Naar de inhoud

samenwerking tussen oog en fototoestel

seniorennet.beseniorennet.be

Berichten van 1 september 2010 tot 30 september 2010

gebrabbel (4)



vervolg van het verhaal


Plots ging de storm liggen
de man 
twijfelde nog, hij begreep niet dat dit zo plots kon.
Maar de wolken verdwenen echt en de zon scheen als nooit tevoren.
Hij werd volledig verblindt en  moest echt even stilstaan.
De man dacht dat hij droomde

Photobucket


maar het  grietje dat hij zag was z'n eigen mamma-lien
ze was hem achterna gereisd
Man en vrouw waren terug herenigd en konden hun nestje beginnen bouwen
Ze begonnen alle aangespoelde planken te verzamelen
en nog veel meer.
zo maakten ze hun droomhuis, kijk maar eens hoe mooi
Toevallig had mamalien een paar spijkers bij
en die konden zeker hun nut bewijzen bij de bouw

Bij mamalien kon de man terug zijn 
ziel blootleggen,
het was niet enkel gewoon
blablah
hij vertelde over al de ontroerende dingen van de laatste dagen.
En Mamalien vertelde alles over het thuisproject.
De verrassing was dat ze alles verkocht had 
om samen met de man daar te blijven wonen,
weg van alle drukte.
 Hier konden ze heel zeker de  cirkel-der-natuur volgen.
De vrouw had de mooiste omgeving om haar tekeningen te maken.
Het eiland kon alleen maar voor veel inspiratie zorgen


THE END


Geschreven door fotorantje om 21:26

blootgeven (2)


Ik weet dat ik zei dat ik het er niet meer zou over hebben
maar ik wil toch even iets tonen.
En een mens mag al eens van gedacht veranderen ook hé :lol: .
Ik ga wekelijks naar de kinesist
en daar word ik precies een astronaut.


Photobucket


Nee het doet geen pijn
integendeel
het doet heel veel deugd.
Het is een soort drainage van de benen.
10 minuten pompt dat op,
een beetje het gevoel van de bloeddrukmeter.
Het is het enige die leuk is bij de kinesist,
de rest doet pijn, dikwijls heel veel pijn.

Behalve de pijn hier en daar en overal,
en het uitgeput zijn na een wandeling of wat dan ook
zijn er ook de problemen met het hoofd.
Zoals veel lotgenoten is er gebrek aan concentratie,
geheugenproblemen, licht tot erg afwezig zijn in het hoofd.
Dit varieert bij iedereen, sommige hebben weinig last van hun hoofd.
Maar bij mij is dat heel erg aanwezig.
Mentaal kan ik weinig aan,
iedere verandering is precies een drama.
Ik weet dat het geen drama is maar het voelt zo aan.
Mijn hoofd reageert niet altijd zoals ik het wil.
Dat klinkt vreemd, ik weet het.
Eigenlijk ben ik het best met een heel eenvoudig rustig leven,
een uitstapje hier en daar en liefst niet teveel na elkaar.
Gewoon even onder de mensen komen of op wandel in de natuur.

Er zijn lotgenootjes die heel boeiend
en zelfs met humor over de ziekte schrijven,
maar ook over andere dingen.

Heel interessant voor iemand die er meer wil over weten
of om door te geven aan mensen met dezelfde problemen 
die hun 'nieuwe' weg nog zoeken
Gedeelde smart is halve smart zeggen ze toch hé

http://chrissebie.skynetblogs.be/
http://geendagzonderpijn.skynetblogs.be/
http://www.bloggen.be/sterrestraaltniet/archief.php?ID=871054
http://mijnfibro.skynetblogs.be/
http://annliesbet.wordpress.com/
http://home.wanadoo.nl/b.veenstra70/fibromyalgie1.htm

dan is er ook nog de liga waar ik heel veel te weten ben gekomen,
schatten van mensen heb ontmoet virtueel en live
(ieder jaar komen we twee keer samen)
van wie ik veel steun en vriendschap krijg
en waar we ook samen kunnen lachen om onze 'stunts' 
www.vlfp.be



Geschreven door fotorantje om 21:11

gebrabbel (3)



We waren een man aan het volgen die de wijde wereld introk
en lieten hem achter op een eiland waar hij in een slaap verzonken was.


De stilte en de warmte brachten hem in een slaap en hij droomde van groene gezichten.

dat was de laatste zin.
nu gaan we verder.


Plots schrok de man wakker. Hij hoorde iets.
Het klonk als water maar niet van de oceaan. 
De man ging af op het geluid en kwam bij een vijver
wat hij zag was een mooie verschijning,
hij besloot om haar
falderal 
te noemen.

Iemand suggereerde dat er een vrouw moest opduiken
maar dat mag niet, mamma-lien wacht thuis op hem.



Photobucket


Falderal was dus een zwaan die de man op het eiland aantrof.
Hij was blij dat hij niet meer alleen was.

Onze avonturier ging verder op verkenning want hij wou pas naar huis gaan
 met een 
verhaal vol herinneringen 
Hij vond 
klaverkes en kreeg het schitterende idee om daar een patchwerk mee te maken.
Samen met de
lavendel

die hij eerder al zag maakte hij iets prachtig.
Een souvenier voor thuis. 
Hij vond het
hartstikkeleuk



Plots voelde hij nattigheid. Letterlijk.


Photobucket


De taal van de wolken was duidelijk.
Er dreigde hevig onweer en de man had geen schuilplaats.
Het begon heel hard te regenen en te stormen
De man moest zich vasthouden aan de bomen
Bladeren vlogen in het rond, takken knakten af
De mooie dag sloeg om in een hel


Photobucket


Of de man deze storm goed doorstaat zien we een volgende keer wel

de gele woorden zijn aanklikbaar





Geschreven door fotorantje om 00:13

gebrabbel (2)


Een man nam z'n

schetsblok en trok de wijde wereld in met een sneller kloppend hart, op zoek naar nature's wisdom.
Hij was de
actualiteit en het haastige leven moe.

Photobucket


Mamma-lien moest het maar even alleen zien te redden :roll:
zus
Clementine had hem voordien alles geleerd over kruiden 
zodat hij kon overleven op een eiland.
Hij had alleen schrik van
wandelende beren.
Zo'n grote dieren was hij niet gewoon,
enkel de honden
laika en chesko, de gentille milo en de poezepoppetjes.
Z'n peter leerde hem veel over natuurfotografie, die maakt echte kunst.
Arte in het italiaans, die taal had hij nog vlug geleerd voor hij vertrok. 

Na een tijdje stappen, bergen beklimmen, dobberen op een bootje en
stormen doorstaan te hebben kwam hij op een verlaten eiland.
Hij was benieuwd naar
hetgeen hem omringde.


Photobucket

 

Photobucket


Beuzeblaadjes, dat had hij nog nooit gezien, toch niet op een eiland, 
euh ja, daar was hij ook nog nooit geweest.
De prachtige natuur en de oceaan deden hem denken aan de
aquarellen van Joke.
Hij zat er
zichtbaar alleen, alhoewel hij het v-teken zag.
Misschien waren hier dan toch eilandbewoners.

Photobucket



Het was heel warm en hij zorgde dat hij met z'n ogen in de schaduw ging zitten anders zag hij rode sterren .
De stilte en de warmte brachten hem in een slaap en hij droomde van
groene gezichten.


Voor het vervolg van dit verhaal reken ik op m'n trouwe bezoekers, hihi
of toch op z'n minst een paar tips over welk avontuur de man moet tegemoet gaan

feel free


Eventuele gelijkenissen met bestaande personen rusten puur op toeval

Geschreven door fotorantje om 00:17

gebrabbel (1)


Ik zit even in m'n babbelhoekje
Als ik zo eens rondom mij kijk woon ik echt wel in huisjeweltevree
of nog beter in een
hemelhuisje.
Ik hoef zelfs niet op een
spijkerbed te slapen.
Het werd wel een beetje te veel
grannys place en dus gebeurden er wat veranderingen.
Je gaat er beter eens met een
 swingend penseel door anders blijft het maar duren.
 
Jeetjemina het is toch wat hé, als je in je fototrommel curieuzeneust,
dan ontdek je
foto's van her en der, kiekplaotiesenzo
Ik zie foto's van kinderen en kleinkinderen van m'n oma, moetje zoals mijn mama haar noemde
Ik zie foto's van
slootjes, huismusjes, klaprozen, zonnebloemen, vogels
De cirkel der natuur is gewoon prachtig, er is van alles wat .

Ik ben niet echt een
culimieke, ik neem liever duvelse fotokes, dat toont mijn kijk op de wereld.
Er zijn er die hun
ei kwijt kunnen in een foto, ik toon graag waar mijn hart van vol is.
Genieten van de kleine dingen dat is gewoon wie ik ben.
Ik hou van de natuur maar zal nooit een boer worden, en al zeker geen
oosterboertje.
Zelfs een
zakdoektuintje heb ik niet.

Ik wou bijna zeggen
 mijn nikon en ik beleven samen heel veel, maar t is wel mijn sony en ik.
Ooit zal ik een nikon hebben,
never stop dreaming, hé, dat is ook een favoriete bezigheid, hihi.
En wie weet hou ik dan een coole expo, zo van
joo expo , groovy, of zo een woord die nu in is.
Misschien zijn er wel 
Hollandse nieuwe fototoestellen,
dan pas zou ik
m'n wereldje anders zien.
Dan zou ik 
avonturen en verhalen hebben en dan wordt mijn artiestennaam an/na
Mooi hé, een weerspiegeling van mijn naam: an na

Ojee f..., k wou nu een verboden woord gebruiken, maar ik hou het proper en zeg "
fokkio",
iemand vroeg me:
vergeet mij niet, maar it's me hé, vergeten natuurlijk,
k ben een echte
callemie,
alhoewel je moet maar eens in my shoes staan.
Als de
pippa's (das vrouwelijk voor pippo's) verhuizen naar Noorwegen of Oostenrijk
dan krijg je ellenlange
leeslinten.
Ik word er helemaal nana van (liedje van 'the radio's') en dat kan een dag duren,
een echte
nana's day dus.

Met al die kleurtjes is het net een
kleuterklaswerkje
alle kleurkes zijn aanklikbaar, je krijgt dan geen albummeke maar wel een blog te zien.
Ik ben eens benieuwd hoeveel punten ik krijg voor dit opstel
of misschien krijg ik wel een
gouden lepeltje.
Ik sluit af met een
foto van de natuur

Photobucket

Geschreven door fotorantje om 00:41

Meer van samenwerking tussen oog en fototoestel

↑ Terug naar de berichten