Mark Wirtz werd geboren in Duitsland in 1943 en groeide op in Keulen.Omwille van zijn interesse voor pop-muziek , werd hij het zwarte schaap van de famillie en verbleef een tijd op internaat.Op 16-jarige leeftijd ging hij in Londen Kunsten studeren, en vormde in zijn vrije college-tijd een muziekgroepje. Later werd dit een heus studio-orkest en schreef hij een tune , die veel opzien baarde, onder het pseudoniem The Mood Mosaic met The Ladybirds. A Touch Of Velvet-A Sting Of Brass(begin1966 ) was geboren. Het werd in eerste instantie al vlug het kenwijsje voor het Duitse TV-Programma Beat Club, dat liep van 1965 tot 1972.Toen dit programma na een goed jaar werd gepresenteerd door de Engelse DJ Dave Lee Travis, nam deze het lied mee naar Manchester, waar het een hit werd in dance-circuits en wat later door meerdere vrije radio-zenders in hun muziekprogramma's werd overgenomen als kenwijsje of begintune. Piratenzenders zoals "Radio London" en "Radio Caroline" zonden dit vanop een schip voor de Engelse Kust uit en waren hier dus goed te beluisteren. Om dan nog maar te zwijgen over "Radio Veronica" Ik weet nog goed, dat ook een wekelijks Vlaams BRT2 radio-programma later , gepresenteerd door Etienne Smet in de namiddag met deze tune opende. Mark Wirtz nam verder ook nog met zijn orkest o.a.een Latino-LP op en creëerde in 1967 een hoogopgevatte opera neer, waarvan de muziek een Top 2 hit werd in Engeland, gezongen door Keith West : Excerpt From A Teenage Opera.(Grocer Jack). Later zou hij verhuizen naar Amerika (Florida). Maar nu even die herinnering opnieuw beleven hieronder...je kent dit kenwijsje voorzeker nog.Wedden ?
Oh ja inderdaad! Zoals zo vaak met tunes zei de titel me niets, maar de melodie ken ik zeker. Het is net als met de tune van "De Pre-Historie". Klinkt voor elke muziekliefhebber heel bekend in de oren, maar deze kneus weet niet wat de titel is. Nou ja, even googelen en ik vind het wel, maar ik wil maar zeggen dat er zoveel van die herkenbare tunes zijn waar je verder niets over weet. Dat wil zeggen, moesten we Fabian niet hebben.
Heb een fijne week, hopelijk met wat zonneschijn erbij, maar vooral eentje met veel fun.
De Twist-periode (1960-1962) , was een aangename tijd vol swingende dansnummers, die zelfs individuele fuifnummers enthousiast de dansvloer opjoeg. In mijn verzameling uit deze periode zitten er ook enkele onbekende items, die als collectors-object erg gegeerd zijn. Zo voeg ik hier een vrij onbekend twist-nummer toe van een voor de rest volslagen onbekend artiest : Orlie and the Saints. Hij nam deze plaat op in verschillende uitvoeringen ,met telkens een belangrijke Amerikaanse stad in de titel. Het meest bijzondere was toch wel de plaat : Twist and Freeze USA/ King Kong op het Bandbox-platenlabel.(begin 1961). Deze originele versie heb ik op 45 RPM. Hier op seniorennet werd deze zeldzame plaat gezocht door een verzamelaar, die daar al jaren naar op zoek was...ik zag het helaas te laat. Maar hierbij dus....... De sterke Intro alleen al nodigt uit om de beentjes even uit te slaan op de dansvloer....
Wanneer we het hebben over Elvis Presley imitators, dan past Johnny Powers perfect in het rijtje van Ral Donner,Vince Everett en tal van anderen, doorheen de jaren..Hij werd geboren in West-Detroit in 1938.Naar zijn zeggen beleefde hij de opgang van de vroege Rock 'n' Roll op de eerste rij.(I Saw It Happen). Nadat hij in 1958 enkele regionale hits scoorde zoals "Long Blond Hair" en "Rock Rock" voor het Fox-label, kreeg hij zijn kans bij Sam Phillips' Sun label, toen Elvis naar RCA overstapte.Er werd één plaat uitgebracht , begin 1959..was een kanjer en volledig in de stijl van een jonge Presley, echter wat te rauw om echt aan te slaan bij een blank publiek.Verdere opnamen bleven onuitgebracht. "With Your Love, With Your Kiss" was een plaat die ik absoluut in mijn verzameling wilde...destijds. In 1960 werd hij bij Sun gedropt en werd nadien de eerste blanke performer , die een contract kreeg bij het Motown -label.....ach, de rest is geschiedenis.......Komaan, Johnny, waar is de Love gebleven en de Kiss...... RollerCoaster bracht vele jaren later een LP uit met een aantal van zijn opnamen....
Oude 50's Rock 'n' Roll..We halen er vandaag weer ééntje uit de sloot.Talloos zijn de opnamen uit die tijd voor kleine onafhankelijke platenlabels.Zovelen waren geroepen, zo weinig uitverkoren.De weg naar de roem was maar voor enkelen weggelegd.Iedereen , die wat geld had ,kon in die jaren een plaatje laten persen om het regionaal ,soms in het beste geval op een honderdtal exemplaren te laten verspreiden.Met Elvis als voorbeeld doken ze de studio binnen, deden even hun ding en vertrokken dan met de noorderzon, toen bleek dat het niet het beoogde resultaat opleverde. Zo was ik later wat info gaan zoeken over bvb een zanger die zich Alvis (Eddie) Edwards noemde en een korte flirt had met het volslagen onbekende Enall-label in 1959.Het enige nummer, dat dit label uitbracht kwam van deze illustere onbekende zanger, vermoedelijk uit Boston.....geen verdere informatie.In het na-slagwerk van Goldmine's Rock 'n' Roll 45 RPM Record Price Guide met maar liefst 30.000 titels kwam het zelfs niet voor....maar zo zijn er nog vele. Even de dansschoentjes aan en swingen dan maar met deze "Real Gone Baby" uit 1959.
In 1974 verscheen in Duitsland de Dubbel-LP Legends Of Rock -Bill Haley Rare Items.Ik was toen al een tijdje op zoek naar één van zijn latere opnames en hierop was die dus te vinden.Via ene Dieter ach, weet zijn naam niet eens meer kon ik die dus importeren. Bill Haley had toen enkele nummers opgenomen voor Decca op 31 januari 1959 , ja dus amper 3 dagen voor de fatale crash, die drie rock 'n'roll sterren het leven zou kosten.De betreffende plaat ,waar naar ik op zoek was,werd nooit in Europa op single uitgebracht, wel in Amerika.Op de A-kant stond een belabberde versie van A Fool Such As I, maar het was me te doen om de B-kant : Where Did You Go Last Night.Ik had de originele hillbilly-versie reeds in mijn verzameling zitten, maar deze versie van Bill Haley sprak me meer aan. Het leek het einde van een tijdperk.....een late Rock 'n' Roll poging van een man wiens succes het al een tijdje liet afweten....na al die jaren geniet ik toch nog van dit nummer....dat hieronder via .wav-formaat hopelijk nog eens te beluisteren valt...
Laat ons het héél eventjes hebben over de Blues-legende, die Frank Frost was.Werd geboren in Arkansas op 15 april 1936 (overleed in 1999) en leerde naast piano en gitaar voornamelijk harmonica spelen op jonge leeftijd, zowat in de trant van Sonny Boy Williamson. In zijn goed gevulde biografie pikken we eruit, dat Sam Phillips van het Sun-label was gecharmeerd door zijn muziek.Opnamen volgden zoals Hey Boss Man op diens sub-label Phillips International in 1962. De befaamde Elvis-gitarist Scotty Moore werd de producer van zijn beste opnamen in 1966 in Nashville voor het Jewel-label. Ik vond die LP gewoon het einde...Ride With YourDaddy Tonight.Een instrumentaal nummer hieruit zal me steeds bijblijven : "Harpin'On It". Een schitterend voorbeeld van Delta-Blues. Het was tevens het kenwijsje van een legendarisch radio-programma op BRT2 : Losjes In the Blues uit de jaren 70, dat werd gepresenteerd door betreurde Julien Put, met muziek , geselecteerd door Paul De Bruycker. Ik probeer deze blues-opname via een mp3, die dus moet worden aangeklikt om haar te beluisteren. Frank had ook nog een kleine R&B hit met "My Back Scratcher", dat we beter kennen als "Baby, Scratch My Back" van Slim Harpo.
Teddy Redell aka Teddy Riedel werd geboren in Arkansas in 1937. Al vlug leerde hij pianospelen en kreeg ,na enkele jaren muzikale omzwervingen zijn grote kans toen hij een leadzanger verving, die met een keelontsteking diende af te zeggen bij een platensessie voor het Vaden-label in 1959. Ik beperk me hier tot enkele van zijn opnamen , zijn volledige bio kan je hieronder raadplegen. Knocking On The Backside/Before It Began (1959).Vaden Corrina, Corrina/Gold Dust (1960).Vaden Pipeliner/I Want To Hold You (1960).Vaden Can't You See / Judy (1960).Vaden I'll Sail My Ship Alone/Don't Grow Old Alone(1960)Vaden Na zijn legerdienst kennen we nog : Poor Ole Me/Between Midnite And Dawn.(1962) Razorback.
Net als Jerry Lee Lewis was deze Arkansas Rocker erg beïnvloed door Moon Mullican en coverde dus vaak zijn songs, hoewel hij ook eigen werk opnam. Zijn opname Judy werd in de versie van Elvis Presley een kleine hit in 1961. Ik was onder de indruk van het piano-spel en importeerde enkele originele en nu zeldzame singles in de late jaren 60 zoals "Pipeliner " (Moon Mullican compositie) en ook" Poor Ole Me" op het Razorback label. (Fantastische Rocker).Op deze laatste plaat werd hij begeleid door The Pacers, de vaste begeleidingsgroep van Sun-rocker Sonny Burgess. De B-kantjes van beide singles waren eveneens echt voortreffelijke songs. Teddy werd eind jaren 70 herontdekt door Cees Klop uit Nederland...en begon diverse tournees door Zweden en Nederland. In Nederland werden nieuwe opnamen, naast zijn oudere werk opnieuw uitgebracht op LP en later op CD....en die konden niet ontbreken in mijn collectie. Hedendage is hij pianoleraar en treedt nog steeds op. Rock 'n' Roll uit Arkansas ? Luister naar deze Teddy Redell. Zijn bio kan men lezen op zijn officiële site :
Het zal zo omstreeks 1990 zijn geweest.Een jonge stagair kwam voor een jaartje op de dienst terecht bij de Bank waar ik werkte.Een fris ogend manneke, een Elvis-kuif en bezeten door Rockabilly -muziek.Toen ik kort daarop in kontakt met Arie Vos kwam, was die laaiend enthousiast en vol bewondering voor de indrukwekkende platencollectie, die ik in de loop der jaren over dit fenomeen had verzameld.Unieke singeltjes uit de jaren 50, we hadden diepgaande en geanimeerde gesprekken hierover....hij bewonderde mijn kennis en had gewild dat hij die jaren zelf had kunnen meemaken. Op zekere dag nodigde hij me uit voor een avondje uitgaan in de omgeving van het Brusselse Beursplein. In een klein café was er die dag een optreden van een Brusselse Rockabilly -Band...een prima sfeer met een 40 -tal geïnteresseerde toeschouwers, waartussen een paar meisjes in Pettycoat. Het onbekende groepje noemde The Domino's met een Elvis-achtige leadzanger, een jonge Patrick Ouchène .De slap-bas daverde door het kleine pand en de hits van onder meer Johnny Burnette swingden de pan uit.Later kwam hij, tijdens de pauze aan ons tafeltje plaatsnemen.Wist ik veel , wie die Patrick toen was. Het gesprek ging toen over de 50's en ik werd er voorgesteld als "Un très grand rockabilly".Ik herinner me(het gesprek verliep in het Frans) dat ik toen op zoek was naar een plaatje van Wynn Stewart : "Come On "op het kleine Jackpot-label uit 1959.Hij zegde dat op een Brusselse vrije radio elke week enkele programma's betreffende dit genre muziek te beluisteren vielen , en inderdaad tijdens één van die uitzendingen nadien werd ik daarin geciteerd en met veel lof bezongen. (Arie had me daar aanbevolen) De waarheid gebiedt me te zeggen, dat Rockabilly uit de jaren 1955-1958 in het Brusselse en Wallonië meer adepten kende dan Vlaanderen. Later nodigde ik Arie uit voor een optreden aan het Muntplein van de Amerikaanse Fabulous Thunderbirds.. Ik was destijds dus fan van die dampende R&B , Bluesrock zoals Hound Dog Taylor, Dizz And The Doormen, Dana Gillespie om mijn favoriete band Roomful Of Blues niet te vergeten.Deze laatsten hernieuwden de spirit van de Jump Blues, een populair genre uit de late jaren 40 en beginjaren 50. Nu goed, ik wou die Patrick dus niet afvallen en kocht toen een LP van de groep The Domino's, wars van het frans-engelse accent van de opnamen hierop, als steun. En kijk, na al die jaren blijkt de regionale Patrick dus even weer op de voorgrond te verschijnen, hopend op een doorbraak, maar na al die jaren dus nog immer trouw aan die bepaalde muziek.Het kan verkeren zegde Bredero ooit. Mits wat bijschaving wens ik hem dus veel succes op de préselectie van het Eurovisie-songfestival.
1961 was alweer een heerlijk Pop-jaar. Zangers zoals Paul Anka, Ricky Nelson of Pat Boone bereikten na een sabbatjaar opnieuw de top.Tal van nieuwe gezichten doken op : The Marcels, Del Shannon, Bobby Lewis, Barry Mann.......het werd ook de doorbraak van Gene McDaniels. Geboren op 12 februari 1935 in Kansas City. Studeerde aan de Omaha universiteit en werd een gospelzanger aan het muziekconservatorium.In 1960 tekende hij een kontrakt bij LIBERTY-records Met een soort van mengeling tussen R&B en Pop werd de song : "A Hundred Pounds Of Clay" een vaak gedraaid nummer op de radio Luxemburg . Het was een Nummer 3 top-hit in Amerika op 8 mei 1961.In Engeland zorgde meester cover bij uitstek van Amerikaanse hits , Craig Douglas voor een top 9 met dat nummer.Ik herinner me ook dat er toen een goedkope platenmaatschappij TEENY , veel van die popsongs liet nazingen en uitbrengen ...2 hits op 1 plaat...kostte toen 39 BEF. De originele versie bleef dus steeds favoriet.Ik haalde een Italiaanse EP-persing binnen..met ook de tweede hit van Gene hierop : "Tower Of Strenght".,een U.S. top 5 in november.Alweer was er in Engeland een flauw afkooksel van deze plaat door Frankie Vaughn, die daarmee op de 1e plaats belandde. Een ander nummer op die E.P. was "Another Tear Falls", dat ik herkende toen het een hitje werd in 1966 door The Walker Brothers.Gene had dit nummer gezongen in de Engelse muzikale film uit 1962 : It's Trad, Dad, waarin ook veel andere artiesten zongen.(Chubby Checker, Gene Vincent....) Verder hits van Gene waren "Chip Chip" (nr10). " Point Of No Return (1962) en het mooie, zoetgevooisde "Spanish Lace" (1962), werden beiden Top 40 noteringen..Ik kocht later de CD -grootste hits aan , gewooon uit nostalgie. Door de veranderingen in de Pop-muziek ....The Beatles zaten er aan te komen, verdween hij uit het zicht nadien....Een détail nog : Eind juni 1967 verliet ik het Belgische leger en schilderde op mijn kitzak : Point Of No Return, de plaat uit 1962 indachtig...
Om eens iets anders te zeggen....vandaag dus het nieuwe wagentje van Nederlandse vriendin gaan ophalen.....Ze is zo fier als een gieter en tja, het zal wel een tijdje duren alvorens ikzelf achter het stuur ga plaatsnemen...zal wennen worden....pfffffffffffffffff
Was één van de laatste originele 50's Rock 'n' Rollers. Freddy Cannon zag het levenslicht op 4 december 1939 in Lynn, Massachusetts, maar bracht zijn jeugd door in Boston. Met een gedeeltelijk door zijn moeder gecomponeerd nummer : "Tallahassee Lassie" , dat door Bob Crewe en Frank Slay op hun platenlabel Swan uit Philadelphia werd opgenomen in de zomer van 1959 , kende hij zijn doorbraak.Zijn succes was mede te danken door Dick Clark, die door het herhaaldelijk laten optreden van Freddy "Boom Boom " Cannon in zijn programma American Bandstand de doorslag gaf. Het werd bekroond met een 6 e plaats in de Bill-Board Top 100. De plaat werd hier uitgebracht door het Engelse Top Rank en gekoppeld aan "Okefenokee". Op elke Vlaamse Juke Box kon men het dan ook aantreffen.Nog groter was het succes met zijn versie eind '59 van : "Way Down Yonder In New Orleans" (nr 3). Opmerkelijk bij zijn songs was de "woooo "kreet, die hij telkens weer uitstootte.Ik heb een hele waslijst van singels(vaak in de solden aangekocht )., e.p's, een LP en een CD. Een ander gekende song van hem was de originele versie van "Buzz-Buzz-A-Diddle-It (1961), dat jaren later beter werd bekend door de Engelse groep Matchbox. In 1962 kende hij opnieuw een meevaller met "Palisades Park".(een top 3 hit alweer) Eind 1963 ging hij over naar Warner Bros en in 1964 kwam hij voor de dag met "Abigail Beecher" (our History Teacher)....de foto toont een EP-cover uit mijn collectie,waar de naam Freddy verkeerd staat gespeld. Uit 1965 dan weer , dateert een ander succes : "Action"/"Beechwood City".....zijn laatste Hit-notering . Nadien nam hij nog platen op voor talloze andere maatschappijen, maar zijn liedje was wel definitief uitgezongen.Had in totaal 3 millionsellers op zijn palmares. Treed heden ten dage nog steeds op.
De klank van onderstaande video is niet zo optimaal :
De zwarte R&B scene leverde een grootse bijdrage tot het ontstaan van Rock 'n' Roll tijdens de jaren 50. Lloyd Price was één van die pioniers.Geboren op 9 maart 1933 in Kenner , Louisiana ,zong hij op jonge leeftijd in gospel kerk-koren en leerde de finesse van trompet en piano spelen.Hij werd ontdekt in 1952, toen Art Rupe van het Specialty-label , op zoek naar nieuw talent een auditie hield in New-Orleans.Wat hij ten gehore kreeg beviel hem niet en net op het punt er mee op te houden, werd hem in laatste instantie gevraagd nog even te luisteren naar een plaatselijk lied, dat door een bijna wenende Lloyd werd gezongen : " LAWDY MISS CLAWDY ". Daar zag hij wel brood in en liet de Dave Bartholomew Band opdraven voor de opname, met drums van Earl Palmer ( onlangs overleden) en een jonge Fats Domino aan de piano.De song werd meteen een millionseller en de nr 1 in de Rhythm & Blues-hitparade en nadien verkozen tot de beste plaat van 1952.Wat belangrijker was, is dat deze opname de eerste was .... die ook door een blank publiek werd gesmaakt. Er werd nadien nog een aantal nummers opgenomen, die door Specialty werden uitgebracht....ik herinner me liedjes als OH OH OH of MAILMAN BLUES, op LP dan. In de late 60's vond ik op een rommelmarkt in Brussel (Het Vossenplein) een breekbare 78-t plaat van hem terug, met als titel "WHERE YOU AT "uit 1953. Echte , onvervalste Rock 'n' Roll was dit met een scheurende sax. Van jan. 1954 tot febr.1956 vervulde Lloyd zijn legerdienst in Korea. Bij zijn terugkeer merkte hij , tot zijn verbazing dat Art Rupe intussen met andere opkomend talent aan de slag was gegaan, waaronder Little Richard en Loyd's chauffeur destijds met name Larry Williams. Er was geen plaats meer voor hem, dus richtte hij een kleine platenmaatschappij op en zond een opname naar ABC-Paramount in 1957...die het prompt uitbracht : "JUST BECAUSE".(nr 3 R&B). Die overgang zou hem overigens geen windeieren opleveren, want zijn bewerking van een oude folk-blues opname "STAGGER LEE" over een killer sloeg in 1959 alle records...een 2e millionseller, zowel een nr 1 in de R&B als de pop-Billboard hit-parade. Kort daarop scoorde hij opnieuw met het alombekende "PERSONALITY "(nr 1 R&B en nr 2 in de pop-lijsten.). Dit nummer was ook een super-kanjer in Europa en dus ook in België. (Will Tura zong een vlaamse versie in : "Onvergetelijk"). Ander hits waren "I'M GONNA BE MARRIED " (ik draaide ook vaak die B-kant THREE LITTLE PIGS), in 1959. "LADY LUCK" (1960) en andere songs deden het ook niet mis. In 1962 richtte hij het platenmerk Double L (LL) op, en nam hiervoor liedjes op zoals "MISTY".(1963).Een beginnende Wilson Picket werd gekontrakteerd voor deze maatschappij.....enz..... In 1993 had ik het genoegen Lloyd Price aan het werk te zien tijdens een Rock 'n'Roll-avond (Golden Years) in het Antwerpse Sportpaleis...de mooiste avond die ik ooit beleefde ,wat optredens betrof. Een pleiade van ouwe rakkers werd het daar : Bobby Vee (Rubber Ball) , Little Eve (The Locomotion), Johnny Preston (Running Bear, Cradle Of Love), Lloyd Price, Little Richard en Chuck Berry. Jerry Lee Lewis, die ook was geprogrammeerd , had zijn kat gestuurd, maar werd in laatste instantie waardig vervangen door een uitbundige Gary U.S. Bonds (New Orleans, Quarter To Three....).......
Vraagje : Wat was de Rhythm & Blues Top-plaat van 1953 ??????
In 1960 was het voorlopig afgelopen met de tradionele Rock 'n' Roll, op een paar late Rockers (vb Freddy Cannon, Ronnie Hawkins ...) na, hoewel instrumentale groepen nog een tijdje doorgingen.De muziek werd zachter, vaak door toevoeging van strijkers. Het was ook het jaar van Jimmy Jones (geb. 2 juni 1937 in Birmingham-Alabama).Reeds op jonge leeftijd verhuisde hij naar New York. Maakte deel uit van een aantal groepen zoals The Sparks Of Rhythm,The Pretenders en The Savoys die platen opnamen voor diverse plaatmaatschappijen, dewelke doorgaans weinig succes kenden.Ook als solo artist zat het hem aanvankelijk niet mee.Tot zijn ontmoeting met Otis Blackwell hierin verandering bracht.Een vroegere compositie "Handy Man ", uitgebracht op MGM's CUB-label werd wat bijgeschaafd en werd meteen een schot in de roos in 1960. Het verhaal gaat ,dat bij de opname de fluitspeler niet kwam opdagen en Otis ,die aanwezig was dan zelf maar een staaltje van zijn fluiten er aan toevoegde. Een heerlijke pop-rocker was geboren, ook omwille van de hoge falsetto-stem van Jimmy. Evenals de opvolger "Good Timin'"(MGM), haalde de plaat een Top 3 in Amerika, in Engeland haalde "Good Timin'" zelfs een eerste plaats.Op radio Luxemburg werd de plaat grijs gedraaid , herinner ik mij. Later opnamen zoals "That's When I Cried"(1960) en " I Told You So"(1961) deden het dan weer minder goed in de Top 100. Voor een prikje kon ik beide singles op de kop tikken op braderiën.Persoonlijk vond ik het B-kantje van I Told You So : "You Got It " helemaal niet zo mis in de tijdsgeest van toen , die de sfeer uit de vroege jaren 60 perfect weergaf. Wat wel een feit is : Del Shannon heeft goed naar deze liedjes geluisterd en scoorde kort daarop met een dito falsetto-stem zijn hit "Runaway".
We zouden dit kunnen noemen..."What Ever Happened To.....? ". Weinig is gekend over deze man, maar toch.... Geboren als Earl Burroughs in New Orleans op 18 sept. 1940. In de jaren 1956-1959 nam hij zonder succes een aantal singles op in de USA. Tijdens de twist-jaren duikt hij plots hier in België op en verblijft enkele jaren in Brussel, waar hij een graaggeziene gast is in dans-clubs van het uitgangsleven. Vanaf 1962-1963 zijn de platen die hij voor het Belgische Ronnex opneemt een echte furore...met begeleiding van het uitmuntende Belgische Orkest John Van Hoorn. Ik kocht toen enkele van zijn 45-t plaatjes , die flink werden gepromoot door muziektijdschriften zoals Juke Box. Later kocht ik de CD van zijn twistperiode.(released in 1997). Tot zijn bekendste nummers behoorden : " Kissin' Twist " , " Boogie Woogie Twist "/ " Twistin' King " en andere. In 1963 tijdens de jaarlijkse kermis in mijn dorp schalde door de luidsprekers van de auto-scooter voortdurend : " The Wiggle", waar is die tijd toch gebleven ? Ook een plaatje als "Crazy Twist" en de B-kant " Twist Talk" herinner ik me nog levendig...het laatste was gezongen in duet met ons aller JO LEEMANS. Vanaf 1964 nooit meer iets van hem gehoord. En toch heeft deze man veel betekenis gehad voor de Rock 'n' Roll Geschiedenis. In 1957 schreef hij samen met de befaamde Otis Blackwell (bekend van zijn talrijke Elvis composities) het nummer: "Great Balls Of Fire", waarmee Jerry Lee Lewis dat jaar een onvergetelijke Rock-klassieker scoorde. In 1962 nam Jack Hammer hiervan zelf een auteursversie op.
Maandag nog eventjes de wandelschoenen aangebonden, en hoewel het flink koud was, kon dit die pret niet drukken.Enkele foto's hierbij uit het landelijke Heukelum.
We gaan even door met die ongecompliceerde Rockabilly- muziek uit de jaren 50 met deze keer een vrouwelijke performer. De amper 14-jarige Jackie Johnson had het in 1959 over Starlight, Starbright op het Williamette -label. Uit de reeks Buffalo Bop op 55053.."Baby Doll" bvb terug te vinden.Veel is er verder niet bekend over haar...in 1962 bracht ze nog een C&W opname uit op het Cascade-label.
Uit de CD reeks "Buffalo Bop ", die een groot aantal minder bekende 50-rockers terug heruitbracht, verpozen we eventjes bij Buffalo Bop 55016. Hierop vinden we bvb een piano-rocker als Grady Lewis terug, van wie ik slechts twee nummers kon traceren. En dit is er 1 van...Rockin' Stompin'/Sad Story uit 1960, op het vrij onbekende Star-label.Talloze honderden van deze platen werden nooit in Europa uitgebracht en het was een verademing deze te gaan opsporen in de jaren 70, toen de irriterende Soul-muziek de hit-parades bleef beklimmen. Ik hield aanvankelijk wel van de beginnende soul 1964-1967, maar verder ging mijn interesse niet...de toekomst lag in het verleden. Ik verzamelde dan ook meer import-materiaal, niet zelden originele-45t uit de ongecompliceerde Rock 'n Roll dagen, dan uit de jaren 70....veelal via de USA zelf , Nederland of Engeland.
De muzikale hitlijsten van 1963 in Vlaanderen kregen veel te maken met een duidelijke Franstalige invloed....talloze platen kwamen er , qua verkoopscijfers , in te staan.... Adamo, Johnny Halliday, Francoise Hardy, Richard Anthony, Petula Clark en vele anderen scoorden met de regelmaat van een klok...de Amerikaanse en Engelse invloed werd eventjes erdoor ingedijkt...eventjes , want De Britse Popgroepen , met The Beatles in de eerste plaats zaten er volop aan te komen.Ik zat toen nog op 't college en herinner me dat ik op zekere dag een snel rockend nummer , met een aanstekelijk ritme , op de radio hoorde. Echte rockers waren nog amper te horen.Wat was me dat ?, dacht ik...het bleek om een herwerkte opname van Hank Snow's : "I'm Moving On" te gaan. Mijn aandacht was gewekt toen ik het nogmaals ten gehore kreeg.Een onbekende zanger met name Matt Lucas was de uitvoerder...een gewezen Amerikaans drummer. De plaat dook de Vlaamse hitparade binnen en bereikte daar een 4de plaats. Nergens ter wereld stond die plaat hoger genoteerd.Werd hier uitgebracht door Philips, oorspronkelijk een Smash opname.De B-kant was een povere , rustige ballade "My Heavenly Angel". Ook de opvolger , met hoge bass-sound was van hetzelfde kaliber..Roy Orbison's "Ooby Dooby"/"No One Like You" trok de aandacht en haalde ik binnen. Vele jaren later bezorgde ik een artikel uit het tijdschrift "Juke Box" + de hitlijst uit 1963 via een Nederlandse correspondent Adri Sturm van het rock 'n' roll tijdschrift "Rockville', waarvan ik enige tijd lid was , aan Matt Lucas. Die was er echt verrukt en biezonder fier over en het prijkte dan ook op een Website ....helaas werd die website-provider .aol eind vorig jaar opgedoekt, zodat ik alle contact hiermee verloor. Maar hier en daar vind je die naam nog wel terug. Matt Lucas kwam uit Memphis, geboren in 1935. "Maybellene"/"Put Me Down" werd de laatste single die ik ooit van hem ten gehore kreeg. Maar goed, de geschiedenis is er over heen gegaan, hoewel de herinnering blijft...........het bleef hoe dan ook een vreemde eend in de bijt.
En thans halen we met veel poeha en opgetrokken lurven een ouwertje uit de sloot, dat daar reeds ligt uit te breiden van toen Chas and Dave hun grootste successen scoorden , begin jaren 80 dus.Het bekende Engelse duo hield van de traditionele Rock 'n' Roll, die zij vaak kruidden met non-sense teksten.Ook fijne ballades zoals het hieronder volgende , aanstekelijke nummer "Ain't No Pleasing You" uit 1982 (met strings) bleven bij mij lang in het geheugen hangen.
Remember ? ....A Touch Of Velvet.
1 reactie op dit bericht
Hi Fabian
Heb een fijne week, hopelijk met wat zonneschijn erbij, maar vooral eentje met veel fun.
Welcome
to
Memory-lane
Fijn weekend
Liefs
van Petra