Hoe schoon is de plek...

Laat mijn tuin een tuin zijn,
waar de herfst weer spreekt,
als de bloemen droevig kijken
en mijn zomertuin breekt.

Laat mijn tuin een tuin zijn,
waar de herfst mijn verlangen voedt
naar lentebloesems,voorjaarskleur
en zomergloed.

Laat mijn tuin een tuin zijn
met bomen van vruchten verlaten,
verdeeld als een kleurenpalet op het gras,
waar voordien mijn krokussen zaten.

Tom Mestdagh

Zoals het maar eens
lente en zomer was
is het maar eens herfst in ons leven.
Vlug verglijden de dagen
in een te vluchtig bestaan...



Wat voorbije seizoenen niet brachten,
wordt ons in de herfst gegeven:
gerijpte inzichten die ons helpen
het beste met elkaar te delen.

Valeer Deschacht

Op een zwoele zweterige zomeravond
zweven provençaalse geuren
over het buitengebeuren.


In de sfeer van een glas wijn
snuiven we het bouquet
volmondig : "vrienden zijn".


Door het snuisteren van herinneringen
voelen we ons dronken van gevoelens
warm van vele koesteringen.


Onder open hemel in vrije natuur
genieten we puur elk uur
maar een paar vrienden zijn van levensduur.


Mimi Steemans

De regen zingt zijn melodie
in luchtig licht geklater.
Wat hoor je? Hoor je poëzie?
Of slechts het vallend water?

Hoor, wat de avond zegt,
de fluisterende beken,
voor wie zijn oor te luister legt
zal zelfs de stilte spreken.

Toon Hermans

Soms wil ik terug dat kind zijn
met een handvol schelpen
het strand oplopen
glinsterende oogjes
bewonderen de schat

of luieren
in mijn zelfgemaakte hangmat
onder perenbomen
woordjes eten
grassprietjes fluiten

een land
vol dromen scheppen
ver weg
van wat volwassenheid heet.

Patricia De Corte

Ik zegen u, verlangen,
Nu diep mijn blik begrijpt
Hoe rozenknop door zonne
Tot roze rijpt.

Dat leerde ik uit uw ogen:
Die deden stil-spontaan
Bloesems van jong begeren
Wijd open gaan.

Zó hebt ge, zonder woorden,
Aan mij 't geheim verteld
Hoe de ene mensenziele
In de andere smelt.

Want als ik, schoon van liefde,
U lang in de ogen schouw,
Voel ik mezelve worden
Van kind tot vrouw.

Alice Nahon

Des avonds worden mijn gepeinzen
Een hofke van geheimenis...
Waar bloemen naar het westen wijzen,
Waar iedere vogel slapen is.

Des avonds wordt de wereld kleener
En dichter alles ver verleeën...
Die eenzaam zijn worden alleenen,
En die beminnen méér bijeen.

Des avonds weegt er op mijn zwijgen
Die schone menslijke pijn...
De drang een innig woord te krijgen
En zelf voor iemand lief te zijn.

Alice Nahon

Thuis hangt in een raam
een portret aan de wand
van iemand voornaam
met een pijp in zijn hand,
met armen gekruist,
haast binnen mondbereik,
mijn hartje dat bruist,
als ik er naar kijk...


Als ik passeer langs vaders portret,
denk ik aan weleer, waar hij op me let.
Helaas is't maar schijn,
slechts een visioen.
Maar mocht het zo zijn,
ik gaf graag een miljoen.


Henri Luycks

Ik heb mijn moeder niet verloren...


Ik heb mijn moeder niet verloren
daarvoor gaf ze me teveel.
Wat zij me zei dat blijf ik horen
van wat ik ben is zij een deel.
Ik kom haar overal nog tegen
in wat ik doe en wat ik laat,
zij was en blijft voor mij een zegen
waarvan het spoor steeds verder gaat...

En nu verdwijnt het grijze en het vale
en nu verdwijnt het dorre en het kale
en alles krijgt weer glanzende gewaden
en wordt opnieuw met weelde overladen.

Ook in mijn grijze 'zelf' voel ik iets dromerigs,
iets van een nieuwigheid, ja ook iets zomerigs,
't zou gek zijn dat er niets gebeurd in mij,
want ook 'in mij' legt ieder vogeltje een ei.

Toon Hermans

Nieuw ben je, als je elke morgen
verwonderd kunt zijn
en dankbaar voor het licht van de dag,
als je juicht,
als je ogen zien, je benen lopen
je handen tasten.






Nieuw ben je,
als je 'n verse kijk hebt op
de mensen en dingen
en genieten van de kleinste
en de gewoonste bloemen op
je levensweg, als je zingt
omdat je hart klopt...






Nieuw ben je,
als je weet dat je leeft
als je besft dat vandaag
de eerste dag begint van
de rest van je leven !


Phil Bosmans

Dit is de tak met de bloem alleen
de andere bomen gaan al moe
en zwaar van loof naar de aarde toe.






Dit is de tak die ten hemel biedt.
In zuivere kelken van albast
de witte wijn uit de donkere bast
zó teerheid die uit droefnis wast.






Hoe zal ik nobler gedenken U
hoog-tere ziel sterk maar sereen
dan bij deze mystieke brank
de tak met de bloem alleen.






Dat is de devote magnolia
voorzichtig in uw handen geleid
van koninklijke tulpeboom
de prinselijke tederheid.


Alice Nahon

Adembenemend in de weelde van de
lentebloesems

Vormeloos zijn de nog kale
beuken

Woordeloos het pad van onze
wandeling

Verblindend het licht van de volle
avondzon

Te midden van deze schoonheid
genieten wij

Weet dat je in mijn hart nooit oud zal
worden.

P. De Corte

Ik voel me weer beroerd
op deze mooie lentedag
om wat de warme zonnestralen
diep in mij losweken : een lach
en ik ga een stofferige tuinstoel halen.






Ik krijg een ander gevoel
koester mijn moeder natuur
haar tintelingen en prikkels zijn puur
geven terug lust in mijn leven.
De dagen lengen, de vogels brengen
een nieuw geluid,
ik wil eruit !


Mimi Steemans

Joachim, Tom en Matthias
♥  ♥  ♥
Torens zijn het sieraad van een stad
schepen zijn het van de zee
en kinderen van de mens.

Hoe dit huis bij zichzelf naar binnen kijkt
en wij amper meer zijn dan spiegeling
onwetend van wat beweegt buiten
het schijnsel van de straatlantaarn,






hoe wij naar buiten naar binnen zien
al die donkere uren onszelf aanschouwen
als vreemden die steeds weer passeren,






Hoe wij in ogen kijken en ons afvragen wie
wij zijn en waarom precies wij,

en of het ooit weer lente wordt.

Er is geen bedrog en geen waarheid in de liefde.
Al wat wij met zekerheid kunnen zeggen is
dat het lot de mensen bij elkaar brengt...

DE ROOS


Men zegt van liefde dat ze zacht is
als een lief en teder woord.
Men zegt van liefde dat ze hard is
en zo vaak het geluk vermoord.
Men noemt haar enkel een verlangen
men noemt haar redder in nood.
Ik zeg dat liefde als een bloem is
waarop de zon haar stralen strooit.


Ze is het hart zo bang en breekbaar
zo wankel en zo broos
ze is de droom bang voor 't ontwaken
omdat ze dan de waarheid hoort.
Ze wacht op wie haar nu wil plukken
op wie haar tranen streelt.
Zo bang om vroeg te sterven
voor ze werkelijk heeft geleefd


En is de nacht zo koud en eenzaam
duurt het wachten veel te lang
denk dan maar dat geluk alleen is
voor wie er hevig naar verlangt.
Denk dan maar dat bittere winters
en dikke lagen sneeuw nog nooit
hebben verhinderd
dat de roos hen overleefd.


Ann Christy

Nele en Annelien
♥ ♥ ♥
Er bestaan geen grootouders
die niet heimelijk in hun
kleinkinderen iets bijzonders zien.
En ze hebben gelijk.
De mogelijkheden zijn onbeperkt...