Zaterdag 16 oktober 2010
Vossendebat laait weer op na elf dode pinguïns in zoo
Vossendebat laait weer op na elf dode pinguïns in zoo
Radicaal aanpakken
Wel staat vast dat de vossen in de Engelse steden steeds vernuftiger worden om aan eten te geraken. Ze hebben er zo blijkt dus ook geen probleem meer mee om hun slag te slaan in de Londense zoo. Het nieuwe incident is koren op de molen van voorstanders om het probleem radicaal aan te pakken.
Tweeling toegetakeld
Op 7 juni kwam het debat al in stroomversnelling toen Isabella en Lola Koupparis op de derde verdieping van een Londens rijhuis in hun bed toegetakeld werden door een vos. Beide meisjes hielden behoorlijke littekens over aan de aanval: Isabella op haar arm, Lola in haar gezicht. De vos was door een openstaande deur binnengewandeld, de ouders die tv zaten te kijken hadden niks gemerkt. In 2002 gebeurde ongeveer hetzelfde in Dartford, toen Sue Eastwood een vos moest wegslaan bij haar 14 weken oude zoontje Louis, die in zijn gezicht gebeten werd door het dier.
Katten?
Een paar dagen later dook een verhaal op over een bejaarde vrouw in Bristol die had gezien hoe haar bejaarde kater in de living was aangevallen door een vos. In 2005 publiceerde de Daily Telegraph een verhaal ("Hungry foxes start eating the nation's cats") over hoe vossen 's lands geliefde kattenpopulatie aan het aanvallen en opeten waren. Daarin een aantal gruwelverhalen, ondermeer eentje waarin zes vossen velociraptor-gewijs een arme kat omsingelden in de tuin en aan stukken beten.
Broodje aap
Dat laatste wordt afgedaan als een broodje aap door Stephen Harris, een prof die al 40 jaar onderzoek doet naar het gedrag van vossen in Engeland. Hij noemt de kattenverhalen een "urban myth". Het zijn eerder de katten die de vossen aanvallen zo blijkt, en vooral, de meeste beten en verwondingen die toegedicht worden aan vossen komen van andere katten, maar daar durven de eigenaars wel eens over te liegen stelde Harris vast. Ook vossen die samenwerken en zelfs een hinderlaag aanleggen is volgens Harris "pure fictie".
Niet meer vossen in Vlaanderen
Ook in Vlaanderen, en dan vooral Limburg, duiken met de regelmaat van de klok de jongste jaren verhalen op over vossenplagen. Het idee is dat door de bescherming van het dier er een bevolkingsexplosie is gekomen, met alle gevolgen vandien. Het probleem is dat verschillende wetenschappelijke onderzoeken en tellingen hebben uitgewezen dat het vossenbestand in Vlaanderen min of meer stabiel blijft. In de jaren negentig is het omhooggegaan, maar eigenlijk alleen omdat we erin slaagden het dier in de jaren tachtig zo goed als uit te roeien. Maar de jongste tien à vijftien jaar worden ongeveer evenveel vossen geteld.
Niet vossen maar mensen zijn het probleem
Wat natuurbeschermers en biologen doorgaans zeggen is dat het probleem niet is dat er meer vossen zijn, maar wel meer mensen die meer dieren houden. Bij The Royal Society for the Prevention of Cruelty to Animals (RSPCA), de Engelse dierenbescherming, stellen ze vast dat die huisdieren dan ook nog vaak het slachtoffer worden van de ijver waarmee hun baasjes het vossenprobleem aanpakken. Volgens hen is het probleem van honden en katten die verstrikt raken in vallen of klemmen of vergiftigd raken daardoor veel groter dan wat de vossen veroorzaken. Daarom aarzelt de RSPCA ook niet om mensen te vervolgen die vossen doden. Dat mag weliswaar in Engeland, maar niet op "inhumane" wijze. Het gebrek van ijzeren snoeren, klemmen en vergif is bijvoorbeeld wel strafbaar.
Brussel
En terwijl de RSPCA erg vastberaden is en goed georganiseerd, hebben we eigenlijk geen goed idee van hoe in Vlaanderen concreet wordt omgegaan met vossenplagen. Een akelig voorval in Ukkel vorig jaar doet weinig goeds vermoeden: iemand doodde toen drie vossen in amper een week tijd en vond het ook nog nodig de dieren te onthoofden en te etaleren langs het voetpad.
De vos is een beschermd dier in het Brussels gewest. De roofdieren zijn overigens ook bijzonder nuttig omdat ze hoofdzakelijk ongedierte (ratten, muizen, woelmuizen) eten. Enkele tientallen vossen hebben het centrum van Brussel als woonplaats uitgekozen. Ze zijn vooral zichtbaar in parken en langs trein- en metrosporen.
De zoogdieren vestigen zich vooral op plaatsen waar ze een hol kunnen maken of waar ze zich kunnen voeden, hoofdzakelijk met ratten en muizen. De vossen werden in het bijzonder gespot op het kerkhof van Elsene en in het park van Anderlecht.
Het dier kwam zo'n 20 jaar geleden voor het eerst naar de Belgische hoofdstad. Ze kwamen langs de treinsporen die erg geruststellende doorgangen voor hen vormen, zegt Hugues Fanal, directeur van de Franstalige afdeling van de Vogelbescherming. Lang overleeft zo'n vos overigens niet in onze hoofdstad, doorgaans niet meer 20 maanden. De meesten belanden onder de wielen van auto's.
Bovendien is er nog geen enkele ziektegeval ontdekt bij vossen in Brussel, zoals hondsdolheid of echinococcose (aanwezigheid van parasieten die de lever aantasten), benadrukt Fanal. De vossenpopulatie in Brussel is stabiel sinds 4 of 5 jaar. Het zoogdier is ook te vinden in de groene rand, aldus Thierry Kervin van het Centrum voor onderzoek van de natuur, wouden en bossen. De vossen zijn goed vertegenwoordigd, vooral in de gemeentes Sint-Genesius-Rode en Ukkel. Ze kiezen hier tuinen uit voor de rust en de continue voedselvoorraad in vuilbakken.
Agressieve honden
Tegenstanders van radicaal aanpakken van vossenplagen hebben nog een ander argument. Eentje in de teneur van wat we lazen op een Britse site van een organisatie die gewonde vossen opvangt: "Elke week lezen we hoe er ergens in de wereld een kind zwaar verwond is of zelfs gedood door een agressieve hond, meestal van het gezin zelf. Maar wie dan oppert om komaf te maken met die, speciaal als vechthond gefokte dieren, die wordt verweten geen hart voor dieren te hebben. Maar de vos, die zoals hij dat door de eeuwen heen heeft gedaan, een kip steelt bij iemand die het vertikt om een goeie afsluiting te maken voor zijn beesten, die moet uitgeroeid worden."
(mvl)bron;demorgen.be
