A piece of eternity.

Man in wit sloeg zijn ogen neer
niemand spraak over hoop deze keer
scan sloeg in met volle kracht
wat de MS allang al had volbracht

"Ik vecht" zo zei ik, in tranen vastbesloten
"voeg mij niet tussen de levenden doden"
blauwe hemel schreef een droombeeld
niemand koopt nieuw leven, niet eens voor geld

verloren scheen al het geluk
toch sleepte ik mezelf terug-
ses jaar later heeft bestaan weer zin
omdat ik van binnen juist

het leven zelf ben.




Copyright Barbara Braad-Valkova.

"Het paard is de spiegel van je eigen IK" hoorde ik ooit eens een heel wijs mens zeggen....wel, sinds vandaag mag ik zeggen, dat dit helemaal klopt. Ik had vandaag mijn eerst les bij Aart. Feija was het weekeind goed doorgekomen en een les kon dus best. Tja en dit was volgens mij het heftigste op emo gebied wat ik tot nu toe heb doorgemaakt. Dat mag ik nu gerust zeggen. Nu alles tot mezelf is doorgedrongen, kan ik het dus ook van me afschrijven. Aart begon eerst mij wat dingen uit te leggen over hoe een paard leert, wanneer en op wat voor een manier je moet belonen. En vooral op wat voor een moment. Bliksem, wisten jullie dat een paard in feite een kort geheugen heeft, dat wil zeggen dat de tijd tussen een oefening, die hij goed doet, en het moment van belonen- nooit langer dan 2 sec mag duren? In no time had Feija dus door dat het woordje YES, wat op een goed uitgevoerde oefening volgt, in feite een beloning vooraf gaat. En in no time wist hij dus ook heel goed, hoe hij moet Targetten, dat heet dus een voorwerp (in dit geval een klein pionetje) met zijn neus aanraken. Maar toen...toen kwam het dus. Ik moest dus aan de slag en ik werd zo geconfronteerd met mijn eigen onzekerheid dat het stonk...   en het was goed dat dit dus gebeurt is. Aart heeft me er heel goed doorheen geholpen, maar heeft me ook op een goede manier de feiten op de neus gedrukt. Diep in mijn hart weet ik heel goed, dat ik het best kan maar veel dingen hebben ervoor gezorgt. dat ik eigentlijk nog maar weinig zelfvertrouwen heb. En mijn paardje houd me een spiegel voor. Feija is een bijzonder gevoelig paard en voelt mij dus ook feilloos aan. Met hulp van Aart ging het even later al een stuk beter en achteraf was ik ontzettend blij en ik denk, dat het nu elke keer een stuk makkelijker zal worden. Vandaag heb ik voor mijn gevoel een grote stap gemaakt, met name ook naar MEZELF  toe. Het heeft me niet zo zeer lichamelijk energie gekost, maar geestelijk was het hard werken. En toch ga ik het weer doen. Morgen. De dagen erna. Tot ik er WEL  ben. Ik mag me gelukkig prijzen met zo een paard als Feija. In principe passen wij wel precies bijelkaar. We weten dat we het kunnen en hebben niet veel intensie nodig om iets te doen, maar geloofen nog niet echt in onszelf. Ik denk dat het in loop van de tijd een sterke combinatie zul kunnen worden, want we hebben ELKAAR. Verder hebben we niemand nodig (behalve Aart dan ) ...het is nog zo pril, maar toch is er al iets voelbaar, iets bijzonders. En alleen een mens, die heel goed luistert zal dit kunnen waarnemen.Voor paarden kan je niks verbergen, daar ben ik vandaag achtergekomen. Paarden voelen je aan, met paarden omgaan betekent back to basics, back to yourself en de lef hebben naar jezelf te kijken, en vooral-puur zijn in alles wat je doet. Paarden merken toch, als je anders bent dan dat je je voordoet. Ik heb veel geleert vandaag en Feija ook. Ik ben benieuwd naar alles wat nog komen gaat.Ik kan me nog heel goed aan de tijd herinneren, dat manegeruiters mij hebben gepest en gelachen, omdat ik door mijn MS sommigen dingen niet snel genoeg onder de knieen meer kreeg. Nu kan ik erom lachen, want ik heb nu zo veel meer terug en kan nog zo veel meer, maar sterker nog- nu pas ben ik ECHT  bezig met mijn paard en dat geeft al een overwinning. Erop zitten en de sporen erin rammen kan iedereen, maar hoe veel manegeruiters begrijpen hun paard DAADWERKELIJK? Wel, ik heb geduld, na twee jaar in de rolstoel gezeten te hebben,leer je dit wel. Alles op z 'n tijd-het duurt zolang dat het duurt...wordt vervolgt.

Feija wennt al aardig in zijn nieuwe omgeving.Gisteren was ik er s' morgens en ook s' avonds. Hij hinnikt mij tegemoet, dat is echt heel erg fijn. Gisteren avond lag ie, toen wij kwamen.Opnieuw een heel goed teken.Hij voelt zich thuis tussen al de friezen haha.Gisteren heeft hij ook al kennis met de binnenbak gemaakt.Was wel ff spannend voor hem, toen hij zichzelf in de spiegel zag!Maar al met al vond Feija de binnenbak wel leuk, liep wat te scharrelen in het zand en overal aan ruiken.Hij is als een hondje, kleeft aan mij en loopt achter mij aan. Vanmiddag ga ik hem weer in de binnenbak laten en met hem op een speelse manier de omgeving laten verkennen.Fotos volgen...

 

"...A million years before the birth of man, they grazed the vast empty plains of grass and crossed to other continents over bridges of rock ... They first knew man as the hunted knows the hunter, for long before man saw horses as a means to killing other beasts, man killed them for meat ...

The alliance with man would forever be fragile -- for the fear he'd struck into their hearts was too deep to be dislodged ... Since that Neolithic moment when a horse was first haltered.

... there were those among men who understood this ... They could see into the creature's soul and soothe the wounds they found there ...

... For secrets uttered softly into troubled ears, these men were known as The Whisperers ..."

 

...en deze keer was het niet onze kat...   zie onderaan het verslag van mijn middag schaatsen!










Jasses...rigor mortus... gewoon bevrozen!






hoezo, muizen vangen...ik zit lekker warm!Op de stoel van vrouwtje...

In mein laatste verslag over het werk samen met Aart (sense4horses) gebruikte ik de term "join up". Hier even een uitleg hierover.

Wat is een Join-up  Een join-up is een methode ontwikkeld door Monty Roberts. Het is een manier om het vertrouwen van een paard te winnen door gebruik te maken van de lichaamstaal van een paard. Het is zelfs mogelijk om een jong paard binnen 30 minuten te berijden zonder dat het dier er enig trauma aan over houdt. Als een join-up werkt dan schept het een vertrouwensband tussen mens (roofdier) en paard (vluchtdier). Het is eigenlijk hetzelfde als wat wilde paarden in een kudde doen met een jong paard dat zich niet goed gedraagt. De alfa merrie of hengst jaagt het jonge paard dan weg van de kudde. Voor een paard betekent dat dan de doodsstraf. Het paard zal lik en kauw bewegingen maken met zijn mond en zijn hoofd laten zakken als teken dat hij  niet meer wil vluchten. Het alfadier zal deze gebaren accepteren en van het jonge paard wegdraaien als gebaar dat het dier terug mag keren naar de kudde. Met en join-up doe je hetzelfde. Je geeft het paard de keuze om bij je te blijven of van je weg te vluchten. Wilde paarden zien de mens als roofdier en zullen uit angst wegvluchten maar na een paar honderd meter toch de situatie opnieuw inschatten. Als de mens na een poos zich gewoon omdraait en wegloopt heeft het paard een sterke drang om hem te volgen. Zo werden vroeger ook de paarden door de indianen gevangen.

Bij een join-up maak je gebruik van een ronde kraal (roundpen) met een diameter van ongeveer 15 meter. Je leid het paard de ring in en neemt een longeerlijn, liefst van niet te zwaar materiaal, van ongeveer 9 meter lang. Ga ongeveer in het midden staan en geef het paard even de kans om kennis met je te maken, wrijf met je vlakke hand over zijn voorhoofd. Maak dan het paard los en loop nu weg van het paard richting de achterhand, maar blijf buiten bereik van zijn achterhoeven. Als je achter het paard bent gaan staan , of als hij eerder wegvlucht, gooi dan de lus van de longeerlijn in de richting van zijn achterhand. De lijn mag op hem vallen maar je mag hem NIET slaan. Op zo’n moment zullen bijna alle paarden van je weg vluchten en rond gaan lopen in de ring. Het paard trekt zicht dus terug, dus moet jij naderen. Houd de druk op de ketel. Gooi de lijn ongeveer twee keer per ronde tegen hem aan, of zo vaak als nodig is om het paard te laten terugtrekken.

Je stelt je vrij agressief op: je ogen priemen in de zijne en je borst is naar hem gericht. Laat het paard zoveel mogelijk voorwaarts gaan, maar blijf buiten slag afstand. Probeer hem vijf of zes keer rond te laten galopperen op de ene hand, laat hem dan omkeren en doe hetzelfde op de andere hand. Maar dit keer bereid je het paard voor op de gedachte dat hij eigenlijk met al dat werk  wil ophouden. Let vooral op het binnenoor. Dat wordt minder actief of houdt helemaal op met bewegen, terwijl het buitenoor waakzaam de omgeving in de gaten blijft houden. Het hoofd begint te kantelen, de oren wijzen iets naar binnen, de neus naar buiten en de hals wordt iets ingebogen om het hoofd iets meer naar het midden van de cirkel te brengen. Het paard zal vermoedelijk beginnen te kauwen en met zijn tong zijn lippen gaan aflikken. Dit likken en kauwen betekend zoiets als: “ ik ben wel een vluchtdier, maar ik ben aan het eten, en dan ben ik niet bang voor je”. Het hoofd buigen betekent: ‘ Laten we erg nog eens over praten en dan mag jij wel de voorzitter spelen’. Het paard maakt deze gebaren om te vragen of jij de druk van de ketel wil afhalen. Als het paard het hoofd heeft laten zakken en lik en kauwbewegingen maakt, neem dan een onderdanige houding aan. Draai je schouders ongeveer 45° van het paard weg en kijk hem niet aan.

kijk ook op www.montyroberts.com  ! Over de join-up: deze dingen vereisen wel enkele ervaring en zijn dus niet zomaar na te doen, dus wil je eraan beginnen kijk dan evtl na een horsemanship instructeur, of vraag begeleiding. Kan ook bij Aart op www.sense4horses.nl .

De uitdaging...



in afwachting...




kom maar dichterbij...



relax...ff rondkijken!




nog een stapje dichterbij...band tussen mens en paard, bijzonder kwetsbaar en teer als je zo kijkt





aanraken gaat veel beter!




voetjes optillen...yes!




sprekend hoofdje...oortjes na voren!

Vandaag was het dan zover...Aart (sense4horses) was langs bij Feija en mij. Ik vond het in begin allemal erg spannend (dat heb ik dan weer he) maar we gingen lekker samen aan de slag en toen zakte de spanning ook af. Aart maakte eerst op stal kennis met Feija, die wel nieuwsgierig maar toch weer afwachtend was. Toen gingen wij samen naar de buitenbak en Feija volgde Aart eerst voorzichtig maar later wel weer makkelijk, Aart liet dan onmiddelijk ook alle druk vallen. Eenmaal in de bak deed hij wat oefeningen, de join-up etc. Dat ging aardig netjes maar Aart weet ook heel goed waar hij mee bezig is en drong wel makkelijk door tot mijn paardje. Dan mocht ik aan de slag, helemaal ongedwongen en Aart zei ook : alleen dingen doen die voor jezelf goed voelen. Maar een ding viel Aart ook meteen op, namelijk dat Feija veel relaxder was bij mij dan bij hem. Dat vond ik wel heel mooi, dus een bewijs dat er al een beetje, een heel klein beejte een band is aan het ontstaan! Ondanks de koude temperatuur, bevroren tenen en klamme vingers was het een ontzettend gafe en leerzame les en weer een heftig emotioneel gebeuren. Aart kwam dus tot de conclusie dat Feija een heel alert en nieuwsgierig dier is, dat maar weinig intentie nodig heeft, om hem aan het werk te zetten. Mijn vraag over zijn ingetogenheid heeft Aart dan ook heel logisch kunnen uitleggen aan mij...ik moest me voorstellen hoe het voor mij was, toen ik 10 jaar geleden naar NL ben gekomen, nieuwe omgeving, nieuwe mensen en een andere taal...in zo een fase zit mijn tinker nu...hij komt uit Engeland, waar hij 5 jaar alleen in het wild heeft geleefd, komt vervolgens dit op een transporter, om dan op een stal te komen te staan waar allemaal dingen met hem en om hem heen gebeuren. Mijn vermoeden over Feija klopte dus, hij is een beetje de draad kwijt, maar zoals Aart al zei-tijd, tijd en nogmaals tijd. En die ga ik hem en mij geven. Het is een heel leuk dier zonder enig druppel kwaad, zei Aart en ik was wel blij om wat hij zei. Mijn twijfels zijn nu helemaal weg. Het mooiste moment was tijdens the friendly game-ik ging Feija over zijn hals richting billen aaien en hij was zo ontspannen, en toen keek hij ook nog achterom naar mij, met een hele mooie open blik...nou dat was een geweldig gevoel! Het is maar het begin van een hele mooie en lange reis, de reis van Feija en mij samen...Aart, ontzettend bedankt voor deze diepgaande les! Ik kwam ook tot de conclusie dat Feija en ik in het wezen allebeij hetzelfde karakter zijn, dat was een ervaring die heel veel heeft losgemaakt bij mij. Ik weet nu ook wel, waarom ik deze tinker heb gekocht-hij heeft mij gekozen, omdat hij mijn spiegel is en iets vertrouwds heeft herkend...noem het maatjes, bondgenoten weet ik veel, noem het vrienden...ik ben thuisgekomen. Ik hoop Feija binnenkort thuis te halen en dan begint de waarschijnelijk diepgaandste ervaring in mijn leven-het worden van een "horseman"....

From time to time, people tell me, "lighten up, it's just a horse,"
or, "that's a lot of money for "just a horse".

They don't understand the distance traveled, the time spent, or
the costs involved for "just a horse."
Some of my proudest moments have come about with "just a horse."

Many hours have passed and my only company was "just a horse,"
but I did not once feel slighted.
Some of my saddest moments have been brought about by "just a horse,'
and in those days of darkness, the gentle touch of "just a horse"
gave me comfort and reason to overcome the day.

If you, too, think it's "just a horse,"
then you will probably understand phrases like
"just a friend," "just a sunrise," or "just a promise."
"Just a horse" brings into my life the very essence of friendship, trust,
and pure unbridled joy.
"Just a horse" brings out the compassion and patience
that make me a better person.

Because of "just a horse" I will rise early, take long walks
and look longingly to the future.
So for me and folks like me, it's not "just a horse"
but an embodiment of all the hopes and dreams of the future,
the fond memories of the past,
and the pure joy of the moment.

"Just a horse" brings out what's good in me
and diverts my thoughts away.
I hope that someday they can understand that it's not "just a horse"
but the thing that gives me humanity
and keeps me from being "just a woman/man."

So the next time you hear the phrase "just a horse"
just smile,
because they "just" don't understand.









en God vroeg de geest van het paard
Ben je klaar om thuis te komen?
Ja zeker, helemaal antwoorde de dierbare ziel.
En, als paard weet je dat ik heel goed in staat ben om voor mezelf te beslissen.

Ga je dan mee? vroeg God.
Straks antwoorde de ziel met manen
maar ik moet langzaam gaan
want mijn mensenvrienden hebben het moeilijk
Want weet je, ze hebben me nodig.

maar begrijpen ze dan niet, vroeg God
Dat je ze nooit zult verlaten?
Dat jullie zielen met elkaar verstengelt zijn! Voor altijd.
Dat er niets word geschapen en niets verwoest.
Het is gewoon.... voor eeuwig en altijd.

Dat zullen ze later begrijpen
antwoorde het prachtige paard
want ik zal het in hun hart influisteren
dat ik altijd bij ze ben
ik ben er gewoon......
Voor eeuwig en altijd.



Dag, lieve Ymme...waar je ook bent.

Iets om over na te denken...
(deze collage mag gekopierd worden)