Gastenboek (1.998)

Fernanda ben in de vroege ochtend al geweest ben je vergeten te zeggen als je wilt kun je me altijd mailen via het gastenboek kun je eerst een woordje achterlaten indien je dat wenst zo heb je dan mijn eigen mailadres,nogmaals veel sterkte vifke.

Allo Fernada,ik heb je blogje doorgelezen en het is verschrikkelijk wat jij op een jaar allemaal hebt mee gemaakt, en dan het laatste je mama verliezen...ik kan er ook van mee spreken, ik heb mijn moedertje ook moeten afgeven ze was pas 66 jaar nooit ziek geweest en dan ineens die hartaderbreuk het is nu al 27jaar geleden maar ze is nog iedere dag in mijn gedachten,Fernanda ik wens je veel strekte,de tijd zal de pijn verzachten nog veel lieve groetjes van Utta

beste, ik voel met u mee. Maar je moet erdoor. ja, ik weet het, het is niet eenvoudig, toch hebben wij de energie om ons verder door het leven te dragen, al is dit zonder onze dierbaren. Laat zeker de moed niet zakken en hou vol in hun naam.
Veel sterkte gewenst.





src="http://upload.talk2.nl/files/810428vogeltjes[1].gif"

Hallo Fernanda via Viva gehoort dat je nogal wat problemen hebt. Denk aan dit gezegde "Als de nacht het donkerst is is de dageraad nabij". Ik wil hiermee zeggen dat ik ook een heel zwarte periode heb doorgemaakt en op bepaalde momenten voor mij niets meer hoefde , toch kan ik nu zeggen dat na alles wat zwart was nu de zon weer dagelijks een beetje schijnt. Tot slot wil ik je meegeven probeer de zinnen te verzetten mat die zaken die je het liefst doet.
Groetjes en veel sterkte
Priet

Beste Fernanda, ik heb geprobeerd je ervaringen zo goed mogelijk aan te voelen en op een rijtje te zetten. Begrijpen kan je met je verstand maar het voelen zit heel diep van binnen. Het helpt niet veel je te zeggen dat ik het ook heb meegemaakt, het is jouw pijn jouw situatie en je moet er hoe dan ook alleen door. Lieve en vriendelijke woorden kunnen je een beetje troost geven maar dat is het dan ook. Eén goede raad sluit je niet af van de buitenwereld, praat er zoveel mogelijk over met mensen die naar je willen luisteren, een luisterend oor dat helpt. Je moet proberen de last te verlichten het moet eruit. Een heel goede manier is ,schrijf het van je af, ook al lopen de tranen over je wangen het helpt. Misschien een dagboek beginnen en er je dag mee eindigen om er een paar lijntjes over de voorbije dag in te zetten. En ja je mag wenen wat de dokters ook zeggen je mag zelfs roepen en tieren als de pijn die in je zit maar naar buiten komt op welke manier dan ook. Je mag me altijd privé mailen als je denkt er iets aan te hebben, ik word 70 en kan zeggen dat ik weet waar ik over praat. Wat ik geschreven heb klinkt misschien nu nog te hard voor je maar ik weet dat het helpt. Groeten Bomi, bomi.35.h@pandora.be

Wat we hier lezen, verlies,droefenis en het besef dat we allemaal kwetsbaar zijn, brengt de mensen dichter bij elkaar. We geven elkaar hoop steun en vriendschap. Een blijk van menselijkheid, die je een beetje kan steunen om de moeilijke periode door te komen. groetjes

Hallo Fernanda,
Ik schreef gisteren al in je gastenboekje maar ben hier toch nog even terug. Jou verhaal en ook dat van anderen laat ons stil staan bij wat wat we hebben. Wat jij in dat jaar moeten verwerken hebt ... Je vader, je geliefde vriend, je moeder ... Het is teveel om dragen. Je vindt nu veel troost bij je hondje maar ook die is al 15. Het ras staat bekend om zijn hoge leeftijden en dus hoop ik dat je toch nog een paar jaar van zijn gezelschap mag genieten. Ik wens je nogmaals veel sterkte. Viva



Creatie: Ann

Ik heb net je blog zitten lezen, en ik kan je zo goed begrijpen.
Mij is helaas ook ,n hoop ellende en verdriet niet bespaard gebleven.
Ik weet zo goed wat je voelt, die diepe ellendige pijn, , en je denkt maar aan één ding ....voor mij hoeft het hier niet meer.....
Eérst moest ik m,n oudste zus Ria afgeven, ze lag dood in de keuken, (ze was nog maar 45 jaar) en ze had 4 kinderen.
Ze had een hartstilstand gehad, de cadeautjes voor de suprise avond stonden al klaar om uit gepakt te worden(Het was op 1 December).
In Maart kwam de politie ons vertellen dat onze enigste zoon Corné verongelukt was met zijn motor (19 jaar).
Mijn schoonvader is van verdriet gestorven, hij kon het verlies van zijn kleinzoon niet meer aan.
Toen gingen er 3 hele goede vrienden van ons dood (2 kregen ,n hartstilstand, en eentje is er verdronken.
En dat gebeurde allemaal in een tijdsbetek van 2 jaar.
Ik heb ook ,n hele lieve vriendin (al 34 jaar) dus we zijn net zusjes voor elkaar, die liep al 7 jaar van het ene ziekenhuis naar het andere , en ze konden maar niet ontdekken wat ze aan haar knie mankeerde , het zat tussen haar oren , werd er gezegd...Nu zit ze met 1 been in de rolstoel, de andere is geamputeerd, ze had botkanker.
vorig jaar kreeg ze te horen dat het op haar longen zat, dus werd er ,n stuk long af gesneden, (het was gelukkig nog in een vroeg stadium).
Ik kan je maar één goede raad geven Fernanda, doe wat jij denkt dat goed voor je is, andere mensen bedoelen het allemaal wel goed, maar jij zit met het verdriet en de pijn...
En het zal echt zomaar niet weg zijn hoor!.
Bij mij is het nu allemaal 15 jaar geleden ,en ik denk nog iedere dag aan hun.
Wij zijn wel verhuisd, want ik zei tegen m,n man, ...ik word nóóit beter als ik hier blijf wonen...
En dat heeft ons véél goed gedaan.
Het was wel 8jaar later.
,n Ander huis gekocht, nieuwe meubels gekocht ...niks meer waar m,n overleden familie leden in geslapen hadden, of de stoelen waar ze op gezeten hadden..
We hebben in ons nieuwe huis ,n klein Maltheser leeuwtje genomen en we hebben ze naar m,n zoon en m,n zus genoemd, en toen ben ik gaan veranderen, toen ging het eindelijk beter met ons.
Nu gaat alles écht heel goed (het is wel 15 jaar later).
Ik wil je maar zeggen lieve Fernanda, het zal nu héél erg moeilijk voor je zijn (ik ken dat gevoel als geen ander), maar ik hoop voor jou dat het in de toekomst (net als bij mij) beter zal gaan.
En je zult ook zeker mensen tegen komen waar je geen verdriet van mag hebben, want het is immers al zolang geleden ..zeggen ze dan.
Lieve Fernanda...vermijd dit soort mensen maar, ze komen zichzelf nog wel tegen, als er iemand van hun heen gaat waar ze zo zielsveel van houden.
Ik ga je heel veel sterkte toewensen, je mag me altijd mailen als je erover wilt praten, en blijf maar lekker je hart uitstorten op je blog, dat is alleen maar goed voor je.
Ik schreef gedichten ,en ik kon blijven schrijven...Als ik ze nu lees dan denk ik...Heb ik dat geschreven...
Het is je verdriet en je kwaadheid wat je op zit te schrijven, gooi het er maar uit hoor, dat is het beste.
Ik ga de ...Coritha -button ...in je gastenboek zetten, en als je er op klikt dan kom je in mijn blog terecht.
Daar staat ook heel veel in over mijn leven...toen en nu...
Lieve groetjes van Marianne


src="http://upload.talk2.nl/files/496087marianne.jpg"

eerst en vooral mijn oprechte deelneming bij het verlies van uw moeder,ik heb jou blogje eens aandachtig doorgenomen enblijven stilstaan bij wat betekend vijf.ik heb ook zo'n ervaring maar dan met de 9 ons moe overleed in 1983. onze va in 1992 en mijn oudste broer in2001 en dat intrigeert mij ook maar ik kan er geen zinnige uitleg aangeven. ik wens jou nog veel sterkteen dat de tijd de pijn mag verzachten

Lieve Fernanda,laat je niet gaan ,klim uit dat dal,ik weet ,klinkt allemaal zo cliché,maar...ook moeilijke dagen gaan voorbij!en denk aan de mooie momenten,die kunnen ze je nooit afnemen,die moet je koesteren.Dikke knuffel ,en denk eraan ,hier ben je nooit alleen!,Wisewiske

Beste fernanda,
wens je heel veel sterkte en moed voor de teokomst
oprechte groeten
luc

Beste Fernanda,

eerst en vooral wens ik je veel sterkte, bij het verwerken van deze tegenslag, laat staan een drama.
het blog kan je daarbij, misschien niet rechtstreeks helpen, maar wel een beetje steunen met al deze positieve gemeende réacties.
Schrijf alles wat in je opkomt van je hart en pen het neer op je blog.
Laat je tranen maar lopen als een beekje of een heuse waterval, het doet er niet toe, je zult zien, dat lucht op altijd wat langer en langer en beetje bij beetje gaat je u minder négatief voelen en krijgt het leven weer wat zin.
Dus beste Fernanda, kop omhoog, vingertoppen op het klavier en schrijven maar.

Pipopke
http://blog.seniorennet.be/pipopke/

Beste Fernanda,ik wens je heel veel sterkte bij het overlijden van je moeder,je vriend en je dierbaren,woorden schieten hier te kort voor dit grote verlies,vergeten zal je niet maar de tijd gaat je wonden wel wat helen,als je er behoeften aan hebt spreek er over,je moet je daar niet voor schamen,ga je graag naar het kerkhof dan moet je dat doen,alleen jij weet wat nu goed is voor jezelf.Mijn vader is op14 december 2003 overleden en mijn moeder toen ik net 15 jaar ging worden in1967 en ik ga nog elke week naar het kerkhof,als je daar behoefte aan hebt moet je dat doen.Wil je eens met iemand over je verdriet spreken je mag me altijd mailen,nog veel sterkte toegewenst,paula

Beste Fernanda,ik wens je veel sterkte toe,vergeten doet men ze nooit en de tijd verzacht de wonden,want zelfs van daarboven Fernanda gaan
ze je volgen ,ja praat maar in stilte met hen dat help en vooral laat de moed niet zakken het blog kan je daarbij helpen schrijf het van je af
heb je het heel moeilijk schrijf het op zelfs naar al de mensen die nu
naar jou schrijven die hebben een gastenboek daar ook kun je je verdriet neerpennen,dat is dan persoonlijk tegen de mensen waarvan jij voelt
hier ga ik steun vinden ga wandelen zwemmen maar vooral vecht voor jezelf ,want de wereld is slecht maar niet alle mensen zijn slecht daarom alleen al moet je vechten je gaat zien met de tijd ga je zelfs veel onbekende blogvrienden hebben.Moed en schrijf het maar allemaal op
groetjes van

Beste Fernanda, een dierbare verliezen is één van de zwaarste dingen dat je kan meemaken... 'k weet er alles van. Verliezen doe je ze eigenlijk nooit, want je zal voelen dat je mama altijd bij je zal zijn.
Ik wens U veel sterkte toe, Dirk http://blog.seniorennet.be/dirkvanderlinden

Ik wens je veel sterkte bij het verlies van je mama.De moed niet opgeven hoor ,denk aan de mooie tijd die jullie gehad hebben.
Soms is het leven zwaar,,maar na een tijd komt er terug een zonnestraal die je dan de kracht geeft om verder te gaan
Misschien helpt dan dit kleine gebaar,een beetje steun.
Schrijf je emoties en verdriet in je blogje,je zal je achteraf beter voelen.
Vele groetjes ann
http://blog.seniorennet.be/ann/

Hoi Fernanda ! Kop op meiske. Trek je op aan de goede, leuke, momenten die je met je dierbaren hebt beleefd. En inderdaad, hou je met iets bezig : vb. blog. Wij steunen je hoor. Groeten,

Beste Fernanda,
Verdriet... loslaten...
't Is allemaal niet zo eenvoudig.
Neem je tijd, wees niet bang de pijn te voelen.
Neem je tijd... Na het voelen komt het denken, het na-denken, het groeien : elke crisis is - hoe raar het vandaag ook klinkt - een stap vooruit : we worden er een mooier mens van !
Maar neem je tijd... na het voelen, na het denken komt het doen : geef je verdriet een plaatsje in je hart, leer er mee omgaan, in één woord : aanvaard !
Het kan een lange, moeizame reis worden, maar aan de horizon schijnt alweer de zon...
Veel sterkte !
Jules.

Mijn innige deelneming bij het overlijden van je moeder.

Lieve fernanda ik kom je even heel veel sterkte wensen.Ik weet ook wat het is om je moeder te moeten missen.Ik ken je wel niet,maar ik hoop dat ik je met dit berichtje een beetje kan steunen met het verdriet dat je nu hebt veel liefs en een knuffel

Lieve Fernanda, Ik wens je héél veel sterkte bij het verlies van je dierbare familieleden. Jijzelf hebt je niets te verwijten, en je mag zeker geen schuldgevoelens hebben. Je deed wat je kon, en zij zouden niet willen dat je verdriet hebt.
Praat er zoveel mogelijk over met andere mensen, of schrijf het van je af. Dan zal je verdriet plaats maken voor dankbare herinneringen.
Lieve groetjes, poeske

lieve fernanda,ik kwam even je mooie blogje binnen en las het droevige nieuws en betuig mijn innige deelneming met het verlies van je moeder en leef met je mee,wees sterk in deze moeilijke periode die je tegemoet gaat en de moed niet verliezen he.we staan allen achter jou hoor!Lieve groetjes en knuffel van britta

Ik zou je willen steunen in deze donkere tijd.
Ook mijn mama die zoveel voor mij betekende is gestorven 5 september 2003, ik mis haar nog steeds maar het gaat wel al veel beter ik spreek veel met haar , dat helpt bij mij toch.
Mijn vader is ook op 5 september overleden maar dan wel 25 jaar terug.
maar er zijn ook plezante dingen om aan terug te denken die er gebeurd zijn op de 5 de dag van de maand
Moge mijn diep medevoelen voor u een troost zijn

Lieve Fernanda, ik weet hoe erg het is een geliefde mama te moeten afgeven, en hoe lang het duurt eer het verdriet een beetje verwerkt is. Gelukkig blijkt dat na verloop van tijd alleen de goede herinneringen overblijven en dat de moeilijke periode van het afscheid vervaagt. Ik wens u veel sterkte en moed. En geef zeker uw blogje niet op, alle contact die u met andere mensen hebt doet u goed. Het slechtste wat u op dit moment kan doen is u isoleren. Lieve knuffel van Laathi

Fernanda,heel veel sterkte in deze donkere periode, dat je blogje wat steun en verstrooing mag geven, ik leef met je mee Liefs en knuffels

heb je blog gelezen ,ik heb mijn moeder op 13 jarige leeftijd verloren ze was 38 mijn vader was 88 en hij kende ons niet meer ook heb ik een kindje bij de geboorte moeten afgeven.Ik begrijp je pijn en verdriet als jij je goed voelt met naar het kerkhof te gaan moet je het doen, ieder verwerkt verdriet op zijn manier ,maar blijf niet bij de pakken zitten trek u op aan de goede herinneringen .Ik wens je nog heel veel sterkte toe.Cecile.

Sinds ik hier de laatste keer was is er veel gebeurd, Fernanda.
Ik leef met je mee!
Liefs van

Hallo Fernanda... wat erg voor je meisje zoveel verlies op zo korte tijd... niet moeilijk dat je in de put zit... maar uit een put kun je ook uitklimmen... dat vergt tijd... beetje bij beetje... ik vind niet dat je jezelf iets moet verwijten... voor een dement persoon zorgen is echt niet mogelijk als je er alleen voorstaat... mijn moeder is 98 en begint nu ook te dementeren... ik verwacht dan ook in de nabije toekomst dat we ze zullen verliezen... dat is erg maar niet te vermijden... niet de moed opgeven... wie weet wat er nog op je ligt te wachten... je bent tenslotte nog maar 54... ik wens je sterkte... liefs van

Mag ik je het allerbeste toewensen.
Joel (Route 66)

Wel fernanda, mijn innige deelneming, met het verlies van je dierbare, en zo dat ik bij de andere al kan lezen, laat het inderdaad een troost zijn dat je moeder niet heeft moeten afzien, en heel stillentje kunnen inslapen is , en denk eraan niemand is echt weg zolang me de persoon niet vergeet leeft hij nog altijd in onze harten he, zelf heb ik heel recent mijn zus moeten laten gaan, groetjes

Hallo Fernande, Ik ken je wel niet maar toch kom ik even bij je langs op bezoek in jou blogje. Weet je Fernande dat er in deze gekke wereld nog mensen zijn die meevoelen met hun medemensen. Hier bij sennet werd ik per mail gevraagd jou even een lief woordje te komen spreken. Vind je dat niet fijn dat er heel wat mensen meevoelen met jou. Hier in je blogje las ik over het pijnlijk verlies van je allerliefste moeder. De wijze waarop je jou mama hebt moeten verliezen moet erg zijn. Maar ik lees dat jij alles deed wat in jou mogelijkheden lag om je mamma een waardig heengaan te bezorgen. Ik hoop dat je de kracht vind om je via dit blogje terug aan jou leven te kunnen optrekken. Gebruik dit blogje om je gevoelens en je verdriet met ons te delen. Maar ik hoop dat je snel terug de vreugde in het leven mag terug vinden. Een onbekende vriend.

Hallo Fernanda. Je hebt het laatste jaar wel veel te verwerken. Goed om het van je af te schrijven; dat helpt een beetje. Ik kom af en toe wel eens kijken hoe het met jou gaat. Ik wens je sterkte, en troost.

Sommige zaken maakt men mee, en wil men met iemand delen.
Woorden zijn daarom de geschikte manier.
Het is inderdaad niet altijd makkelijk om zaken te verwoorden, terwijl men dingen van zich wil afschrijven.
Maar je habt dat prima gedaan.
Je blog is een soort dagboek, waar menige lezer zich kan inleven.
Het leven is niet altijd rooskleurig, en ook dat mag soms gedeeld worden om het verdriet te milderen.
Ik kan je alvast vertellen dat je met het aanmaken van een blog, een andere wereld bent binnen gestapt.
Er zijn ook nog de mailgroepen, of de blogs van andere personen waar je een kijkje kan nemen.
Maar weet, dat waar je ook gaat op seniorennet, een luisterend oor voor je klaarstaat.
Ik stuur je nog vele groetjes, en een woord van steun in moeilijke tijden.
Groetjes chauffeurke

Fernanda, Drie dierbaren verliezen op zo'n korte tijdsspanne moet enorm moeilijk voor je zijn. Het verlies van een moeder is wellicht de zwaarste klap van de drie. Ik ben ervan overtuigd dat je voor elk van die dierbaren tot het laatste moment hebt gedaan wat binnen je macht lag. Het feit dat je moeder niet meer uit haar coma is geweest, is hard voor jou omdat je geen afscheid hebt kunnen nemen. Toch kan het ook een troost wezen, te weten dat ze is ingeslapen zonder nog pijn te kennen. Wij wensen je veel sterkte in deze zware periode. Wees er echter van overtuigd dat uw geliefden zich hierboven verenigd hbben en liefdevol op jou toezien. De tijd zal de wonden helen en hopelijk wachten jou nog tal van mooie jaren.
"Als je de mooie herinneringen levend houdt, gaat niemand dood" Hilde en Jef

Hallo Fernanda ik leef met je mee ik kan daar echt over mee praten 11 jaar geleden ben ik mijn zoon verloren hij was toen 17 jaar en geloof mij ik zie daar nog van af maar laat het een troost zijn , en heb het deze week ook moeilijk gehad hij was maandag jarig op moederdag maar als ik het moeilijk heb ga ik wat rond neuze op mijn blog en dat help wel, ik ben van verdriet over geschakelt naar humor je moet maar eeens gaan kijken naar mijn blog zo zie je hoe ik het leven veranderd heb. Groetjes Felix1

dag fernanda ik ben hier toevallig beland en ik vind u blogje heel mooi
heb alles eens doorlopen en ge moogt de moed niet laten zakken ik weet waarover ik spreek, een dikke knuffel van sonia

U sterk te houden fernanda,ik heb op uw blogje gelezen over u moeder en
m'n gemoed kwam vol ik weet wat het is je moeder te moeten missen,veel groetjes en sterkte

dag lieve Fernanda ...ik kom net door je blog gewandeld ... Ik zou zegen Kop op!!!! Je ziet er een heel sterke Vrouw uit .....Ik leef met je mee Fernanda Dikke Knuffel en veel sterkte Van Cooltje

Hallo Fernanda, Ik leef met je mee, zo goed ik kan , want echt weten, doe ik het nog niet ...schrijven meisje, veel schrijven , zo kan je een deel van je verdriet een beetje laten wegvloeien,zo dat er een beetje zon terug in je hartje komt .Ik kom gauw weer groetjes sjoeke

Fernanda, ik las je verhaal van de afgelopen maanden. Ik leef zo met je mee. Ik heb mijn beide ouders nog (72 en 75 jaar). Mijn moeder heeft ook een blogje, Utta's paradijsje. Ik koester ieder moment met hen. Natuurlijk hoop ik ze nog 20 jaar bij me te houden, maar daar hebben we geen vat op, dus geniet ik van ieder moment met hun. Veel sterkte nog. Groetjes van Viva

Lieve Fernande....Woorden van troost zijn moeilijk te formuleren...en toch ga ik het proberen.Ben jaren vaste nachtzuster geweest in een bejaardentehuis voor dementen en minder dementen.Mijn moeder hebben wij ook moeten laten plaatsen,wat voor de kinderen geen gemakkelijke keuze is.Maar het verstandigste.Voor moeder en kind.Natuurlijk zijn er verschillende soorten tehuizen,het probleem ligt alleen een echt goede te vinden.Maar dat kan jij wel inschatten.Het zal wel je schuldgevoelens niet wegnemen wanneer ik zeg dat jij een goeie beslissing heb genomen.Mijn ervaring met dergelijke opgenomen bejaarden is,dat ze unaniem zeggen."Ze hebben mij naar een gevang gebracht" Ik heb in mijn loopbaan geen enkele gast horen juichen van blijdschap...En toch is het voor hen beter.Ze hebben daar als het goed is steeds iemand rond hen.Lieve Fernande...ik ook huilde toen ik op bezoek kwam bij mijn moeder ,toen ze vroeg aan de verpleegster..."Wie is dat madammeke hier aan mijn bed"?En nochtans had jaren met dergelijke mensen gewerkt...Het doet pijn.Ik wens je veel sterkte...veel moed...om al dat verlies te kunnen verdragen...want het is inderdaad veel ineens
schrijf het van je af....dan kan je er een beetje afstand van nemen...en misschien wordt de pijn dan wat minder scherp...Wens je het allerbeste...En veel moed.Je bent een kranige vrouw...
met liefs
nobodyke
mijngeheim
hartedroppels

ik wens je veel moed en volharding met je moeder ,kan begrijpen hoe moeilijk het is ,mijn moeder is 87 ,(tot hiertoe ) gaat het nog ,maar ik vrees ook voor de dag dat het zover zou komen ,moeder is ook zo'n mensje dat je met schuldgevoelens kan opzadelen,dus reageer je maar af op je blog ,en nog veel sterkte,liefs ,wisewiske :marly 1945

dag Fernande,
Ieder mens doet zijn prettige en minder prettige ervaringen op in het leven, het komt erop aan moed te hebben en vol te houden.Het is goed om gevoelens op je blog te zetten en doe zo verder !Hou zelf ook sinds 1999 mijn bejaarde vader bij me in huis, en het is niet altijd even gemakkelijk. Heb hier eveneens 6 blogs opstaan, ze hebben allemaal dezelfde titel : we're sailing west. één daarvan is doorheen mijn tuintje, er staan een paar gedichten op over de ouderdom.De anderen is over mijn stambomen.
Diane

Een volmondig ja krijg je van mij op je vraag of jezelf de beslissing mag nemen over wat je wil doen met je leven. Professioneel of niet, enkel jij kent je eigen gevoelens. Het is goed om ze hier van je af te schrijven, dus blijven doen! Woorden van troost schieten meestal toch nog tekort,maar ik vind jou kranig. Ik kom zeker weer!

Ik heb alles even gelezen, en sja het leven is soms moeilijk, heel moeilijk. maar een blog is er voor jezelf , blijf vooral veel typen het zal je goed doen misschien help je zo ook andere mensen groetjes Ada
http://blog.SeniorenNet.be/ada1946

Fernanda ik hoop dat je veel plezier aan uw blogje zult hebben
ik kom af en toe eens kijken naar jou stekje

groetjes van louke

Jippie ..... ik ben de eerste :)

LaBo heet je van harte welkom !