blootgeven (1)
|
Ook al gaat het wat minder, het beste is om alles positief te blijven bekijken.
Niet altijd gemakkelijk zeg je? Dat weet ik.
Uitstapjes maken staat hier momenteel op een lager pitje.
Maar geen zorgen dat komt wel weer goed.
Twee weken geleden was fotorantje een gevallen vrouw.
Letterlijk.
Ik oefende voor vrouwelijke Paus.
Patats daar lag ze zonder reden.
Alles leek goed te komen behalve de erge pijn in m'n been.
Van dokter naar echo naar dokter met als resultaat een bloedklontertje.
De behandeling met inspuitingen zit er bijna op.
Ik voel het ook beteren.
En eigenljk misschien was het maar goed dat ik dat voorhad.
Geen toeval dan? Wie zal het zeggen.
Door van hier naar daar te fladderen raakte de energietank serieus leeg.
Het zomerse weer liet mij denken dat ik alles aan kon.
Het is niet m'n gewoonte om op m'n blog open en bloot te zeggen wat ik heb
en misschien doe ik deze tekst wel weg binnen een paar dagen.
Sommige weten het, anderen konden het al opmaken uit het lintje links bovenaan.
Ik heb fibromyalgie en cvs en nog iets maar ik bespaar je de naam.
Het is wel de enige keer dat ik het er over zal hebben.
En ik zal het onmiddellijk posten anders bedenk ik me.
Ik begon hier aan te schrijven omdat ik wat suf zit te wezen en geen krachten heb om op wandel te gaan.
Sinds dinsdag slaap ik vooral, ja ook overdag en dat is zeker niet mijn gewoonte.
Uitputtingsslaapjes noem ik dat, omdat het niet moe-zijn is zoals iedereen moe is.
Eigenlijk vind ik dat meer dan genoeg uitleg en ik wil niet klagen
want als ik m'n normale rustige gangetje ga, dan gaat het 'goed'.
Maar 'buiten' lonkt zo, en de Gentse feesten, en de kermis 
, en een terrasje met die of die
en eigenlijk zou ik ook nog willen toerist spelen in eigen land, en, en, en...
Je snapt het hé, te veel voor mij.
Dus nu rust tot ik weer op krachten ben.
En uiteindelijk zijn er veel ergere dingen hé!
Ohja, de foto's blijven gewoon komen hoor, hihi
