Kustgebied van België meest vervuilde van EU

Kustgebied van België meest vervuilde van EU
Nergens in West-Europa is de kust zo vervuild als in België. In de hele Europese Unie zijn enkel de zwemzones in Roemenië meer vervuild. Dat blijkt uit gegevens van het Europese Milieuagentschap voor het jaar 2008.
Volgens de huidige milieunorm stelt het water aan de kust het goed, maar volgens de toekomstige en verstrengde Europese normen is het zeewater aan de Belgische kust enorm vervuild en is het ongezond om er in het zwemmen. Volgens deze standaard voldoen slechts zes van de 40 onderzochte badplaatsen aan de strengere hygiënenorm.
Smalle kuststrook
Die nieuwe norm zal vanaf 2015 gehanteerd worden door de EU. De overheid zal dus tegen dan een tandje moeten bijsteken om de badplaatsen properder te krijgen. De voornaamste reden waarom we het plots zoveel slechter dan volgens de nieuwe normen is voornamelijk te vinden in onze smalle kuststrook.
"Op een lengte van 65 kilometer monden relatief veel vervuilde waterwegen in de zee uit", zegt Mie Van den Kerckhove, woordvoerster van de Vlaamse Milieumaatschappij (VMM) in De Standaard.
Weinig natuurgebieden
Ook het feit dat er zich weinig natuurgebieden bevinden tussen de zee en het binnenland speelt in ons nadeel. Volgens Van den Kerckhove is er echter geen reden tot paniek. De minimumnormen voor de gezondheid van de bader halen we wel.
bron; gva.be







Mien Ruys was een internationaal gerenommeerde tuinarchitecte die zelfs in eigen land tenvolle werd geapprecieerd. Ook haar vader was overigens een bekend tuinier. Hij lanceerde bij onze noorderburen als eerste het concept van de borders. In 1973 schreef Mien Ruys een boek waarin niet zozeer de ordening van de planten in de tuinen de aandacht voor zich opeisten, maar wel de tuinplanten zelf. Het werd een gigantisch succes en Mien Ruys paste haar ideeën ook zelf toe in haar eigen tuin, waar ze in 1925 aan begon en die ze steeds verder uitbreidde. Verwacht u hier dus niet aan een strak geplande opbouw, wel aan een ongedwongen feest van kleuren en vormen. In feite is het een opeenvolging van 28 proeftuinen waarin Mien experimenteerde en alle combinaties en materialen uitprobeerde. Ze geven als het ware een chronologisch overzicht van de tuinarchitectuur van de 20ste eeuw, gecombineerd met de evolutie die Mien Ruys zelf onderging. De nieuwste tuinen worden nog voortdurend verder ontwikkeld, de oudere worden bewaard zoals vroeger. De verwilderingstuin is de oudste, maar ook de oude proeftuin met de grote border, de watertuin met stapelmuurtjes of de verdiepte tuin met spoorbielzen zijn interessante klassiekers. 













