Dat is liefde

.

.

.

.

verborgen rimpels

verf in je haren
 verberg dat grijs
 naalden voor de plooitjes
 niet goed wijs

 de nieuwste kleding
 om je losse vellen
 je make-up jeugdig
 grote stenen in je lellen

 een sneetje hier, trekje daar
 gesleutel aan je lijf
 onder al die opsmuk
 nog steeds een oud wijf

Sprookje

Zeg me nooit meer dat
 de kabouters het hebben gedaan.
 Tovenaars , elfjes , feeën ,
 ik hecht er geen geloof meer aan.
 Maar ik wist al na één huwelijk
 dat heksen echt bestaan

.

.

Pinguïn blues

 We kleumen gedurig, een duizendtal
 Als kegels die wachten op een bowlingbal
 Ik zit op een ei met m’n dikke kont
 Een kuiken waggelt verdwaasd in het rond.

 Je hebt op de schotsen maar weinig gemak
 Soms kun je je wassen in een wak
 Maar uitgebreid poedelen kan je vergeten
 Want anders wordt je kroost opgevreten.

 Ik was in m’n vorige leven vast
 Zo’n kerel die nooit op z’n kinderen past
 Nu moet ik broeden, wel zestig dagen
 Hoe kan een vent zoiets verdragen ?

 Toch heb ik besloten mijn best te doen
 Voor Boeddha geef ik hem van katoen
 Want stel je voor dat ik het hier verknal:
 Dan kom ik misschien wel terug als kwal !

.

.

.

Pech

De Dagpauwoog net uit de pop gekropen
 Keek met verbazing naar de warme zon
 En vouwde toen voor ’t eerst zijn vleugels open
 En merkte dat hij ook al vliegen kon

 Hij dwarrelde langs bomen en langs bloemen
 En rustte even op een Ribesstruik
 En dacht: ~Wat is dat wat ik hierzo ruik~
 Al leek het goed, hij kon het niet benoemen

 Maar hij had trek, dus ging hij even proeven
 En hoe dat moest, dat zag ie van een bij
 En dacht: ~dat is een koude kunst voor mij
 Ik kan mijn tong heel ver mijn mond uitschroeven~

 En toen hij van de nectar zat te likken
 Kwam er een specht hem voor de lunch oppikken

.

.

Een gedicht

De eerste regel is om te beginnen.
De tweede is de elfde van beneden,
De derde is om wat terrein te winnen.
De vierde moet weer rijmen op de tweede.

De vijfde draait u plotseling een loer.
De zesde heeft het twaalftal gehalveerd.
De zevende schijnt zwaar geouwehoer,
De achtste bloedserieus. Of omgekeerd.

De negende vertelt nog eens hetzelfde.
De tiende is misschien een desillusie.
De elfde is niets anders dan de elfde.
De twaalfde is van niets de eindconclusie.

appelboompjes

Op een recht, zwart kousenbeen,
 dunne rokjes opgeheven,
 dansend in de vroege regen
 en de tuin voor zich alleen,

 staan twee jonge appelbomen,
 't witte bloed omhooggestegen,
 vlinder-hoofden wijd omgeven
 door hun aller-eerste dromen.

 Met hun smalle voet in 't gras,
 ingetogener en lomer
 staan zij later in de zomer
 na te peinzen hoe het was.

 Voller wordend met de dagen,
 vastgegroeid in 't ogenblik,
 bestemd, mijn zustertjes, - als ik -
 te wortelen, rijpen en vrucht te dragen.

.

.