Naar de inhoud

Muzikale Herinneringen

Grasduinen in het verleden.
akke.beakke.be

Archief

Zaterdag 25 april 2009

Jacques Denjean.....voor Trucker John.

Ik moet bekennen dat Franse muziek me niet zo lag tijdens de beginjaren 60, mede omdat ik vaak geconfronteerd werd met flauwe afkooksels van Amerikaanse en Engelse hitnummers. Anders was het gesteld met originele opnamen en uitvoerders. Zo iemand was bvb het orkest van Jacques Denjean, die weliswaar werd geïnspireerd door Amerikaanse Jazz a la Quincy Jones, maar eigen nummers op de markt bracht. Hij begeleidde in de jaren 60 en 70 veel bekende namen uit de muziekwereld zoals Nana Mouskouri, Sacha Distel, Christophe, Johnny Halliday, Dionne Warwick om er maar een paar te noemen.
Op de radio hoorde ik een instrumentaal nummer van hem omstreeks 1963 : "La Route".Het werd naderhand aangewend in thema's van transport als kenwijsje voor tal van TV-programma's zoals "Echo" of "Terloops" zaliger gedachtenis.Een echt begeleidingsliedje voor Routiers (Truckers).
Ik vond een totaal versleten Polydor-singeltje terug op het Brusselse Vossenplein enkele jaren later......het exemplaar  vermeldde als uitvoerder " Jacky " Denjean en was gekoppeld aan een opname uit 1964 : "The Tough Touch" (Dans Le Vent). Dit had tot gevolg dat ik aanvankelijk maar weinig info vond over deze orkestleider en arrangeur, door deze naam-aanpassing.
Maar uiteindelijk belette het niet de weg op te gaan overheen de onherbergzame wegen van Zuid-europa....The Wheels Kept-A- Rollin'.
Bijlagen
Hoe vind je dit bericht? 6 stemmen
Geschreven door Fabian om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht
Zaterdag 18 april 2009

Fluisterende Bill Anderson.

Medio 1967 was ik , na 15 maanden afgezwaaid uit het leger en hervatte het dagdagelijkse werk in Brussel.Op zekere vrijdagavond was ik even een biertje gaan drinken in een Aalsters café, de Safari...Daar hoorde ik het voor het eerst op de Juke Box.
Een Country-zanger, die ik helemaal niet kende...Bill Anderson had het over I Get The Fever.(1966) Toen ik naderhand dit nummer nog enkele keren selecteerde bracht de café-baas me in kontakt met een hevige country-fan, die alles van deze zanger bezat..foto's, amerikaanse fan-bladen, lp's...enz...en deze import-single op de Juke Box had geplaatst.Ik volgde in de legertijd niet zozeer C&W, maar kende desondanks wel de recentste hitleveranciers uit die tijd zoals Merle Haggard of David Houston..
Ik vond dit lied echt prachtig klinken door de boxen en nadat ik een glimmende, gehandtekende foto van Bill van deze fan had gekregen, ging ik op zoek naar platenmateriaal en vond het snel terug op een markt..2 lp's..het was een revelatie, ik had sedert Jim Reeves en Bobby Bare niet meer zo genoten van een country-artiest . "Whispering  Bill " werd hij vanwege het gefluister op veel van zijn songs genoemd. Prachtige glitterpakken had die man aan...en zijn muziek was zeemzoet..half gesproken, half gezongen.
Bill Anderson werd geboren in Columbia, South Carolina 1 november 1937.
Was sportcommentator en DJ in Georgia, verhuisde naar Nashville ,waar hij liedjes begon te schrijven zoals City Lights in 1957 een Top 1 C&W-hit voor Ray Price. Once A Day werd een nummer 1 hit voor Connie Smith (1964). In 1958 begon hij zelf met zingen...klassieke country-balladen..ik vermeld er slechts enkele:  Mama Sang A Song (1962- nr 1), The Tip Of My Fingers(1960), Po' Folks (1961), 8x10 (1963 nr 2), Still (1963  nr 1)..enz.......Het laatste nummer werd zelfs in de Pop 100 Billboard genoteerd, op een 8ste plaats. Een fluisterplaat die me koude rillingen bezorgde was Golden Guitar (1966).
Hij werd één van de top-country artiesten....trad ook op in diverse films en TV-shows en zong tal van duetten met country-zangeres Jan Howard zoals hun nr 1 hit : For Loving You (okt '67).
Doorheen de jaren 70 en 80 bleef  hij maar hits scoren..ik zou zeggen lees zijn bio/disco er maar eens op na.Hij treed nog steeds op en verzamelde talloze awards.
Een waslijst van artiesten nam nummers van hem op hun repertoire, ja zelfs de Franse zanger Claude Francois ( J'y pense et puis j'oubli ).

Even weer die sfeer van toen weegeven .....I Get The Fever....Nr 1 op 27/8/'66.
Daar hou je heus geen koorts aan over.

En ik voeg er ook die Golden Guitar verder aan toe.
Bijlagen
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Fabian om 00:00 3 reacties Reageer op dit bericht
Donderdag 16 april 2009

Remember ? ....A Touch Of Velvet.

Mark Wirtz werd geboren in Duitsland in 1943 en groeide op in Keulen.Omwille van zijn interesse voor pop-muziek , werd hij het zwarte schaap van de famillie en verbleef een tijd op internaat.Op 16-jarige leeftijd ging hij in Londen Kunsten studeren, en vormde in zijn vrije college-tijd een muziekgroepje.
Later werd dit een heus studio-orkest en schreef hij een tune , die veel opzien baarde, onder het pseudoniem The Mood Mosaic met The Ladybirds.
A Touch Of Velvet-A Sting Of Brass (begin1966 ) was geboren.
Het werd in eerste instantie al vlug het kenwijsje voor het Duitse TV-Programma Beat Club, dat liep van 1965 tot 1972.Toen dit programma na een goed jaar werd gepresenteerd door de Engelse DJ Dave Lee Travis, nam deze het lied mee naar Manchester, waar het een hit werd in dance-circuits en wat later door meerdere vrije radio-zenders in hun muziekprogramma's werd overgenomen als kenwijsje of begintune.
Piratenzenders zoals "Radio London" en "Radio Caroline" zonden dit vanop een schip voor de Engelse Kust uit en waren hier dus goed te beluisteren. Om dan nog maar te zwijgen over "Radio Veronica"
Ik weet nog goed, dat ook een wekelijks Vlaams BRT2 radio-programma later , gepresenteerd door Etienne Smet  in de namiddag met deze tune opende.
Mark Wirtz nam verder ook nog met zijn orkest o.a.een Latino-LP op en creëerde in 1967 een hoogopgevatte opera neer, waarvan de muziek een Top 2 hit werd in Engeland, gezongen door Keith West : Excerpt From A Teenage Opera.(Grocer Jack). Later zou hij verhuizen naar Amerika (Florida).
Maar nu even die herinnering opnieuw beleven hieronder...je kent dit kenwijsje voorzeker nog.Wedden ?
 

 

Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door Fabian om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht
Donderdag 9 april 2009

Twist and Freeze U.S.A.

De Twist-periode (1960-1962) , was een aangename tijd vol swingende dansnummers, die zelfs individuele fuifnummers enthousiast de dansvloer opjoeg.
In mijn verzameling uit deze periode zitten er ook enkele onbekende items, die als collectors-object erg gegeerd zijn.
Zo voeg ik hier een vrij onbekend twist-nummer toe van een voor de rest volslagen onbekend artiest : Orlie and the Saints.
Hij nam deze plaat op in verschillende uitvoeringen ,met telkens een belangrijke Amerikaanse stad in de titel.
Het meest bijzondere was toch wel de plaat : Twist and Freeze USA/ King Kong op het Bandbox-platenlabel.(begin 1961). Deze originele versie heb ik op 45 RPM. Hier op seniorennet werd deze zeldzame plaat gezocht door een verzamelaar, die daar al jaren naar op zoek was...ik zag het helaas te laat. Maar hierbij dus.......
De sterke Intro alleen al nodigt uit om de beentjes even uit te slaan op de dansvloer....



Bijlagen
Hoe vind je dit bericht? 5 stemmen
Geschreven door Fabian om 13:46 4 reacties Reageer op dit bericht
Donderdag 2 april 2009

Johnny Powers

Wanneer we het hebben over Elvis Presley imitators, dan past Johnny Powers perfect in het rijtje van Ral Donner,Vince Everett en tal van anderen, doorheen de jaren..Hij werd geboren in West-Detroit in 1938.Naar zijn zeggen beleefde hij de opgang van de vroege Rock 'n' Roll op de eerste rij.(I Saw It Happen).
Nadat hij in 1958 enkele regionale hits scoorde zoals "Long Blond Hair" en "Rock Rock" voor het Fox-label, kreeg hij zijn kans bij Sam Phillips' Sun label, toen Elvis naar RCA overstapte.Er werd één  plaat uitgebracht , begin 1959..was een kanjer en volledig in de stijl van een jonge Presley, echter wat te rauw om echt aan te slaan bij een blank publiek.Verdere opnamen bleven onuitgebracht.
"With Your Love, With Your Kiss" was een plaat die ik absoluut in mijn verzameling wilde...destijds. In 1960 werd hij bij Sun gedropt en werd nadien de eerste blanke performer , die een contract kreeg bij het Motown -label.....ach, de rest is geschiedenis.......Komaan, Johnny, waar is de Love gebleven en de Kiss......
RollerCoaster bracht vele jaren later een LP uit met een aantal van zijn opnamen....
Bijlagen
Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door Fabian om 00:00 4 reacties Reageer op dit bericht
Woensdag 1 april 2009

Het Stenen Tijdperk;

Oude 50's Rock 'n' Roll..We halen er vandaag weer ééntje uit de sloot.Talloos zijn de opnamen uit die tijd voor kleine onafhankelijke platenlabels.Zovelen waren geroepen, zo weinig uitverkoren.De weg naar de roem was maar voor enkelen weggelegd.Iedereen , die wat geld had ,kon in die jaren een plaatje laten persen om het regionaal ,soms in het beste geval op een honderdtal exemplaren te laten verspreiden.Met Elvis als voorbeeld doken ze de studio binnen, deden even hun ding en vertrokken dan met de noorderzon, toen bleek dat het niet het beoogde resultaat opleverde.
Zo was ik later wat info gaan zoeken over bvb een zanger die zich Alvis (Eddie) Edwards noemde en een korte flirt had met het volslagen onbekende Enall-label in 1959.Het enige nummer, dat dit label uitbracht kwam van deze illustere onbekende zanger, vermoedelijk uit Boston.....geen verdere informatie.In het na-slagwerk van Goldmine's Rock 'n' Roll 45 RPM Record Price Guide met maar liefst 30.000 titels kwam het zelfs niet voor....maar zo zijn er nog vele.
Even de dansschoentjes aan en swingen dan maar met deze "Real Gone Baby" uit 1959.


Bijlagen
Hoe vind je dit bericht? 5 stemmen
Geschreven door Fabian om 00:00 2 reacties Reageer op dit bericht
Vrijdag 27 maart 2009

Bill Haley

In 1974 verscheen in Duitsland de Dubbel-LP Legends Of Rock -Bill Haley Rare Items.Ik was toen al een tijdje op zoek naar één van zijn latere opnames en hierop was die dus te vinden.Via ene Dieter ach, weet zijn naam niet eens meer kon ik die dus importeren. Bill Haley had toen enkele nummers opgenomen voor Decca op 31 januari 1959 , ja dus amper 3 dagen voor de fatale crash, die drie rock 'n'roll sterren het leven zou kosten.De betreffende plaat ,waar naar ik op zoek was,werd nooit in Europa op single uitgebracht, wel in Amerika.Op de A-kant stond een belabberde versie van A Fool Such As I, maar het was me te doen om de B-kant : Where Did You Go Last Night.Ik had de originele hillbilly-versie reeds in mijn verzameling zitten, maar deze versie van Bill Haley sprak me meer aan.
Het leek het einde van een tijdperk.....een late Rock 'n' Roll poging van een man wiens succes het al een tijdje liet afweten....na al die jaren geniet ik toch nog van dit nummer....dat hieronder via .wav-formaat  hopelijk nog eens te beluisteren valt...
Bijlagen
Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door Fabian om 00:00 4 reacties Reageer op dit bericht
Vrijdag 27 maart 2009

Frank Frost and The Nighthawks.

Laat  ons het héél eventjes hebben over de Blues-legende, die Frank Frost was.Werd geboren in Arkansas op 15 april 1936 (overleed in 1999) en leerde naast piano en gitaar voornamelijk  harmonica spelen op jonge leeftijd, zowat in de trant van Sonny Boy Williamson.
In zijn goed gevulde biografie pikken we eruit, dat Sam Phillips van het Sun-label was gecharmeerd door zijn muziek.Opnamen volgden zoals  Hey Boss Man op diens sub-label Phillips International in 1962.
De befaamde Elvis-gitarist Scotty Moore werd de producer van zijn beste opnamen in 1966 in Nashville voor het Jewel-label. Ik vond die LP gewoon het einde...Ride With Your Daddy Tonight.Een instrumentaal nummer hieruit zal me steeds bijblijven : "Harpin'On It". Een schitterend voorbeeld van Delta-Blues.
Het was tevens het kenwijsje van een legendarisch radio-programma op BRT2 : Losjes In the Blues uit de jaren 70, dat werd gepresenteerd door betreurde Julien Put, met muziek , geselecteerd door Paul De Bruycker.
Ik probeer deze blues-opname via een mp3, die dus moet worden aangeklikt om haar te beluisteren.
Frank had ook nog een kleine R&B hit met "My Back Scratcher", dat we beter kennen als "Baby, Scratch My Back" van Slim Harpo.


Bijlagen
Hoe vind je dit bericht? 3 stemmen
Geschreven door Fabian om 00:00 Reageer op dit bericht
Zondag 22 maart 2009

Teddy Redell

Teddy Redell aka Teddy Riedel werd geboren in Arkansas in 1937. Al vlug leerde hij pianospelen en kreeg ,na enkele jaren muzikale omzwervingen zijn grote kans toen hij een leadzanger verving, die met een keelontsteking diende af te zeggen bij een platensessie voor het Vaden-label in 1959. Ik beperk me hier tot enkele van zijn opnamen , zijn volledige bio kan je hieronder raadplegen.
Knocking On The Backside/Before It Began (1959).Vaden
Corrina, Corrina/Gold Dust (1960).Vaden
Pipeliner/I Want To Hold You (1960).Vaden
Can't You See / Judy (1960).Vaden
I'll Sail My Ship Alone/Don't Grow Old Alone(1960)Vaden
Na zijn legerdienst kennen we nog :
Poor Ole Me/Between Midnite And Dawn.(1962) Razorback.

Net als Jerry Lee Lewis was deze Arkansas Rocker erg beïnvloed door Moon Mullican en coverde dus vaak zijn songs, hoewel hij ook eigen werk opnam.
Zijn opname Judy werd in de versie van Elvis Presley een kleine hit in 1961.
Ik was onder de indruk van het piano-spel en importeerde enkele originele en nu zeldzame singles in de late jaren 60 zoals "Pipeliner " (Moon Mullican compositie) en ook" Poor Ole Me" op het Razorback label. (Fantastische Rocker).Op deze laatste plaat werd hij begeleid door The Pacers, de vaste begeleidingsgroep van Sun-rocker Sonny Burgess.
De B-kantjes van beide singles waren eveneens echt voortreffelijke songs.
Teddy werd eind jaren 70 herontdekt door Cees Klop uit Nederland...en begon diverse tournees door Zweden en Nederland. In Nederland werden nieuwe opnamen, naast zijn oudere werk opnieuw uitgebracht op LP en later op CD....en die konden niet ontbreken in mijn collectie. Hedendage is hij pianoleraar en treedt nog steeds op.
Rock 'n' Roll uit Arkansas ? Luister naar deze Teddy Redell. Zijn bio  kan men lezen op zijn officiële site :







Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Fabian om 23:07 3 reacties Reageer op dit bericht
Vrijdag 13 maart 2009

Copycat.

Het zal zo omstreeks 1990 zijn geweest.Een jonge stagair kwam voor een jaartje op de dienst terecht bij de Bank waar ik werkte.Een fris ogend manneke, een Elvis-kuif en bezeten door Rockabilly -muziek.Toen ik kort daarop in kontakt met Arie Vos kwam, was die laaiend enthousiast en vol bewondering voor de indrukwekkende platencollectie, die ik in de loop der jaren over dit fenomeen had verzameld.Unieke singeltjes uit de jaren 50,  we hadden diepgaande en geanimeerde gesprekken hierover....hij bewonderde mijn kennis en had gewild dat hij die jaren zelf had kunnen meemaken.
Op zekere dag nodigde hij me uit voor een avondje uitgaan in de omgeving van het Brusselse Beursplein.
In een klein café was er die dag een optreden van een Brusselse Rockabilly -Band...een prima  sfeer met een 40 -tal geïnteresseerde toeschouwers, waartussen een paar meisjes in Pettycoat. Het onbekende groepje noemde The Domino's met een Elvis-achtige leadzanger, een jonge Patrick Ouchène .De slap-bas daverde door het kleine pand en de hits van onder meer Johnny Burnette swingden de pan uit.Later kwam hij, tijdens de pauze aan ons tafeltje plaatsnemen.Wist ik veel , wie die Patrick toen was. Het gesprek ging toen over de 50's en ik werd er voorgesteld als "Un très grand rockabilly".Ik herinner me(het gesprek verliep in het Frans) dat ik toen op zoek was naar een plaatje van Wynn Stewart : "Come On "op het kleine Jackpot-label uit 1959.Hij zegde dat op een Brusselse vrije radio elke week enkele programma's betreffende dit genre muziek te beluisteren vielen , en inderdaad tijdens één van die uitzendingen nadien werd ik daarin geciteerd en met veel lof bezongen. (Arie had me daar aanbevolen)
De waarheid gebiedt me te zeggen, dat Rockabilly uit de jaren 1955-1958 in het Brusselse en Wallonië meer adepten kende dan Vlaanderen. 
Later nodigde ik Arie uit voor een optreden aan het Muntplein van de Amerikaanse Fabulous Thunderbirds..
Ik was destijds dus fan van die dampende R&B , Bluesrock zoals Hound Dog Taylor, Dizz And The Doormen, Dana Gillespie om mijn favoriete band Roomful Of Blues niet te vergeten.Deze laatsten hernieuwden de spirit van de Jump Blues, een populair genre uit de late jaren 40 en beginjaren 50.
Nu goed, ik wou die Patrick dus niet afvallen en kocht toen een LP van de groep The Domino's, wars van het frans-engelse accent van de opnamen hierop, als steun.
En kijk, na al die jaren blijkt de regionale Patrick dus even weer op de voorgrond te verschijnen, hopend op een doorbraak, maar na al die jaren dus nog immer trouw aan die bepaalde muziek.Het kan verkeren zegde Bredero ooit.
Mits wat bijschaving wens ik hem dus veel succes op de préselectie van het Eurovisie-songfestival.
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Fabian om 00:00 7 reacties Reageer op dit bericht

Meer van Muzikale Herinneringen

↑ Terug naar de berichten