Retro : Jimmy Jones.
Naar aanleiding van het overlijden van Jimmy Jones |
Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht
Charlie Feathers.
Een persoon , die wel wat invloed losweekte bij mij destijds was een onovertroffen Rockabilly-zanger, die nooit de haver kreeg welke hem toekwam. Begin jaren 70 kwam ik Charlie op het spoor en was helemaal weg van zijn hikkende stem. King Records bracht toen immers zijn beste plaatopnamen opnieuw uit, die dateerden van 1956-1957.Rockabilly Kings bevatte één zijde zijn beste werk en de andere kant was gevuld met opnamen van Mac Curtis.En zoals reeds gezegd, kende de man weinig succes tijdens zijn carriére.Hij had voordien reeds opgenomen voor onder meer Sun-records en werd vermeld als co-auteur van Elvis' I Forgot To Remember To Forget
Ook zijn later werk , dat verscheen op een Star-LP vond ik de moeite van het beluisteren waard. Ik vroeg een plaatje van hem aan bij Julien Put, tijdens een uitzending van Kort Gerockt, hetwelke dan ook prompt de ether werd ingestuurd.Ook zag ik ooit op de BBC One een korte documentaire , waarin hij Blue Moon Of Kentucky speelde en zong, waarvan hij beweerde dat hij Bill Monroe's originele versie zou hebben bewerkt voor Elvis.
Ik had na zijn dood in 1998 (werd 66 jaar) nog enkele gesprekken met zijn dochter Wanda via het forum van RHOF, die zijn memorie levendig hield. Hij werd betreurd door een grote schare rockabilly-fanaten.
Eén van zijn betere opnamen komt hieronder : "One Hand Loose" (december 1956). .
Tom Tall : Stack-A-Records
"Diggin' The Vaults".....Ik verzamelde in die jaren enorm veel rockabilly/rock 'n'roll
opnamen uit de jaren 50. In 1980 en 1981 bracht het Engelse Rockstar-label twee LP's uit, die het verhaal brachten van het Crest label :The Crest Story volume1en 2
Prachtige opnamen bevinden zich hierop zoals gebracht door Tommy Dee, Bobby Edwards, Glen Garrison of Bo Davis (met Eddie Cochran op gitaar).
De opener van volume 1 : "Can You Bop? " is in alle opzichten een klassieker, met name : "Stack-A-Records" (1958) van Tom Tall (Geboren 1937 in Amarillo-Texas).Daarin gaat hij op zoek naar een bepaald nummer en ingewijden weten dat hij hiermee "Party Doll" bedoelt van Buddy Knox.....want hier krijg je de break te horen, die hij bedoelt.
Sonny West.
Dit moet zowat de meest befaamde double-sider zijn geweest in de geschiedenis van de vroege Rockabilly. Sonny (Sonee) West , geboren in 1937 in Lubbock Texas,nam beide nummers op in de studio van Norman Petty,welke werden uitgebracht op diens Nor-Va-Jak label eind 1956."Rock Ola Ruby/Sweet Rockin'baby".
Nadien schreef Sonny nog twee hits voor Buddy Holly : Oh Boy en Rave On, dewelke hijzelf reeds vooraf , zonder succes had opgenomen.Ook verscheen er in 1961 van hem nog Wasted Days And Wasted Nights.
Ik herinner mij dat ik op Omroep Brabant , Kort Gerockt ,denk ik deze Nor-Va-Jak opnamen voor het eerst hoorde, begin jaren 70 en er helemaal weg van was.
Een re-reproductie verscheen wat later op het Roller Coaster-label en ik bestelde er verschillende kopieën van.(via Frank Van Rampelberg - HonkyTonk).
Beide nummers zijn grandioze Texas-Rockabilly. Lichte voorkeur toch voor "Sweet Rockin' Baby".
Big Beat Records- Dave Travis.
En terwijl de volle maan , middels de avondschemering , schijnt op de glimmemde bast van de bonte kneuterkoe, bemijmeren wij alweer een stukje uit de rijke muziekgeschiedenis.We schrijven 1980. In Frankrijk was een nieuw recordlabel opgericht, dat de naam droeg Big Beat Records.
Het groef in het verleden van Rockabilly artiesten van weleer en pakte alsmede uit met Neo-Rockabillies .De uitgebrachte LP´s hadden 10 inch afmetingen en ik heb er verschillende aangekocht van o.m. Gene Summers , Sonny Fisher,Warren Smith,Chris Evans, Dave Travis enz.....
Deze laatste had een LP uit "Rockabilly Killer " met hierop oud en nieuw werk. Ik hield van opnamen zoals All Change of het zelfgepende Old Country Rock. Dat laatste was eveneens een favorietje van Vic Van Dessel van The Rockin´ Fifties zaliger.
Times were when.....
The Delatones...Ik heb je lief.
The Delatones waren een blanke doo-wop groep, vooral bekend van hun rocker : "Little Jeanie" uit 1960 op het TNT -label uit San-Antonio (Texas).( ik heb deze song op een LP Stack-A-Records verschenen in 1978).Voor de opvolger was het toch even schrikken, want de titel ervan is in het Nederlands : IK HEB JE LIEF.(TNT-208).Wordt er in Texas dan soms Nederlands of Vloms gesproken ? Hahaha.
The Kinks
Er was een tijd dat we reikhalzend uitkeken naar een wekelijks terugkerend radioprogramma, dat liep vanaf 1961 tot 1965.Vol droge humor gepresenteerd door Guy Mortier, was : "Schudden voor gebruik" het eerste pop- en rock-'n'-roll programma, dat op onze jeugd werd losgelaten. Eindelijk de muziek , die we zelf graag hoorden...heerlijke tijden.Waarschijnlijk ben ik één van de weinigen, die nog enkele van die uitzendingen op band heb.Er kwamen nummers in voor, die we nauwelijks of niet kenden en later nooit meer terughoorden, flink doorspekt met geestige uitlatingen van ome Guy.
Een plaat , die er werd gedraaid, ligt nu klaar....
Uit de beginperiode van de engelse Kinks dateert deze opname uit 1964 :
"So Mistifying".
The Harmonicats.
Toen ik mijn zondagochtendwandelingetjes , na een avondje stappen, in de late jaren 60 uitstrekte naar het Brussels Vossenplein, werd ik op muzikaal vlak teruggeworpen in een tijd, die ik vaag had beleefd via muzikale pareltjes op de radio. Oude 78-toerenplaten...tja, dat was het voor mij dus helemaal.Mijn voorkeur ging dan naar muziek begin jaren 50...hillbilly, dikwijls in een country-boogie jasje verpakt. In die mate dat ik afging op de titels die eindigden op ....boogie.Ik kwam dan thuis met breekbaar materiaal zoals bvb The Harmonicats : "Harmonica Boogie" ....Afkomstig van een instrumentaal trio onder leiding van Jerry Murad, dat reeds bestond vanaf 1944 en drie jaar later een millionseller scoorde met :" Peg o' My Heart " (Vita Coustic), dat internationaal werd uitgebracht door Mercury-records.
Harmonica Boogie stamde uit 1949 en werd hier uitgebracht 2 jaar later.
Toen hoorde ik de B-kant : "The Galoppin' Comedians" uit 1951...wat vroeger al verschillende keren te horen was geweest op de radio, herinner ik me.
Het nummer zelf was een compositie uit 1940 van de Russische klassiekgeschoolde Dmitri Kabalevsky : Suite "Les Comédiens".
Een prille radio-herinnering dus voor mij...uit lang vervlogen dagen...
Little Esther-Johnny Otis
Johnny Otis, van Griekse afkomst mocht zich terecht de titel "Godfather van de R&B" toeëigenen. Ik had het vroeger in deze blog reeds over zijn carrière en de ontdekking van zoveel artiesten als pionier en talentscout.
Zo bvb in het midden van de jaren 50 met een bus rondtoeren om R&B muziek te promoten...The J. Otis-show. Zijn eigen platenlabel DIG (1956-1957) liet heel wat onbekend talent nummers opnemen...zijn shows op TV...zijn live-optredens in Monterey (1970) ,die oude en vergeten R&B-artiesten opnieuw liet herleven met bewerkingen van hun hits zoals Roy Milton...zijn eigen opnamen op Capitol...
zoals Willie and the Hand Jive, Can't You Hear Me Callin', Telephone Baby....Ma, He's Making Eyes At Me...met The Tree Tons Of Joy....enz...
Zijn eerste opnamen dateren reeds uit 1945.
Eén van zijn eerste ontdekkingen was Little Esther Phillips...die in 1950 twee nummer 1 hits had op De R&B-hitlijsten : "Double Crossing Blues" en "Cupid's Boogie". Ik heb jaren naar die songs gezocht tot een dubbel-LP verscheen in 1984, met al haar Savoy-opnamen (begin jaren 50)...geïmporteerd uit de U.S. Latere opnamen heb ik eveneens in bezit.
Haar tragisch leven eindigde in 1984...op 7 augustus en dit was exact de dag waarop ook de Vlaamse zangeres Ann Christy overleed. In de krant las ik er toen helaas niets over.
Even luisteren naar Cupid's Boogie , een duet met Mel Walker (1950).
So Long, Johnny.
Little Tony and his Brothers.
"Antonio" Chiacchi werd geboren in Tivoli, Italië op 7/2/1941 en spendeerde zijn jeugd in San Marino, samen met zijn beide broers Alberto en Enrico.In 1957 vormde hij zijn band en in 1958 kregen ze een contract bij Durium, waar 3 singles werden opgenomen.Hij was een fervent aanhanger van de Amerikaanse Rock 'n' Roll en het waren dus meestal covers , die werden opgenomen.
Hij werd opgemerkt door Jack Good uit Engeland , die een populaire TV-show
destijds had op het Britse TV-scherm : "Boy Meets Girl". Gedurende 18 maanden zorgde Little Tony vaak voor de muzikale omlijsting. Scoorde een kleine hit "Too Good" uit 1960 (19e plaats in de UK hitlijsten) en keerde later in 1961 naar Italië terug. Trad daar op in diverse films en scoorde successen in 1962.Opvallend waren ook zijn verschillende optredens tijdens het San Remo Festival doorheen de jaren.
Hij verkocht méér dan 20 miljoen platen.
En...toegegeven....ik kende deze Tony helemaal niet......tot ik hem bezig hoorde tijdens het radio-progamma : " The Rock 'n' Roll Methode" op Hilversum 3 in de late jaren 70.
Hier een instrumentaaltje uit 1959, een stevig rockertje : "The Beat".
Bo Diddley
Bo Diddley had een vernieuwende , briljante stijl gecrëeerd : de Bo Diddley Beat , die onder meer aan de basis lag van het zich ontwikkelen van de originele Rock 'n' Roll en waarin ook veel Britse groepen inspiratie vonden.
Heerlijk om te genieten van deze beat in tal van nummers zoals Bo Diddley, Road Runner, Who Do You Love, You Can't Judge A Book ... enz....
In 1965 kocht ik een LP , uitgebracht in Engeland : "Let Me Pass" en hierop een staaltje van zijn kunnen. Let The Kids Dance, Let Me Pass e.d.
Ook twee instrumentale nummers kwamen aan bod zoals het supersnelle "Stinkey" en het meer rustige "Corn Bread", die ik dan ook heel vaak draaide in die tijd.
Van hem kwam ook op latere leeftijd de uitspraak : de hedendaagse muziek is enkel noise , lawaai , niks anders.
Met veel nostalgie hoor ik deze Corn Bread nu even opnieuw....een tijdsdocument.
The Rockin' Shades (2).
The Rockin' Shades
Zopas verscheen in Engeland het boek Bass Of Shades van Alex Kendall, met het verhaal over de voormalige Rock 'n' Roll-band The Shades uit Cornwall, die in de late jaren 70 tot medio jaren 80 actief was. Hun verhaal werd opgetekend aan de hand van herinneringen door Bass-gitarist Alan Ross. De bezetting was als volgt: Alan Ross (Bass/Vocals), Spike Hooper(+) (Sax,Guitar), Colin Pryce-Jones(Guitar,Vocals), momenteel actief bij de Shadows-groep The Rapiers en Mike Bunt (Drums).Ze maakten furore op het festival Live at Caister en traden op doorheen gans Europa. Ik had de gelegenheid hen te zien op 6 november 1979 in Gentbrugge, waar ze tijdens het voorprogramma van Sleepy Labeef de pannen van het dak speelden....voor een beperkt publiek...de sfeer was echter enorm.Onder de aanwezigen bevonden zich o.a.Vic Van Dessel van The Rockin' Fifties en Frank Van Rampelbergh.Ik nam toen enkele foto's van de groep, en zette die op de face-bookpagina's van The Shades , en die zijn me hierom héél dankbaar .. Mooie herinneringen hield ik aan die avond over. Eén van de liedjes destijds was Tore Up.(Hank Ballard). Alan Ross is momenteel 70 jaar en speelt nog geregeld bass in de groep Play It Cool .Hieronder een foto , die ik die avond nam. Rock 'n' Roll is here to stay. 
Sylvia Vanderpool.
Sylvia Robinson overleden....29 september 2011. Geboren in New-York in 1936. Ze werd de moeder van de Hiphop genoemd. Ik moet bekennen dat die naam me niks zegde tot ik erachter kwam dat ze actief was in de jaren 50 als lid van het duo "Mickey & Sylvia"...Mickey Baker & Sylvia Vanderpool en dit deed een lichtje opgaan.
In mijn platenkast heb ik veel opnamen van hen , die verschenen op RCA's sub-label Groove...pure R&B songs. Ze hadden slechts 1 hit begin 1957 met "Love Is Strange" (nr 1 R&b en nr 11 in de Pophitparade). Heerlijke ,vaak gecoverde song, mede door het gitaarwerk van Mickey.Ook de b-kant "I'm Going Home" ademt de tijdsgeest van die dagen uit. Andere opnamen van hen, die ik toen vaak op de platenspeler draaide waren "No Good Lover" (1956) en "Love Will Make You Fail In School". Haar latere carrière heb ik niet meer gevolgd. Het wordt weer wat stiller.......
David Gates...Jeugdzonden.
David Gates heeft een indrukwekkende carrière achter de rug.Hij werd geboren in Tulsa in december 1940.
Hij genoot faam door zijn songs, die hij aanvankelijk voor anderen schreef zoals een hit voor The Murmaids.Werkte tevens als producer voor Elvis, Bobby Darin, Merle Haggard..
Zijn grootste successen kwamen evenwel vanaf de late jaren 60 , als oprichter en leadzanger van de softrockgroep BREAD.
Tijdens zijn jeugd werd hij beïnvloed door authentieke rockers zoals Chuck Berry.
Ik beperk me tot zijn prille opnamen....jeugdzonden.
Kende een kleine hit met het nummer Jo-Baby(1957).
Toen Nederlander Cees Klop in 1972 startte met de uitgave van een schitterende reeks Collector-LP's met obscure rockers, bevonden zich op Collector LP 1012 : "More Great Rock" een tweetal nummers van David Gates uit 1959 : "Walkin' and Talkin"/ "Swingin' Baby Doll ". Zo leerde ik hem kennen.
Op het Mala-label verscheen evenwel in 1960 een andere traditionele Rock 'n' Roll opname : "You'll Be My Baby" / "What's This I Hear " en die mocht er beslist wezen...pure ongecompliceerde en onvervalste rocker met een stevige intro.
Hij verhuisde in 1961 naar New York. Wat een paradox met zijn latere nummers uit de jaren 70..........
Once in a While...1960.
Wanneer ik teruggrijp naar de Amerikaanse muziek uit de jaren 50 , gaat naast Rock 'n' Roll mijn meeste weemoed naar de talloze Doo-Wop groepen ,vanaf 1953 tot omstreeks 1962, zowel zwarte als blanke groepen. Het waren veelal straathoek vocalisten, gegroepeerd rond een zware tenor-leadzanger , met een close-harmony (vaak met een bas-stem erbij) begeleiding en doorgaans zonder veel instrumenten, in navolging van de populaire Inkspots uit de late jaren 30.Wie herinnert zich bvb Sh-Boom niet op de radio destijds omstreeks 1954, in zwarte variant door The Chords en in blanke door The Crew-Cuts. De late jaren 50 doen dan weer denken aan o.a. The Del-Vikings,The Crests,The Skyliners.....enz...enz...
Eén van die vele groepen waren The Chimes, een blank Quintet uit Brooklyn, gevormd in 1957 door Lenny Cocco, allen van Italiaanse origine.
Oorspronkelijk noemden ze The Capris, maar wijzigden de naam toen bleek dat reeds een andere groep bestond met die naam.
Pas later merkten ze ook dat er reeds een drietal groepen waren met de naam The Chimes. Een oud Tommy Dorsey-nummer uit 1937 " Once In Awhile" werd in 1960 hun absolute hit-notering in de Amerikaanse Bill-Board met een 11e plaats en maar liefst 18 weken in de Top 100. Omdat in die tijd niet duidelijk was , dat het een blanke doo-wop groep was kregen ze optredens voorgeschoteld in zwarte muziektheaters zoals in Washington, Chicago of het Apollo-theater in New York.
Voor de opvolger gebruikten ze een gelijkaardig concept,een song uit 1935 : "I'm In The Mood For Love", dat toch nog een verdienstelijke 38ste plaats veroverde.
Verdere opnames faalden en ook bij Metro (1963) en Laurie liep het niet vlot.
In 1964 belandden ze dan bij het R&B -label Vee-Jay, doch dit had méér oog voor de invasie van Britse groepen zoals ...tja...The Beatles, wiens opnamen werden uitgebracht.In 1965 werd de groep ontbonden, maar kwam in de jaren 70 weer bijeen voor retro revival shows.Tegenwoordig treedt Lenny Cocco nog steeds op, als enige van de oorspronkelijke groep....nu met andere leden..als Lenny & The Chimes en ze hebben het nog steeds over ..Once in a While...
It Has To Be.
Er zijn zo van die liedjes, die men slechts 1 keer hoort op de radio en die zijn blijven hangen in het geheugen. Dergelijk nummer was bvb " It Has To Be" (Het Moet Zo Zijn ) (1962) van Country - en Popzangeres Sue Thompson.
Ze zag het levenslicht in Nevada -Missouri op 19 Juli 1925.
Haar eerste solo-opnamen dateren reeds van 1950 op het Mercury-label.
Na plaatopnamen voor Decca kwam haar grote doorbraak er in 1961 toen ze werd gecontracteerd door het Hickory-label uit Nashville. Alle pop-hits die ze hier scoorde waren composities van John D. Loudermilk.
"Sad Movies" en "Norman" , beiden uit 1961 waren Top5 -hits.
Andere toppers waren "Have A Good Time"(1962), "James (Hold The Ladder Steady)"(1962) en zeker ook haar "Paper Tiger"(1965).Dit laatste was vaak gedraaid in Guy Mortier's radio-programma: "Schudden voor gebruik".
Later keerde ze terug naar Country-muziek met o.a.talrijke duets met Don Gibson.
Sue Thompson is momenteel 85 jaar.
Het liedje dat ik eventjes in de schijnwerper zet, was een B-kantje van een plaatje dat slechts op een 62ste plaats eindigde : "Two Of A Kind".(1962).
Ik heb het dus ooit amper 1 keer gehoord...en het was de reden dat ik later de CD met haar jaren 60 opnamen binnenhaalde. "It has To Be" was een compositie van Don Gibson en was er destijds meteen weg van........1962, waar is de tijd ?
Mockingbird (1963).
En thans halen wij met opgetrokken lurven een ouwertje uit de gracht ,dat daar reeds ligt uit te breiden van toendertijd Charlie & Inez Foxx nog iets van zich lieten horen. In weerwil van diverse covers , kwamen er nadien geen noemenswaardige songs op hun palmares en blijft dit lied steeds hun enige, grote hit uit 1963.... Mockingbird. Zo vaak op de radio gehoord, was het een nummer 10 op de US-Billboard Hitparade en op de R&B lijsten.Het B-kantje : "Jaybirds" werd door mij gesmaakt in de coverversie van Nederlandse Eddie Jones.
Broer en zus Charlie (1939) en Inez (1942) kwamen uit Greensboro, North Carolina en vormden een muzikaal duo , die vaak optraden. Charlie overleed in 1998.
Fishtail Blues.
Hij was voorbestemd om dokter te worden , doch verkoos het nachtleven in bars en werd er een danser en een Blues-shouter en leidde een flamboyant leventje.Wynonie Harris , bijgenaamd "Mr. Blues",werd geboren in Omaha, Nebraska in 1915 en maakte zijn eerste opnamen in Chicago..als baritonzanger in het Orkest van Lucky Millinder in 1944.
"Who Threw The Whiskey In The Well ? " (1945) werd een absolute nummer 1 op de R&B hit-lijsten en een nummer 7 op de Nationale Poplijsten.
Omdat er meer te verdienen viel als solo-artiest verhuisde hij spoedig daarop naar de Westkust-Los Angeles, waar zich een swingende blues-stijl zich aan het ontwikkelen was....Jump Blues met opkomend talent zoals Roy Milton, Amos Milburn en zoveel anderen...Tussen 1945-1947 nam hij succesvolle platen op verschillende platenmerken....als Blues-shouter, naar zijn grote voorbeelden Joe Turner of Jimmy Rushing...met een stem als een klok, wat wel nodig was om boven de honkende saxofoon en andere ruige instrumenten uit te komen, want alles werd met 1 microfoon opgenomen."Blues Around The Clock" (idee voor Bill Haley ?)(met het Johnny Otis Combo in de begeleiding) scoorde regionaal, maar verdere opnames voor het Apollo-label haalden dan weer de top..."Wynonie's Blues" en "Playful Baby", beiden in 1946.Ook nam hij toen op voor labels als Hamp-Tone, Bullet en Aladdin.Maar echt op zijn hoogtepunt kwam hij door zijn contract met King Records (1947-1954).Hij kwam daar meer in de spotlight als R&B zanger en scoorde er hits aan de lopende band..."Good Rockin' Tonight" (1948) (later gecoverd door Elvis presley), hem aangeboden door zijn originele schepper Roy Brown scoorde nummer 1 R&B, evenals "All She Wanna Do Is Rock" (1949) dat ook de top van de hitparade haalde. Andere Top-6 platen waren bvb "Sittin' On It All The Time"(1950), "I Like My Baby's Pudding"(1950), "Good Morning Judge" (1950) en bekende nummers als "Bloodshot Eyes" (1951) en "Lovin' Machine"(1952). Hij verhuisde later naar New York en kon niet echt de link leggen met de opkomende Rock 'n Roll...verder opnamen faalden voor Atco (1956) en Roulette (1960). In 1963 keerde hij terug naar Los Angeles, waar hij een bar openhield tot zijn dood in 1969.
Via labels zoals Flyright,Charly en vooral het Zweedse Route 66 kon ik in de late jaren 70 veel materiaal op LP van hem binnenhalen. Jump Blues kende in die jaren een heropleving met bands zoals The Fabulous Thunderbirds, Roomful Of Blues e.a.
De songs van Wynonie bevatten niet zelden grappige, ludieke teksten al dan niet suggestieve.Wat te denken bvb van "She Kept Sittin' On It All The Time" over een begeerlijke vrouw...die geen aandacht schenkt doorheen de jaren aan aanbidders..tot ze op latere leeftijd wakker schiet, doch te laat..."Old Maid, Old Maid Stop Acting Like A Child....."
"Fishtail Blues"(1954) gaat dan weer over een man,die met zijn vriendin aan de bar zit,tot plots zijn vriend binnenkomt, een soort van Don Juan, die zijn vriendin weet te imponeren en opscharrelt....ze vertrekken met zijn Cadillac. De beduusde man zet meteen de achtervolging in met zijn klein autootje....en ziet voor zich alleen de staartvinnen van de wegrijdende Cadillac ..."Get Up Little Car, I Got To Catch My Gal.."
Hieronder dus zijn verhaal :
Billy Hancock...Rockabilly 1978.
1978.... Disco muziek vierde hoogtij in die dagen.Ik was reeds vroeger teruggekeerd naar de roots en verzamelde muziek uit de 50-er jaren.Ook toen waren veel zangers die teruggrepen naar de dagen van weleer.
Billy Hancock (geb.1946 Alexandria-Virgina) was één van hen en werd gecontracteerd door het kleine RIPSAW-label, waar hij een 4-tal Rockabilly singles opnam.Ik importeerde toen de single : Rootie Tootie /I Can't Be Satisfied (1978) en beleefde (en nu nog) aan beide kantjes er veel genoegen aan....50's-stijl Rockabilly op zijn best.
Dat hij samen met zijn broer het legendarische Aladdin -label opkocht wist ik toen niet. Hij leek op latere leeftijd verdraaid goed op Link Wray . Maar goed....let the music play..slapbass..."Rootie Tootie".
Omdat de video recent werd verwijderd, komt hier een audio-opname uit mijn kollektie........enjoy.
- Billy Hancock-Rootie Tootie.mp3 (2.4 MB)
2 reacties op dit bericht
Fijne vrijdag gewenst blogvriend
Vele wateren kunnen de
liefde niet blussen en geen
rivier kan haar verdrinken.
Lieve groetjes
knuffels en
LIEFS...
Lieve groetjes Vanwege Nikki
Leg je rechterhand op je linkerschouder
en je linkerhand op je rechterschouder
en druk nu stevig,
dit is een stevige knuffel voor jou
Nikki