Alles uit puur "democratisch" sadisme. Op 28 mei 2001, in de gevangenis van Córdoba, waar ik sinds oktober 2000 verblijf, werd ik op een ogenblik dat ik gefouilleerd werd, met het gezicht naar de muur en met armen en benen gespreid, langs achter aangevallen door 8 bewakers die me begonnen te slaan uit puur "democratisch" sadisme. Ze lieten me bewusteloos achter op een "bed". Ik diende klacht in bij een rechter in Córdoba, maar mijn klacht werd verworpen en nu spant diezelfde "democratische" magistraat een proces tegen me aan voor deze "aanslag".

Zoals zovele andere Baskische krijgsgevangenen zou ik een boek kunnen vullen met allerlei sadistische voorvallen die véél erger zijn dan wat mijn vader onder het naziregime te verduren kreeg in de kampen in Duitsland en Polen. Mijn vader leefde in deze kampen (die géén uitroeiingkampen waren) onder de regels van de Conventie van Genève. Ik echter leef, zoals vele andere Baskische politieke gevangenen in Spaanse "democratische" gevangenissen. Beiden wilden en willen ze onderdrukken, vernederen, onder de voet lopen. Geen van beiden lukte erin ons het hoofd te doen buigen. Gisteren waren het nazi’s, vandaag zijn het "democraten". Wat is het verschil?

Joxe Arregi Izagirre
+13 februari 1981

De tragische dood van Joxe Arregi Izagirre op 13 februari 1981 schudde de Baskische gemeenschap geweldadig door elkaar.

De inwoner van Zizurkil werd op 4 februari 1981 gearresteerd en overgebracht naar de Dirección General de Seguridad de la Policía te Madrid. Hij verbleef hier 9 dagen “incomunicado” (volledig afgezonderd, geen advocaat, enz…), overgeleverd aan willekeur.

De vooravond van zijn overlijden werd hij naar het Hospital Penitenciario van Carabanchel, de ziekenboeg, overgebracht. Het medische rapport zal ik niet aanhalen, want het is te verschrikkelijk.

Drie politieke gevangenen, Iñaki Agirre ETA (pm), Xose Lois Fernández González (GRAPO) en Lois Alonso Riveiro (PCE), waren getuige bij zijn aankomst in de ziekenboeg. Het relaas werd op een kladbriefje door de tralies naar buiten gegooid: “Fysisch totaal afgemaakt, onherkenbaar, hevig rillend over het gehele lichaam, nauwelijks in staat te ademen, mompelende Joxe Arregi enkel zinnen, waardoor we hem konden identificeren. Zijn ogen waren bont en blauw geslagen. Het rechteroog vertoonde een enorme bloeduitstorting. Armen en benen waren angstwekkend opgezwollen. ‘Ik heb verschrikkelijke dorst’, mompelde hij. Op hun vraag hoe het er aan toegegaan was, antwoordde hij: “Oso latza izan da, het was verschrikkelijk”. Ze hebben mij onderste boven gehangen aan de ijzeren staaf, en sloegen er vrijwel overal op los, maar vooral op de onderkant van mijn voeten. Ze verbrandden (tot in de tweede graad) mijn armen en benen en lichaam. Waarmee ze dat deden, weet niet. Op de grond sprongen zij om beurten op mijn borst…”            
Hij kon niet meer verder praten en stortte in elkaar. De 3 gevangenen hielpen hem omkleden, waarbij ze verscheidene bloeduitstortingen overal op het lichaam zagen. Vele plaatsen waren zwartgeblakerd (ernstige brandwonden), en veel brandwonden begonnen te verzweren.

De volgende ochtend was zijn toestand nog verergerd. Hij murmelde: “Nik uste diat hiltzekotan nagoela, ik denk dat ik sterf.”

Ik stop hier het huiveringwekkende getuigenis, want er is niets menselijks aan, maar het komt wel op de palmares van de “Benemérita” zoals de Guardia Civil genoemd wordt (vertaling van benemérita: verdienstelijk, prijzenswaardig).

De directeur-generaal van de Politie, José Manuel Blanco, verklaarde dezelfde dag van het overlijden van Joxe Arregi Izagirre aan Radio Nacional, dat de gevangene nooit voorwerp geweest was van slechte behandeling tijdens de ondervraging.

Volgens de Commissie voor de Mensenrechten te Madrid hebben 73 politieagenten deelgenomen aan, wat ik noem, de “lynchpartij”. Slecht twee werden in staat van beschuldiging gesteld en beide werden vrijgesproken. Later kregen zij toch 7 maanden cel (vergelijk met het volgende: een Baskische jongere die een papiercontainer op straat in brand steekt, krijgt maar dan 7 jaar cel.)

Juan María Bandrés Molet
°12 februari 1932

Juan María Bandrés Molet (San Sebastián, 12 februari 1932) is advocaat en politicus. Hij was senator in 1977 en volksvertegenwoordiger van 1979 tot 1989 in de Cortes voor de partij Euskadiko Ezkerra.

Tijdens de burgeroorlog moest zijn familie, zoals zoveel anderen in Baskenland, zich in veiligheid brengen en pas na de oorlog konden zij zich terug in hun geboortestad vestigen. Na zijn studies aan de “Universidad de Santiago de Compostela” in 1952, vervulde hij anderhalf jaar zijn dienstplicht in het “Hospital Militar” van Tetuán (Afrika).

Na zijn legerdienst vestigde hij zich als onafhankelijke advocaat in San Sebastián. Vanaf 1964 verdedigde hij in meer dan 15 processen de jonge militanten van ETA voor het “Tribunal de Orden Público” (uitzonderingsrechtbank van 1963 tot 1977), wegens illegale propaganda en niet-gewelddadige acties. Na de moord op de folteraar Melitón Manzanas in 1968, en het daaropvolgend uitroepen van de staat van beleg, werd Bandrés voor 3 maanden gedeporteerd naar Purchena (Almería). Na zijn deportatie zette hij onverminderd en onvermoeibaar de verdediging verder van al wie in Baskenland door de repressie van Franco getroffen werd. In het “Proces van Burgos” (1970) nam hij de verdediging op zich van Jokin Gorostidi en Itziar Aizpurua. Op vraag van familieleden en vaak belangloos trad hij op als bemiddelaar bij de vrijlating van gegijzelden door ETA (in februari 1973 bij ondernemer Felipe Huarte, bijvoorbeeld). In 1994 stopt hij zijn advocatenpraktijk. Hij wijdt zich volledig aan de verdediging van de rechten van de mens, als voorzitter (1995) van de “CEAR-Comisión Española de Ayuda al Refugiado” (commissie voor hulp aan vluchtelingen).

Na de ontvoering van de ondernemer Javier de Ybarra door ETA op 20 mei 1977, kwam hij weer tussen als bemiddelaar voor zijn vrijlating, ditmaal zonder succes. Toen op 22 juni 1977 het lijk teruggevonden werd op de Monte Gorbea, brak hij definitief alle relaties met ETA, samen met nog een paar andere intellectuelen en Baskische politici, onder wie Mario Onaindía.

Gedurende de “Transición” (overgang naar democratie) werd hij overal geprezen om zijn eerlijkheid en zijn ethisch gedrag. Meermaals werd hij opgeroepen om als tussenpersoon of als bemiddelaar op te treden in vredesgesprekken tussen ETA en de regering (in 1975 onder Manuel Fraga Iribarne, wat later onder Adolfo Suárez met als resultaat politieke amnestie in 1977). Onder de vleugels van Binnenlandminister, Juan José Rosón Pérez, nam hij samen met Mario Onaindía deel aan de gesprekken die geleid hebben naar de vrijlating en de sociale reclassering van opgesloten Etarras, die zich niet bezondigd hadden aan bloeddelicten. Dit gegeven zou later leiden naar de ontbinding van ETApm (VII Asamblea) op 30 september 1982 en de integratie van die organisatie in de politieke partij Euskadiko Ezkerra.

Vermeldenswaard is nog dat hij tegen de “Constitución de 1978” stemde, omdat hij er te weinig verwachtingen en te weinig toekomstperspectieven in zag voor het Baskische volk.