Kannibalisme in Fiji

Het was eigenlijk een ritueel

Als je een rechte tunnel vanuit België dwars door de aarde graaft, is de eindbestemming waarschijnlijk Fiji. Fiji is een eilandengroep met 1 groot eiland en 300 kleine. Het ligt midden in de Grote Oceaan, letterlijk aan de andere kant van de wereld, vlakbij Australië.

In 1643 wordt Fiji ontdekt door de Nederlander Abel Tasman. De verhalen die hij vertelt over de eilanden, zorgen ervoor dat er meer dan 100 jaar geen andere ontdekkingsreiziger naar Fiji durft te gaan. Hij vertelt over de gevaarlijke koraalriffen waar veel schepen schipbreuk op lopen. Maar zijn verhalen over de kannibalen maken het meeste indruk.

Kannibalisme
Tot halverwege de negentiende eeuw aten Fijiërs mensen. Dit gebeurde niet zomaar en niet door iedereen. Alleen priesters en stamhoofden aten mensen (soms deelden ze de resten met andere leden van de stam) en alléén van hun vijanden. Dit gebeurde tijdens een ritueel. Er werd speciaal bestek voor gebruikt: een soort lange vork, omdat het menselijk vlees de lippen van het stamhoofd of de priester niet mocht raken. Het was een teken van ultieme wraak en macht over de vijand. Ook geloofden Fijiërs dat de priesters of stamhoofden - en daardoor de hele stam- door het eten van mensenvlees meer kracht zouden krijgen.

Ook in Europa
Veel mensen vinden het idee van ‘kannibalisme’ barbaars. Toch was het eeuwen geleden in bepaalde gebieden van Europa ook gebruikelijk om vijanden te eten. Een Roemeense vorst uit de vijftiende eeuw, Vlad Dracula, had bijvoorbeeld enkele soldaten van de Turkse invasiemacht op zijn menu staan.

Tegenwoordig
Behalve verhalen en attributen in een museum, is er in Fiji niets meer te merken van het kannibalisme. Voor verwelkomingen gebruiken Fijiërs bijvoorbeeld het woord: 'Bula!'. Dit betekent letterlijk: 'leven'. Hiernaast heeft het nog andere betekenissen zoals: 'hallo', 'welkom', 'hoe gaat het?' en 'proost!'. Toeristen worden soms zelfs uitgenodigd om met een familie mee te eten. En nee, er staat dan geen mensenvlees op het menu. Reken dan maar op heerlijke verse vis, kokos en ananas.

.

Piercings en tatoeages

Versiering van de huid

Zie jij ook weleens mensen lopen met een grote tatoeage op hun arm? Of met een piercing in hun wenkbrauw? Mensen versieren hun lichaam steeds vaker.

Tatoeages zijn eigenlijk al erg oud. Lang geleden, toen mensen nog in berenhuiden rondliepen, was de tatoeage zelfs onmisbaar. Door middel van versieringen op de huid kon je laten zien bij welke stam je hoorde. Later kreeg het ook een religieuze functie en werd de tatoeage gebruikt om status in de maatschappij te benadrukken.

Verandering?
De argumenten van iemand die zijn lichaam versiert met sieraden en tatoeages in onze maatschappij, zijn niet heel anders. Het is een manier om jezelf te onderscheiden en een bepaalde groep mensen te vertegenwoordigen. De statusverhogende werking van sieraden zien we goed terug bij rappers, die zichzelf met zo veel mogelijk glitter en goud ('bling' genaamd) opsieren.

Tijdelijk of permanent
Een sieraad is een tijdelijke versiering. Een piercing heeft een meer permanent karakter (de piercing kan weer worden verwijderd, maar in eerste instantie blijft het gat bestaan) en een tatoeage neem je in principe voor het leven.

Laser
Wil je er toch vanaf, dan kun je sinds enige jaren de tatoeage met laser laten verwijderen. Dit gaat niet zonder pijn en brengt gezondheidsrisico's met zich mee. Sommige inktsoorten laten namelijk gifstoffen in het lichaam achter wanneer er met een laser overheen wordt gegaan.

.

Vader  

vader kocht ooit
een verzameld werk:
een bundel gedichten
van degelijk merk.

bij wat hij mooi vond
zette hij strepen
een enkele keer
een uitroepteken.

bij tijd en wijle
herlees ik die
zeer summiere
biografie:

in een code
van strepen en stippen
steeg het water
hem naar de lippen.

.

.

Krook bij de tandarts

Krook, de kleine krokodil,
moest naar de tandarts toe.
Die keek eens goed naar zijn gebit
en zei: ‘Nou nou, poe poe!

Daar zitten zeven gaatjes in
en dat is niet zo fijn.
Als ik daar straks in boren ga,
doet dat misschien wat pijn.’

‘Ik ben een beetje bang, meneer’
zei onze kleine Krook.
En weet je wat de tandarts zei?
‘Nou nou, poe poe, ik ook!’

.

De ligging van de Sahel

Een groene over langs de Sahara

.

De Sahel ligt langs de zuidrand van de Sahara. Het is een niet duidelijk begrensd overgangsgebied tussen de Sahara-woestijn in het noorden en de vochtige savannen van de Soedan-zone in het zuiden.

Dit overgangsgebied is zo'n 200 tot 400 kilometer breed. Van west naar oost strekt de Sahel zich uit over grote delen van de landen Senegal, Mauretanië, Mali, Burkina Faso, Niger, Tsjaad en Soedan.


.

Oever

Van nature is de Sahel een gebied met woestijnsteppen, steppen en droge savannen. Het woord Sahel komt uit de Arabische taal. Letterlijk betekent het 'oever'. Voor Arabische kooplieden was de Sahel de min of meer groene oever van de woestijn, die ze na een wekenlange tocht door de Sahara bereikten op weg naar de kust langs de Golf van Guinee.

Tropische zone

De Sahel ligt in de tropische kuststreek tussen 12º en 20º N.B. Kenmerkend voor veel tropische gebieden is een seizoensritme dat wordt bepaald door natte en droge tijden. De natte seizoenen vallen daarbij voor een groot deel samen met de perioden van de hoogste zonnestand. Naarmate een gebied binnen de tropische zone verder van de evenaar af ligt, nemen de natte perioden in lengte af en wordt de periode van jaarlijkse droogte langer. Gebieden met slechts een korte regentijd zijn zeer kwetsbaar.

Kwetsbaar

De Sahel is zo'n kwetsbaar gebied. Bijna alle regen valt er in de maanden juli, augustus en september. De landbouw is van dit korte regenseizoen volkomen afhankelijk. Vaak valt de regen in de vorm van hevige stortbuien, waarbij veel water langs de oppervlakte weg stroomt zonder in de bodem door te dringen.

Onvoorspelbaar

Hoewel de neerslag in Sahel berekend over een periode van enkele tientallen jaren gemiddeld 250 tot 600 mm per jaar bedraagt, is de jaarlijkse variatie groot en onvoorspelbaar. Naast jaren waarin de gemiddelde neerslag wordt overtroffen, komen ook jaren voor die veel droger zijn dan het gemiddelde en dat betekent dan vrijwel onmiddellijk misoogsten.

.

Eeuwigheid

Er zijn plekken
waar ik zonder glimlach
niet meer langs kan.
Ooit is daar een grap
verteld, een kus geroofd,
iets voor het eerst gedacht.
Ter hoogte van mijn oor,
bijvoorbeeld,
heb jij me op een nacht
beloofd dat eeuwigheid
een leugen is, maar dat het
daarom tussen ons niet
minder lang gaat duren.
Meer woorden waren er
niet nodig – een mond
spreekt van zichzelf al mooi
en huid heeft een geheugen.
Jij blijft mijn hals, mijn navel,
mijn holte van mijn knie
voor altijd bij.
Zonder glimlach kan ik
aan geen plek voorbij.

.

Kasteel van Jehay


.

De volledige site van het kasteel van Jehay, compleet met kapel, tuin en dorp, werd gebouwd tussen bossen, vijvers en weiden. De stroom van Paix-Dieu is eveneens dichtbij gelegen. Twee kastanjedreven vullen de rijkdom van de site prachtig aan. In de Middeleeuwen duidden de monniken van Aulne deze streek al aan als 'sylva', ofwel belangrijk bos. Het park rond het kasteel is ook nu nog een van de mooiste parken van de Provincie Luik. Het strekt zich uit aan weerszijden van een laan, waar een lindendreef op uitkomt. De laan wordt van de buitenwereld afgesloten door een monumentale poort met een gietijzeren hekwerk. Laantjes, taxusbosjes, vrijstaande bomen en een arboretum zijn alle op zorgvuldige wijze aangeplant. De bezoeker treft in deze tuin niets aan dat daar bij toeval is beland. Twee poorten geven toegang tot nog twee andere lanen. Een haagbeukenlaan van tweehonderd jaar oud omringt de slotgrachten en herinnert ons aan het park zoals het vroeger was. Aan de oostzijde bevindt zich een oude ijskelder, bereikbaar via een smal, laaggelegen pad dat parallel loopt met hoofdlaan. Hier zijn de overblijfselen zichtbaar van een andere oude haag.

Rond 1130 verkrijgt Henri de Jehain zijn vrijbrieven, waardoor hij deel uitmaakt van de oude aristocratie van het Luikse land. Zijn nazaten onderscheiden zich als ridders tijdens de oorlogen door hun gewapende deelname voor het prinsdom Luik. Het kasteel gaat later over in handen van enkele andere families die tijdens het Ancien Régime groot aanzien genoten. Een telg van de familie de Mérode, wordt tijdens de Dertigjarige Oorlog gouverneur van de stad en het

kasteel van Luik. Het gaat hier om Jean de Mérode. In 1680 wordt de familie van den Steen de trotse eigenaar en blijft dat ook tot de recente aankoop van het kasteel door de Provincie Luik. Tijdens de oorlog tussen de familie Horne en de familie de la Marck, werd het kasteel gedeeltelijk verwoest. De noodzakelijke heropbouw gebeurde in de 16de en 17de eeuw en was bepalend voor het huidige uiterlijk van het kasteel. De architectuur dankt haar bijzondere gezicht aan de dambordgevel die is opgetrokken in een combinatie van witte zandsteen en bruine baksteen. Het geheel is opgesmukt met torens en slotgrachten, en bestaat uit vier verschillende bouwvolumes, die door binnenplaatsen en bruggen over de slotgrachten verbonden worden.

Het L-vormige kasteel werd grotendeels aan het begin van de 16de eeuw gebouwd. De westvleugel grenst direct aan de slotgracht. Het is een typisch gotisch bouwwerk. De indrukwekkende gevels in kalksteen die de binnenplaats omzomen zijn daarentegen ontegensprekelijk 19de-eeuws. Hun stijl is neogotisch. Ze werden tussen 1860 en 1864 heraangelegd door de architect A. Balat.

De bijgebouwen en de oude boerderij op het domein zijn bij ingrijpende verbouwingen voorzien van nieuwe venster- en deuropeningen en van trapvensters. Ze worden ingesloten door twee vierkante hoektorens uit de 17de eeuw. De ruime schuur die vroeger het erf afsloot werd afgebroken. Nu biedt een majestueuze torenpoort toegang tot het geheel van park, kasteel en boerderij. Het portaal wordt bekroond door een wapensteen van de familie de Mérode-Lynden uit 1622 en biedt toegang tot een binnenplaats geflankeerd door twee trapgevels uit de 19de eeuw. De oorspronkelijke poort, die uitkwam op een ophaalbrug, werd vervangen door een boogpoort.

De kasteelkapel, dicht bij de toegangspoort van het kasteel gelegen en voorzien van een kleine begraafplaats omringd door water, is nu de parochiekerk van Jehay, gewijd aan Saint-Lambert. De ingang bevindt zich nu aan de kant van het dorp. De hoofdbeuk uit de 16de eeuw bestaat uit zandsteen en werd rond 1635 gerestaureerd. In datzelfde jaar werd de vierkanten toren toegevoegd met een klein leistenen dakpaviljoen

.

DIEREN NIET TOEGELATEN

Kunstliefhebbers zullen in verwondering staan bij de uitgebreide en veelzijdige collecties: meubilair, zilverwerk, schilderijen, wandtapijten, boeken, ...

.

Naast het bezoekersonthaal, de winkel en een gezellige ruimte ontdek je ook tentoonstellingszalen. De oude paardenstallen vormen het decor voor tijdelijke tentoonstelling over tal van thema's.

Een echte aanrader!

ps.

19/03/13 - 21u06 Bron: Belga Krant HLN

Schilderij van Brueghel ontdekt in kasteel van Jehay

In het kasteel van Jehay, in de provincie Luik, is een schilderij van Brueghel ontdekt. Volgens de provincie zou het om een werk van Pieter Brueghel de Jonge gaan.

Het kleine schilderij op hout werd ontdekt tijdens werken. Op basis van de elementen in haar bezit meent de provincie dat het wellicht om een schilderij van Pieter Brueghel de Jonge gaat. Het werk zou geschilderd zijn tussen 1615 en 1620.

Het schilderij toont het gezicht van een man die een schilderspalet vasthoudt, wat doet vermoeden dat het om een zelfportret van een Vlaamse schilder gaat.

Het schilderij is gerestaureerd. Het grote publiek kan het werk bekijken van zodra het toeristische seizoen begint. Het kasteel van Jehay ligt in Amay.

Gesloten op maandag.
Laatste toegang om 17u.

Groepsbezoeken: het hele jaar op reservatie.

Zondagen in juli en augustus (behalve 1e zondag van augustus), rondleiding in het kasteel om 14u en 15u30 (inbegrepen in de toegangsprijs).

Tarief kasteel: € 5 per persoon.
Tarief park: € 2,50 per persoon.
Kinderen jonger dan 6 jaar oud : gratis.
Huur audiogids: € 1,-.

Nadere inlichtingen

telefonisch op : +32 (0) 85 82 44 00

via fax : +32 (0) 85 82 44 39

online

via e-mail


Route via Antwerpen naar Amay

Route via¨Poperinge naar Amay


.

Wat is stijldansen?

Voetjes van de vloer!

Dans voor twee

Stijldansen is tegenwoordig helemaal hip. Alleen door de uitzendingen van Dancing with the Stars kregen dansscholen plotseling een hoop nieuwe aanmeldingen.

Met z’n tweeën dansen vergt oefening. Er zijn verschillende muzieksoorten met verschillende ritmes die vragen om verschillende, te dansen figuren. De leider in de dans moet de figuren kennen, de volgorde verzinnen en opletten dat er niet in de ruimte van een ander paar gedanst wordt. De volger moet de passen herkennen en zich laten leiden en op de leider vertrouwen.

Rechtshandig

De meeste mannen waren vroeger rechtshandig en droegen hun zwaard daarom aan de linkerkant. Als ze in een gesloten houding met een dame wilden dansen, dan legden ze daarom hun rechterarm om het middel van de dame en hielden ze met hun linkerhand de hand van de dame vast. Dat was aan de ene kant om de dame ruimte te geven zodat ze geen last zou hebben van het zwaard. Aan de andere kant was het omdat ze door de hand te nemen meer stabiliteit en steun konden geven tijdens de dans.

Koningen in Europa

In de dertiende eeuw vonden Koningshuizen de dans al erg belangrijk. In Italië had de koning zelfs dansleraren in dienst. En ten tijde van Lodewijk XIV waren er aan het Franse hof bijna alleen nog maar beroepsdansers. Aan dit hof lag dan ook de basis van het klassiek ballet. Toch neemt pas in de 18e eeuw de strenge invloed van de hofdansen af en is Karel I van Engeland de eerste die het volksdansen weer aanmoedigt. Eind 18e eeuw doet ook de wals zijn intrede.

Ballroom

Ball komt van het Latijnse woord 'balare' dat 'danse´ betekent. Ballroom komt van balzaal waar in eerste instantie de ‘upper class’ grote dansfeesten hield. Deze feesten gaven jongeren de kans zich te presenteren aan leeftijdgenoten; ouderen kwamen erop af om in een ontspannen omgeving sociale contacten te onderhouden. In de 20e eeuw wordt ook de middenklasse bij dansgelegenheden betrokken. Met de komst van nieuwe muziek en dansstijlen ontstaan ook dansscholen. Hier komt het ontstaan van danswedstrijden uit voort. De eerste danswedstrijd was een tangotoernooi in Nice in 1907. Je kunt zeggen dat hier het begin lag van de moderne gezelschapsdans in sportieve vorm. Bij de ballroom dansen voeren sierlijkheid en gratie de boventoon. De ballroom kent vijf standaard of moderne dansen: de Weense Wals, de Engelse Wals, de Tango, de Slow Foxtrot en de Quickstep. Daarnaast zijn er de Latijns Amerikaanse dansen: de Rumba, de Samba, de Paso Doble, de Jive en de Cha Cha Cha.

Argentijnse Tango

Tango in Buenos Aires

Aan het eind van de 19e eeuw trekken veel emigranten naar Buenos Aires (Argentinië). Ze zijn op zoek naar een beter leven, maar er heerst echter grote armoede. Om het leven leuk te houden zoeken mensen dingen om muziek op de maken. Vanuit allerlei landen worden de muziekstijlen en instrumenten door elkaar gehusseld en de mensen gaan dansen. De Tango wordt de dans van de Gaucho's, de prostituees en de messentrekkers.

Sensueel

Het is een heel sensuele dans omdat er gewaagde poses in voorkomen en dicht op elkaar gedanst wordt. Uiteindelijk wordt het een dans waarin je jezelf kunt bewijzen. De diverse groepen/gangs probeerden steeds moeilijkere figuren te dansen en zo hun posities te versterken in de gemeenschap. In de loop van de tijd slaat de dans over naar de hogere sociale klasse en uiteindelijk zo rond 1910 vindt de Tango zijn weg naar Europa. In bijna alle Europese landen wordt de tango gedanst, van Nederland tot Finland, van Frankrijk tot Turkije. Uiteindelijk wordt de Tango opgenomen in het programma van de dansscholen. De Tango evolueert zo tot een ballroom Tango en wordt opgenomen in de serie standaard dansen.

Salsa

Salsa is eigenlijk een verzamelnaam voor diverse dansen uit het Caribisch gebied. Cuba en Puerto Rico strijden om de eer van het ontstaan van de Salsa. Maar Salsa komt overal vandaan. De letterlijke vertaling van Salsa is saus. In het Caribische gebied ontstaat er door de eeuwen heen een fusie tussen de muziek van de westerse emigranten en de slaven die daar naar toe werden gebracht. Uiteindelijk komt de Salsa voort uit muziekstijlen als de Son, de Bolero, de Rumba (Cuba), de Mambo en de Garacha (Puerto Rico). Emigranten die naar de Verenigde Staten trekken, nemen de Salsa mee. Hierdoor komt de Salsa ook in New York (LA style = Latin America style). In Nederland wordt de Salsa door de Antillianen meegebracht.

.

Kringloop van stoffen

Wat gebeurt er met afval uit de natuur?

Al het huishoudelijk afval dat je weggooit, wordt door vuilnismannen opgehaald. Het wordt verbrand, gestort of op een andere manier verwerkt. Maar hoe zit dat eigenlijk voor afval uit de natuur? Hoe wordt dat opgeruimd?

Misschien sta je er niet bij stil, maar de natuur heeft ook afval. Denk maar aan bladeren van bomen in de herfst of vruchten die onder de boom blijven liggen. Ook dode dieren zijn afval.

Eten of gegeten worden

Al dit afval wordt door de natuur zelf opgeruimd in een natuurlijke kringloop: de kringloop van stoffen. Het gaat allemaal om ‘eten of gegeten worden’. Wat voor de één afval is, is dus voor de ander voedsel.

Voedselketen

Sommige insecten eten blaadjes van bomen. Vogels eten deze insecten. Kleine kevertjes en andere bodemdiertjes leven van dode organismen. Uitwerpselen van (bodem)diertjes, maar ook dode bladeren worden door bacteriën en schimmels verwerkt. Hierbij komen mineralen vrij. Deze voedingstoffen komen in de grond terecht. Dit zijn weer voedingsstoffen voor bomen en andere planten. Aan de boom groeien blaadjes, die door rupsen en insecten gegeten worden. En zo is de cirkel weer rond.

Natuurlijke kringloop

Afval van de natuur wordt door natuur zelf verwerkt, op zo'n manier dat dieren en planten alles weer opnieuw kunnen gebruiken. In een composthoop gebeurt precies hetzelfde. Het is een natuurlijke kringloop in het klein!

.

Vrienden

Zeg, Jeroen, ik heb een meisje!
Wimie kleurde toen hij ‘t zei.
En ik: Heus? Verliefd? Geweldig!
Jezus, was ik maar echt blij.

Ja, we fietsen met z’n tweeën
nog naar school, zoals altijd.
En we blijven ‘goeie vrienden’,
maar ik ben hem nu al kwijt.

Want het wordt nooit meer als vroeger,
Wimie gaat nu met die griet.
Hij fietst voor me uit, mijn tranen
ziet hij dus gelukkig niet.