Donderdag 28 mei 2009
Bukken voor zwaarbeladen meeuwen
Bukken voor zwaarbeladen meeuwen
[FIETSROUTE] Fietsen op Texel is een aaneenschakeling van hoogtepunten: met duinen, vuurtorens, idyllische dorpjes en zeehondjes.
Uniek: Hier de trap op en kijk uit over het bijzondere natuurgebied de Slufter. FOTO COR DE KOCK
De routebeschrijving van de fietstocht vindt u HIER .
In De Koog zijn altijd toeristen, zelfs op een doordeweekse dag buiten het seizoen. De tocht over het noordelijke deel van Texel begint in het centrum, waar het wemelt van de terrasjes, winkels en andere uitgaansgelegenheden. Voorbij De Koog is het meteen rustig, want de meeste mensen blijven steken in het zuiden van Texel. Of ze verblijven in een vakantiepark in De Koog. Want daarvan zijn er hier genoeg.
Polder of kwelder
Het waait stevig, noordoost, windkracht zes. Dat is flinke pech, want het fietspad naar De Cocksdorp – de Zanddijk – voert pal naar het noordoosten. Terwijl de wind hier meestal uit zuidwestelijke richting waait. De Zanddijk is oud; hij is aangelegd in de 17de eeuw om de voormalige, destijds afzonderlijke eilandjes Texel en Eierland met elkaar te verbinden. Daartussen lagen geulen, kwelders en kreken in een open verbinding met zee. Na inpoldering (1835) maakten de kreken plaats voor polder Eijerland. Al fietsend is goed te zien dat het nieuwe land door de mens is aangelegd: het bestaat uit rechte percelen met kaarsrechte wegen.
Ook De Slufter zou ingepolderd worden. Een tweede zanddijk moest de zee uit het gebied houden. Maar het lukte niet om het gat van De Slufter te dichten, de zee bleef komen en gaan. Gelukkig maar, want nu is De Slufter een uniek natuurgebied met bijzondere vogels en planten. Onderweg vangt u er zo nu en dan een glimp van op.
Vuurtoren
Tergend langzaam komt de vuurtoren van De Cocksdorp dichterbij. Pas aan de voet van de rode toren is het gevecht met de wind voorbij. De vuurtoren werd in 1864 gebouwd als baken voor de schippers die op de gevaarlijke zee tussen Texel en Vlieland voeren. Met de huidige moderne navigatietechnieken zijn schepen niet meer afhankelijk van vuurtorens. Vanaf half juni wordt de toren opengesteld voor publiek. ,,Boven heb je een prachtig uitzicht, 360 graden rond, over de noordpunt van Texel’,’ vertelt Henriëtte de Waal. Ze werkt bij Ecomare, die de openstelling gaat exploiteren. ,,Bij helder weer kijk je uit op het Waddengebied, tot Vlieland en Terschelling aan toe.’’ Binnen komt een expositie over de geschiedenis van de toren. ,,Bezoekers kunnen niet helemaal boven bij de lichten komen, dat is te kwetsbaar. Maar ze mogen wel door het raam naar de kamer van de vuurtorenwachter kijken.’’
Bootje van Sil
Iets voorbij de vuurtoren, bij paal 33, ligt de zestig meter lange aanlegsteiger van De Vriendschap. In het zomerseizoen vaart Sil Boon met z’n schip heen en weer naar Vlieland. Hij organiseert ook robbentochten. Dan laat schipper Sil de boot langzaam met de stroom meedrijven, langs de zandbanken. Janke van den Brink, mede-eigenaar en organisator: ,,Er zitten hier heel veel zeehondjes, wel honderden. Inmiddels kennen ze ons schip en zijn niet meer bang. Daardoor kun je de zeehonden van dichtbij zien zonnebaden op de zandbanken.’’ En waarom is die steiger nou zo lang? ,,Die bouwen we elk jaar opnieuw op, zowel op Texel als op Vlieland,’’ gaat Janke verder. ,,De zee is voortdurend in beweging, elk jaar is het weer een verrassing hoe het zand en de zee er bij liggen. Dit voorjaar was er zoveel nieuw zand op Vlieland aangespoeld, dat we een aanlegsteiger moesten bouwen van tweehonderd meter lang!’’
Lepelaars
Over de Waddendijk gaat het – wind mee – als vanzelf naar Oosterend. Bij Natuurreservaat De Schorren wordt de fietser even binnendijks geleid. Zo krijgen de vogels rust, laat een opzichter van Natuurmonumenten weten. Met een levensgrote verrekijker op statief spot hij de vogels. Door de kijker kun je de lepelaars in alle rust zien rondscharrelen. Ze broeden het hele voorjaar door. In tegenstelling tot de grote aantallen rotganzen; zij vertrekken eind mei allemaal voor hun verre reis naar Siberië.
Zeehondjes
Via romantische dorpjes als Oosterend en De Waal doorkruist de route het eiland van oost naar west. Bij Ecomare is het tijd voor een volgende pauze. Om drie uur ’s middags worden de zeehonden gevoerd. In de Waddenzee komen twee soorten zeehonden voor: de gewone zeehond en de grijze zeehond, vertelt de verzorgster terwijl ze met een grote boog een visje in het water gooit. Onmiddellijk stuiven de zeehonden erop af, maar helaas: een brutale meeuw is hen voor. ,,Bukken,’’ roept de verzorgster naar het publiek. ,,Meeuwen hebben moeite met opstijgen als ze veel vis hebben gegeten’.’ Rakelings scheert een meeuw over de hoofden van de bezoekers.
Dan keert de aandacht terug naar de zeehondjes. Wie denkt dat de zeehond een lief, intelligent en sociaal dier is, heeft het mis. ,,Het enige dat telt is eten,’’ gaat de verzorgster verder. ,,Zeehonden zijn niet sociaal, ze liggen toevallig samen op een zandbank vanwege de zon en het zand, maar niet voor de gezelligheid.’’
Een illusie armer en een ervaring rijker volgen de laatste fietskilometers naar De Koog.
Door sietske de vet
bron;ad.nl
