Copycat.

In 1960 was het voorlopig afgelopen met de tradionele Rock 'n' Roll, op een paar late Rockers (vb Freddy Cannon, Ronnie Hawkins ...) na, hoewel instrumentale groepen nog een tijdje doorgingen.De muziek werd zachter, vaak door toevoeging van strijkers.
Het was ook het jaar van Jimmy Jones (geb. 2 juni 1937 in Birmingham-Alabama).Reeds op jonge leeftijd verhuisde hij naar New York. Maakte deel uit van een aantal groepen zoals The Sparks Of Rhythm,The Pretenders en The Savoys die platen opnamen voor diverse plaatmaatschappijen, dewelke doorgaans weinig succes kenden.Ook als solo artist zat het hem aanvankelijk niet mee.Tot zijn ontmoeting met Otis Blackwell hierin verandering bracht.Een vroegere compositie "Handy Man ", uitgebracht op MGM's CUB-label werd wat bijgeschaafd en werd meteen een schot in de roos in 1960.
Het verhaal gaat ,dat bij de opname de fluitspeler niet kwam opdagen en Otis ,die aanwezig was dan zelf maar een staaltje van zijn fluiten er aan toevoegde.
Een heerlijke pop-rocker was geboren, ook omwille van de hoge falsetto-stem van Jimmy.
Evenals de opvolger "Good Timin'"(MGM), haalde de plaat een Top 3 in Amerika, in Engeland haalde  "Good Timin'" zelfs een eerste plaats.Op radio Luxemburg werd de plaat grijs gedraaid , herinner ik mij.
Later opnamen zoals "That's When I Cried"(1960) en " I Told You So"(1961) deden het dan weer minder goed in de Top 100. Voor een prikje kon ik beide singles op de kop tikken op braderiën.Persoonlijk vond ik het B-kantje van I Told You So : "You Got It " helemaal niet zo mis in de tijdsgeest van toen , die de sfeer uit de vroege jaren 60 perfect weergaf.
Wat wel een feit is : Del Shannon heeft goed naar deze liedjes geluisterd en scoorde kort daarop met een dito falsetto-stem zijn hit "Runaway".

28 Maart 1934 , Memphis Tennessee was de geboortedatum en -plaats van Johnny Burnette. Hij zat in dezelfde hogeschool als Elvis en volgde ook diens eerste stappen in de muziekwereld.Het prille succes van Elvis werkte aanstekelijk op de jonge Johnny en spoedig vormde hij dan ook een rock 'n' roll trio, samen met zijn broer Dorsey en een schoolvriend Paul Burlison.Hij had enkel pech, in die mate dat een auditie bij Sam Phillips van SUN-records door deze werd afgewezen, simpel omdat diens stem en muziek teveel op die van Elvis leek. Een eerste plaatopname voor Von Records ("You're Undecided") maakte weinig indruk, maar hij kreeg kort nadien een contract bij Coral, een dochtermaatschappij van Decca. Zijn rauwe rockabilly-stijl bezorgde hem een kleine hit met "Tear It Up" en maakte daarna , na het winnen van een amateur-contest tournee's met Gene Vincent en Carl Perkins. Een opvallende verschijning maakte hij in november 1956 in de Alan Freed film : Rock Rock Rock met het nummer "Lonesome Train".Voor Coral nam hij in de periode 1956-1957 authentieke, primitieve rockabilly-opnamen..."Honey Hush", "Please Don't Leave Me", "The Train Kept-A-Rollin' ", "Rock Therapy" , "Eager Beaver Baby" , "Rock Billy Boogie "en vele andere, helaas zonder een echte doorbraak te kunnen forceren.Op veel van deze nummers zou Grady Martin lead hebben gespeeld en niet Paul Berlison, maar dat laat ik voor de geschiedenis. Feit is evenwel  dat deze onontbeerlijke opnamen in geen enkele Rockabilly-verzameling ontbreken,want ze behoren tot de roots van deze stijl die populair was bij de blanke Amerikaanse jeugd gedurende de jaren 1954-1958. Ik heb deze allen verzameld , zij het dan wel in 1968, toen ze in Engeland werden heruitgebracht op LP.Paul Berlison verliet de groep in september 1957 en de broers trokken naar Los Angeles, waar ze zich concentreerden op het schrijven van songs voor de jonge Ricky Nelson, die er succes mee oogstte."Waiting In School","Believe What You Say", "It's Late" en "Just A Little Too Much" werden hits. Hun eigen opname van "My Honey " voor Ricky's platenmerk Imperial faalde eens te meer.In oktober 1958 nam Johnny Burnette 3 platen op voor Freedom -Records, die werden uitgebracht in 1959 , zonder enige bijval alweer. Doch daar zou spoedig verandering in komen ........

The King Of Stroll werd hij ooit genoemd, vaak uitgedost met een tulband (was de Sam The Sham van de jaren 50).
Chuck Willis kwam uit Atlanta, Georgia- geboren op 31 jan. 1928. Zijn korte carrière kan men best omschrijven als bestaande uit 2 periodes..de eerste successen boekte hij voor het Okeh-label in de jaren 1952-1954, zoals "My Story", "Don't Deceive Me", "You're Still My Baby", "Feel So Bad ", "Goin' To The River ", allen Top 10 R&B-singels.
In 1956 stapte hij over naar Atlantic-records : "It's Too Late", "Watcha Gonna Do" en vooral "C.C.Rider" uit 1957 werden klassiekers, net als "Betty and Dupree".
Zijn laatste opnamen : "What Am I Living For"/ "Hang up My Rock 'n' Roll Shoes" werden successen na zijn onverwacht overlijden op 10 april 1958.
Op zijn verzamel LP's vind ik "Thunder and Lightning" en voornamelijk "Keep-A-Drivin'" biezonder heerlijke nummers...deze werden na zijn dood uitgebracht.
Veel van zijn composities werden gecoverd door onder meer Elvis, Buddy Holly, Roy Orbison, The Drifters, Conway Twitty, Jerry Lee Lewis, Ruth Brown, Otis Redding.......

We duiken even opnieuw de late jaren 50 in. Bij de talrijke instrumentale groepen uit die tijd waren er ook enkele die gebruik maakten van een electrisch orgel en er waarempel hoge toppen mee scoorden ,denken we maar aan Johnny and the Hurricanes, Dave "Baby" Cortez of Bill Black's Combo. Deze laatste groep werd opgericht in 1958 door Bill Black (geboren in 1926) , na zijn sessiewerk voor Elvis Presley als Bass-speler tussen eind 1954 en 1958, samen met gitarist Scotty Moore en drummer D.J. Fontana.Toen Elvis zijn legertijd vervulde hield hij het voor bekeken en vormde een eigen instrumentaal combo, met onder meer saxofonist Ace Cannon en pianist Carl McVoy.Ze werden gecontracteerd door het HI-label uit Memphis in 1959..door Ray Harris, één van de oprichters.Die Ray Harris, herinner ik mij had een paar ruige rockers op het Sun-label opgenomen,zoals "Come On Little Mama" in 1956 , nog op 78t. waar ik enige tijd naar heb gezocht.Met hun 'Untouchable Sound",zoals ze werden voorgesteld, hadden ze diverse hits zoals SmokiePart II (1959), White Silver Sands(1960), Josephine(1960) , Don't Be Cruel, Blue Tango... en maakten veel LP's begin jaren 60 zoals "Movin" of "Twist Her". Ik heb veel van hun materiaal verzameld , eerst op 45t. en LP zoals HI-records The Early Years, waar ook Ace Cannon, Carl McVoy, Billy Reeder, Teddy Redell, Gene Simmons ... op te vinden waren. Later dan de CD's.....het was inderdaad een vernieuwende sound . Bill zelf haakte af in 1962, wegens ziekte en overleed in 1965.
De groep bleef onder de oorspronkelijke naam actief tot de jaren 70, maar hun muziek volgde ik reeds lang niet meer verder op. Ze waren de inspiratiebron voor latere soul-groepen zoals The Mar-Keys en Booker T. & The MG's.
Wat ik er nog wou aan toevoegen was een ode aan Bill Black , op de B-kant van Dave Edmunds' "I Hear You Knockin' " uit 1969 onder de titel Black Bill.