Stilte

Tevreden zijn met het dagelijkse leven
En héél veel liefde kunnen geven
Daar komt het in 't leven op aan
Een arm om een schouder slaan
Gewoon een knuffel, een lieve blik
Samen zijn, jij en ik...


anneke

Een loden zon hangt boven de pasgemaaide velden

De zachte lommer van de bomen verkoelt mijn huid


Een klein briesje over de vijver strooit verfrissing uit

Even verpozen tussen het groen en zalig niets doen
 

De zon laat ze mooi rijpen en in september voor het grijpen


Nog even...en we kunnen proeven...

Zachtjes glijdt je weg
Ik zie je in een waas verdwijnen
Golven van ons mooie lied
Niemand die jou ziet
Enkel de geur blijft hangen
Weer een oneindig verlangen
Dromen zullen weer ontwaken
Lieve handen die me raken
Kusjes die je uit wil delen
Een glimlach die ik weer wil stelen


anneke

Dromen van verre landen...
en uitgestrekte stranden...



Dromen van verre reizen...
naar onvergetelijke paradijzen...




Dromen, een droom der dromen...
die ooit wel uit zal komen...


anneke

'k Heb menig, menig uur bij u
gesleten en genoten,
en nooit en heeft een uur met u
me een enklen stond verdroten.
'k  Heb menig blom voor u
gelezen en geschonken,
en, lijk een bie, met u, met u
er honing uit gedronken
maar nooit een uur zo lief met u,
zoo lang zij duren koste,
maar nooit een uur zo droef met u,
wanneer ik scheiden moste,
als de uur waarin ik dicht bij u,
dien avond, neergezeten,
u spreken hoorde, en sprak tot u
wat onze zielen weten.
Noch nooit een bloem zoo schoon van u,
gezocht, geplukt, gelezen,
als die dien avond blonk op u
en mocht de mijne wezen!
Ofschoon, zoo wel voor mij als u,-
wie zal dit kwaad genezen?-
een uur bij mij, een uur bij u,
niet lang een uur mag wezen
ofschoon voor mij, ofschoon voor u
zoo lief en uitgelezen,
die rooze, al was't een roos van u,
niet lang een roos mocht wezen,
toch lang bewaart, dit zeg ik u,
't ware ik 't al verloze,
mijn hert drie dierbre beelden:
u-dien avond-en-die rooze!


Guido Gezelle
(met dank aan W.D.)

Die lange eenzame nachten
Enkel wachten...wachten
Dan plots woorden uit een lieve mond
Zachte pleisters op een diepe wond
Komen fluisterend...heel zacht
Als een nieuwe droom vannacht







Laten we nu dansen op het strand
De voeten verstrengeld in het zand
We denken niet aan morgen
Vergeten even al onze zorgen
Straks weer lachend ontwaken
De kilte kan ons niet meer raken


anneke

Het was verrukkelijk in de tuin


Zo samen in het gras...




Dromen in de zomeravond


En beiden heffen we het glas...
♥♥♥
anneke

Vergeef me als ik droom...
Vergeef me als ik zweef...
Als ik wat her en der gebeurd
maar vagelijk beleef.
Vergeef me als ik vlucht...
van oorlog en geweld
en blij ben met de lucht
in het open vrije veld...


Toon Hermans

De eerste zomeravond
wandelt in de tuin
zonlicht wordt langzaam rood
en groet de maan
de vuurpijl bloeit
aardbeien en rode bessen
zijn plukklaar
een koppel bosduiven
huist in z'n late lentenest
noordenwind
maakt de terraszitjes
net iets té fris
jij roept mij
naar binnen
waar witte wijn
en de zomer van Vivaldi
wachten
tot het écht zomert...


P. De Corte

De strakke blauwe lucht
Het witte wolkje dat zucht
Zonnekusjes op mijn wangen
Ogen op oneindig verlangen


Dromen van het witte strand
Samen liggen in het mulle zand
Maar ook gelukkig in het groene gras
Mijmerend staren naar het volle glas


 Even nippen de lippen getuit
Rode stralen spreiden zich uit
De zon, de wijn, de warme gloed
Wat is het leven toch zoet



anneke

Hallo, mama die plukte ik voor jou...


Even kijken mama...




...ik zet de bloemetjes in een vaasje voor jou...


...omdat ik echt héél veel van je hou...




"Leve mama"

Daar ligt erbarmen in de avond,
een goedheid die geen grenzen weet:
Wie 's avonds geeft zijn hert, zijn handen,
Vergeet zo goed zijn eigen leed.


Daar ligt vergiffenis in de avond...,
O gij, die 'k ' s morgens heb gehaat,
Ik voel, dat gij ter schemer-ure,
Weer schoon door mijn gedachten gaat.


En liefde ligt er in de avond,
Zoveel, dat ik de wrede man,
Die 't schoonste van mijn droom ontwijdde
Des avonds weer beminnen kan.


Alice Nahon

Koude nachten maken haar bang
Eenzame nachten duren zó lang
Bange nachten van steeds wachten
Duisternis als een mantel gespreid
Niemand die zich naast haar vlijt
In haar ogen een warme gloed
Lippen die smaken zó zoet
De morgen sluit zijn nevelslierten
Als liefdevolle armen om haar heen
Een stille snik, een zacht geween
Een zucht...
Eindelijk de blauwe lucht.



anneke

Het zomeruur komt er weer aan.
Het zonlicht grijpt weer naar de macht
en overwint de duisternis van elke nacht.
Avondmalen kunnen wij weer nuttigen
in de onverklaarde klaarte
van een glinsterende avondstond.
Meer licht is ons gegund.
Licht beschonken bespieden wij de horizon,
lichtdorstig en met zilte mond,
verwonderd over het regelmatig licht,
dat sterft in de late uren
en elke ochtend oprijst,opgelicht.



Wij blijven achter,lichtgeraakt.
©
Mark Eyskens

Blijven turen door het raam
Hoog boven schittert de maan
Hopen en blijven dromen
Eens zal hij komen




De ridder op het witte paard
Is hij het wachten waard
Komt hij ooit naar je toe
Misschien slaap je al, je bent toch zo moe...
©
anneke

Een droomdag om de Lente te starten
Het zonnetje speelde ons parten
Heel de dag wroeten in de aarde
Beseffen:"Alleen dit heeft waarde."


Je één voelen met de natuur
Het nieuwe leven , zo puur
De vogels horen zingen
Lenteknoppen die openspringen.


De geur van pas gemaaid gras
Dromen hoe het vroeger was
Mooie herinneringen blijven hangen
Doen ons naar nog meer verlangen.


anneke

Dag
zei de lente
tegen verliefde koolmezen
het is tijd 
fluit
de trotse perenboom wakker
en zoek in zijn armen
een veilig nest






Voorzichtig
fluisterde de lente
tegen witte sterrenmagnolia
nog even wachten
tot hagel, wind en regen
hun maartse bui verliezen
aprils licht
meer warmte schenkt






Vooruit
nodigde de lente
de boer op het land
haal de paarden
uit hun winterstal
mest, ploeg en zaai
het nieuwe graan
de zomer in...
§§§§§§§
P.De corte

De eerste zonnestralen
strelen aarzelend
de ontluikende knoppen
©©©
Te vroeg voor een nieuwe Lente
maar toch even dromen
van wat heel snel zal komen
©©©
Heerlijk dat gevoel
alsof we worden gedragen
Een zacht briesje blaast
over struiken en hagen
©©©
We proberen de Winter
nu even te stoppen
Lentekriebels maken
ons jong en onverschrokken
©©©
We gaan er weer
met volle moed tegenaan
Die harde Winter heeft
ons wel wat pijn gedaan...



anneke

...dit jaar een onbestaande dag.
Wat zou ik doen als mij vannacht,
na de twaalfde slag,
een extra etmaal werd gegeven
en als geen ander dan ikzelf
dit wakker zou beleven?


Waar zou ik gaan?
Wat zou ik willen zien?
Wie zou ik kussen in zijn slaap?
Bij wie zou ik suiker
vervangen door het zout?


Of zou ik blijven liggen
naast hem die van me houdt,
tot aan het tweede ochtendgloren
waarin de nieuwe maand geboren?


Vera De Brauwer