Als de avond komt...

Ik sluier de kou van je huid
zie bloemen van ijs
ze bloeiden seizoenen vergetend
hij nam je onwetend


zijn handen bevroren je jeugd
verloren je lente
kleuren ontdooien als ik je kus
onderkoeld valt de lust neer als ijzel


we verliezen elkaar
in de winter van stilte
erven de nachtelijke kilte.

♥ ♥ ♥ ♥

Een lichtstraal midden in de kerstnacht
doet ons hart heimelijk verlangen.
Dat stille uur brengt ons
weer dichter bij de vrede.


J.Vandromme

De sterren wintertintelen
en de maan
doorschijnt de melkwegnacht.


Het kraakt van sneeuw op de aarde
waar ik ga,
een nieteling, een adem wit,
een ademdamp van liefde en poezie.


Ida Gerhardt

O kleine boom, jouw sparrenbos
Is hier zo ver vandaan
Jij wist niet dat je op een dag
Bij ons in huis zou staan.






Jij dacht alleen aan sparrenappels
En aan heldere zonneschijn
Maar het licht dat hier gaat branden
Zal enkel dat van lampjes zijn.

Ik ben de herfst
Ik ben de regen
Ik ben de storm


Houd mij maar vast
ik heb het koud en ik ben moe,
en nog zoveel bladeren aan de bomen,
nog zoveel bladeren overal...


Toon Tellegen

Saint Nicolas, patron des écoliers
Apportez moi du sucre dans mon petit panier
Je serai toujours sage comme un petit mouton
Je dirai mes prières pour avoir des bonbons.


Venez, venez Saint Nicolas !
Venez, venez Saint Nicolas !
Venez !
Venez Saint Nicolas !
Tralala


anneke
(ons eerste liedje in de tweede taal)

'k Zie de laatste rozen bloeien
Door de takken gaat de herfstwind loeien
Straks komt de winter, ook voor mij
Jeugd en lentetijd gaan eens voorbij...

We huilen zonder tranen
Een stil intens verdriet
Om een lieve vriend die ons verliet


Niets rest ons dan een stille droom
Zoete herinneringen aan een mooie tijd
Vaarwel lieve vriend het was schoon


Hier nog een laatste groet
Het ga je goed...


anneke

Wanneer ik denk aan mensen die rondom mij leven,
dan voel ik vreugde en verdriet.
Als 'k aan de doden denk, dan voel ik even
een diepe rust en anders niet.


Toon Hermans

...de dood is de horizon...


...en de horizon is enkel...


...de begrenzing van ons gezichtsveld...

De mensen van voorbij, ze blijven in ons leven.
De mensen van voorbij, ze zijn met ons verweven
in liefde, in verhalen die wij zo graag herhalen,
in bloemen, geuren, in een lied dat opklinkt uit verdriet.


De mensen van voorbij, zij worden niet vergeten.
De mensen van voorbij, zijn in een ander weten.
Bij God mogen ze wonen; daar waar géén pijn kan komen.
De mensen van voorbij zijn in het licht, zijn vrij !


Hanna Lam

Ik eet ik drink en ik leef
ik slaap, werk en geef
wat men mij vragen kan
maar ik mis je...


Ik doe wat ik moet doen
van 's morgens tot de noen
en zo de hele dag maar door
maar ik mis je...


Ik mis je...

Hoe schoon is de plek waar ik wandel
hand in hand met jou.
Mijn hart springt op van vreugde,
als wij tesamen wandelen.
Als een bedwelmende toverdrank
is het luisteren naar je stem;
ik leef van naar je te luisteren.
Je altijd eeuwig te zien,
is mij meer dan eten en drinken.

Egyptisch gedicht

Laat mijn tuin een tuin zijn,
waar de herfst weer spreekt,
als de bloemen droevig kijken
en mijn zomertuin breekt.

Laat mijn tuin een tuin zijn,
waar de herfst mijn verlangen voedt
naar lentebloesems,voorjaarskleur
en zomergloed.

Laat mijn tuin een tuin zijn
met bomen van vruchten verlaten,
verdeeld als een kleurenpalet op het gras,
waar voordien mijn krokussen zaten.

Tom Mestdagh

Zoals het maar eens
lente en zomer was
is het maar eens herfst in ons leven.
Vlug verglijden de dagen
in een te vluchtig bestaan...



Wat voorbije seizoenen niet brachten,
wordt ons in de herfst gegeven:
gerijpte inzichten die ons helpen
het beste met elkaar te delen.

Valeer Deschacht

Op een zwoele zweterige zomeravond
zweven provençaalse geuren
over het buitengebeuren.


In de sfeer van een glas wijn
snuiven we het bouquet
volmondig : "vrienden zijn".


Door het snuisteren van herinneringen
voelen we ons dronken van gevoelens
warm van vele koesteringen.


Onder open hemel in vrije natuur
genieten we puur elk uur
maar een paar vrienden zijn van levensduur.


Mimi Steemans

De regen zingt zijn melodie
in luchtig licht geklater.
Wat hoor je? Hoor je poëzie?
Of slechts het vallend water?

Hoor, wat de avond zegt,
de fluisterende beken,
voor wie zijn oor te luister legt
zal zelfs de stilte spreken.

Toon Hermans

Soms wil ik terug dat kind zijn
met een handvol schelpen
het strand oplopen
glinsterende oogjes
bewonderen de schat

of luieren
in mijn zelfgemaakte hangmat
onder perenbomen
woordjes eten
grassprietjes fluiten

een land
vol dromen scheppen
ver weg
van wat volwassenheid heet.

Patricia De Corte