Little Tony and his Brothers.

Bo Diddley had een vernieuwende , briljante stijl gecrëeerd : de Bo Diddley Beat , die onder meer aan de basis lag van het zich ontwikkelen van de originele Rock 'n' Roll en waarin ook veel Britse groepen inspiratie vonden.
Heerlijk om te genieten van deze beat in tal van nummers zoals Bo Diddley, Road Runner, Who Do You Love, You Can't Judge A Book ... enz....
In 1965 kocht ik een LP , uitgebracht in Engeland : "Let Me Pass" en hierop een staaltje van zijn kunnen. Let The Kids Dance, Let Me Pass e.d.
Ook twee instrumentale nummers kwamen aan bod zoals het supersnelle "Stinkey" en het meer rustige "Corn Bread", die ik dan ook heel vaak draaide in die tijd.
Van hem kwam ook op latere leeftijd de uitspraak : de hedendaagse muziek is enkel noise , lawaai , niks anders.
Met veel nostalgie hoor ik deze Corn Bread nu even opnieuw....een tijdsdocument.

Sylvia Robinson overleden....29 september 2011. Geboren in New-York in 1936. Ze werd de moeder van de Hiphop genoemd. Ik moet bekennen dat die naam me niks zegde tot ik erachter kwam dat ze actief was in de jaren 50 als lid van het duo "Mickey & Sylvia"...Mickey Baker & Sylvia Vanderpool en dit deed een lichtje opgaan.
In mijn platenkast heb ik veel opnamen van hen , die verschenen op RCA's sub-label Groove...pure R&B songs. Ze hadden slechts 1 hit begin 1957 met "Love Is Strange" (nr 1 R&b en nr 11 in de Pophitparade). Heerlijke ,vaak gecoverde song, mede door het gitaarwerk van Mickey.Ook de b-kant "I'm Going Home" ademt de tijdsgeest van die dagen uit. Andere opnamen van hen, die ik toen vaak op de platenspeler draaide waren "No Good Lover" (1956) en "Love Will Make You Fail In School". Haar latere carrière heb ik niet meer gevolgd. Het wordt weer wat stiller.......

Wanneer ik teruggrijp naar de Amerikaanse muziek uit de jaren 50 , gaat naast Rock 'n' Roll mijn meeste weemoed naar de talloze Doo-Wop groepen ,vanaf 1953 tot omstreeks 1962, zowel zwarte als blanke groepen. Het waren veelal straathoek vocalisten, gegroepeerd rond een zware tenor-leadzanger , met een close-harmony (vaak met een bas-stem erbij) begeleiding en doorgaans zonder veel instrumenten, in navolging van de populaire Inkspots uit de late jaren 30.Wie herinnert zich bvb Sh-Boom niet op de radio destijds omstreeks 1954, in zwarte variant door The Chords en in blanke door The Crew-Cuts. De late jaren 50 doen dan weer denken aan o.a. The Del-Vikings,The Crests,The Skyliners.....enz...enz...
Eén van die vele groepen waren The Chimes, een blank Quintet uit Brooklyn, gevormd in 1957 door Lenny Cocco, allen van Italiaanse origine.
Oorspronkelijk noemden ze The Capris, maar wijzigden de naam toen bleek dat reeds een andere groep bestond met die naam.
Pas later merkten ze ook dat er reeds een drietal groepen waren met de naam The Chimes. Een oud Tommy Dorsey-nummer uit 1937 " Once In Awhile" werd in 1960 hun absolute hit-notering in de Amerikaanse Bill-Board met een 11e plaats en maar liefst 18 weken in de Top 100. Omdat in die tijd niet duidelijk was , dat het een blanke doo-wop groep was kregen ze optredens voorgeschoteld in zwarte muziektheaters zoals in Washington, Chicago of het Apollo-theater in New York.
Voor de opvolger gebruikten ze een gelijkaardig concept,een song uit 1935 : "I'm In The Mood For Love", dat toch nog een verdienstelijke 38ste plaats veroverde.
Verdere opnames faalden en ook bij Metro (1963) en Laurie liep het niet vlot.
In 1964 belandden ze dan bij het R&B -label Vee-Jay, doch dit had méér oog voor de invasie van Britse groepen zoals ...tja...The Beatles, wiens opnamen werden uitgebracht.In 1965 werd de groep ontbonden, maar kwam in de jaren 70 weer bijeen voor retro revival shows.Tegenwoordig treedt Lenny Cocco nog steeds op, als enige van de oorspronkelijke groep....nu met andere leden..als Lenny & The Chimes en ze hebben het nog steeds over ..Once in a While...

Er zijn zo van die liedjes, die men slechts 1 keer hoort op de radio en die zijn blijven hangen in het geheugen. Dergelijk nummer was bvb " It Has To Be" (Het Moet Zo Zijn ) (1962) van Country - en Popzangeres Sue Thompson.
Ze zag het levenslicht in Nevada -Missouri op 19 Juli 1925.
Haar eerste solo-opnamen dateren reeds van 1950 op het Mercury-label.
Na plaatopnamen voor Decca kwam haar grote doorbraak er in 1961 toen ze werd gecontracteerd door het Hickory-label uit Nashville. Alle pop-hits die ze hier scoorde waren composities van John D. Loudermilk.
"Sad Movies" en "Norman" , beiden uit 1961 waren Top5 -hits.
Andere toppers waren "Have A Good Time"(1962), "James (Hold The Ladder Steady)"(1962) en zeker ook haar "Paper Tiger"(1965).Dit laatste was vaak gedraaid in Guy Mortier's radio-programma: "Schudden voor gebruik".
Later keerde ze terug naar Country-muziek met o.a.talrijke duets met Don Gibson.
Sue Thompson is momenteel 85 jaar.

Het liedje dat ik eventjes in de schijnwerper zet, was een B-kantje van een plaatje dat slechts op een 62ste plaats eindigde : "Two Of A Kind".(1962).
Ik heb het dus ooit amper 1 keer gehoord...en het was de reden dat ik later de CD met haar jaren 60 opnamen binnenhaalde. "It has To Be" was een compositie van Don Gibson en was er destijds meteen weg van........1962, waar is de tijd ?

Jesse Lee Turner werd geboren in 1938 in Addicks-Texas en begon zijn muzikale loopbaan bij Sun, waar hij in 1957 een demo opnam van Put Me Down, een nummer dat nooit werd uitgebracht door Sam Phillips, die het nummer doorspeelde aan Jerry Lee Lewis en diens versie werd dan wel uitgebracht. Bij Fraternity-records  werd een eerste plaatje opgenomen, dat evenwel geen succes kende.
Eind 1958 kende hij dan wel succes voor het Carlton-label met een nummer dat door zijn neef Floyd Robinson was geschreven : "The Little Space Girl" dat in 1959 prompt een top 20 haalde in de Billboard Hot 100. Het was een actueel thema van ruimtetuigen, vliegende schotels en buitenaardse wezens.(zijn neef scoorde een hit in dat jaar met "Makin' Love"). Het B-kantje was een rocker van het zuiverste water : "Shake, Baby Shake" en zou in mijn persoonlijke 50's Rock  'n' Roll-singles top 30 een plaatsje vinden. Jesse borduurde verder op die Rock 'n' Roll opname, veeleer dan zijn pop succesje door een tweede rocker uit te brengen : "Baby, Please Don't Tease Me ", dat helaas matig scoorde. Hij nam verder platen op voor o.a. Top Rank en Sudden.
In 1962 nam hij voor GNP-records de middelmatige ballade op :"The Ballad of Billie Sol Estes", en werd de uitstekende rocker :"Shotgun Boogie" (Ernie Ford) op de B-kant weer over het hoofd gezien.
In 1990 werd materiaal van hem op een CD uitgebacht.(in mijn platencollectie).
Op latere leeftijd werd Jesse een evangelist, die het woord van God verspreidde en een CD uitbracht met religieuse liederen onder de titel : "Jesus For President".
Hierbij de stevige rocker uit 1959....Shake, Baby Shake.

What goes up must come down.....gold ook voor het legendarische Sun-label van Sam Phillips.
Eind van de jaren 50 ging het fameus bergaf, mede door de veranderingen in de muziekwereld. Het glorieuze label zakte verder weg en probeerde nog vruchteloos mee te draaien door het uitbrengen van pop-georiënteerde plaatopnamen.
Harold Dorman (1926-1988) keerde na zijn succesvolle single "Mountain Of Love " uit 1960 op het Rita -label , door het uitblijven van een tweede hit terug naar Sun, samen met Ray Smith. Het Rita -label was opgericht door 2 voormalige Sun-artiesten :  Billy Lee Riley en James Van Eaton. Een détail hierbij is het feit dat Billy zijn rechten op het label had verkocht, wegens het uitblijven van een hit-nummer, dus net voor Harold Dorman die topper scoorde.
Sun probeerde een verder succes te bewerkstelligen dus door meer pop-muziek uit te brengen, onder meer ook door opnamen van Jerry Lee Lewis, begin jaren 60.
Toen Shelby Singleton later in de eerste helft van de jaren 70 de rechten opkocht van de volledige  Sun-catalogus werden ook deze opnamen op diverse LP's heruitgebracht via het Engelse Charly-label.En dan komen we terecht bij bvb de eerste LP Sun-Catalyst, die een kort overzicht biedt van de vroegere blues-opnamen en de latere pogingen,door Sun gedaan om stand te houden in de pop-markt.
Hierop dus een pop-nummer van Harold Dorman uit april 1962, ver verwijderd van de authentieke Rockabilly-muziek die het label ooit groot maakte.


"In The Beginning"/ Wait 'til Saturday Night"......