verbijstering .... en herkenning

De sfeer en de ambiance zit er in
en vol enthousiasme en
goeie moed gaan de groepen
al zingend en dansend door de straat
handenvol snoep worden gegooid
naar de kijkende
en lachende toeschouwers

Een paar uurtjes later
is de stoet al wat uiteengevallen
de kou en de vermoeidheid
is toegeslagen en het gezicht 
weerspiegelt wat ze denken
de meesten blijven even enthousiast
en krikken de sfeer weer op.

De toeschouwer kijkt
en geniet van de sfeer,
de ambiance en van het zien
van oude bekende gezichten
die uitnodigen tot een babbel.

Al bij al was 't weer een 
gezellige middag.

zo onzeker ze was een jaar geleden,
zo zelfzeker en parmantig stapt ze nu
de wereld tegemoet.

't is fantastisch te zien hoe ze dankzij haar bril
zelfzekerder geworden is en stap voor stap
van een onzekere peuter van 1.5 jaar oud 
uitgegroeid is tot een kleuter
die met vertrouwen de wereld
tegemoet treedt.

Haar uitdagende en koppige houding
steekt nog regelmatig de kop op,
maar ook haar leergierigheid, haar vriendelijkheid
en haar attent zijn op kleine dingen.

Alles heeft ze gezien en alles zegt ze
en dan soms ineens wordt ze verlegen en
komt er geen woord meer uit.

Toch mooi om als oma en opa
mee te mogen stappen
op de weg van je kleinkind.

je aardse lichaam is opgenomen
en leeft verder in de cosmos.

je geest leeft voort in een plek
die we hemel noemen

je bent ver weg

maar de herinneringen aan jou
leven verder in ons hart

zo leef je verder
als een deel van ons

en zo ben je
voor eeuwig en altijd
 heel dichtbij...
©Patricia

Het is lichtmis vandaag dus eten we traditioneel pannenkoeken,
dit keer hebben we ze tijdens het boodschappen doen,
met de kleindochter, gewoon gekocht
en als we thuiskomen .... snel even warm maken
en nadien lekker smullen.
Ondertussen lachen met de kleindochter die het allemaal niet echt goed verstaat
en nazegt wat ze denkt te horen of kan onthouden
dus heeft ze het over "kakkeboeken eten"
een hilarisch woord uiteraard.
Na een lachbui vertellen we haar dat het pan-nen-koek-en zijn...
een paar keer zegt ze het goed na
en dan heeft ze het toch weer over "kakkeboeken". 
Niettemin heeft ze het zich heel goed laten smaken
Terwijl ik dit stukje schrijf, lach ik nog na,
met haar gekke benaming...

Ergens in een tuin stonden vele bloemen.
Zomaar van alles onder elkaar, er zat natuurlijk wel beetje structuur in,
maar toch niet zo direct zichtbaar als je niet zo goed keek. 
Het leek een beetje op een verwilderde tuin.
Toch kwam de eigenaar van de tuin alle dagen kijken,
haalde onkruid weg en knipte verdorde bloemen eruit.

In een hoekje stond een bosje rozen, heel vredig naast elkaar. 
Ja, dat zou je op het eerste gezicht wel denken. 
Maar zo was het helemaal niet,
één van de rozen, stond eigenlijk een beetje eenzaam
achter een bosje vergeet-me-nietjes,
ze was nog maar klein en heel onzeker,
haar vader zei "sta eens wat rechter,
je mag best een beetje meer je best doen",
haar moeder zei "kijk eens wat vrolijker,
zo kan je niet groeien",
haar zusjes die plaagden haar
en niemand die de kleine roos eens bemoedigde. 
Daarom voelde de roos zich vreselijk verdrietig. 
Alleen zag niemand dat want ze verstopte haar tranen achter haar lachende gezichtje.
Maar haar hartje weende stille tranen omdat ze zich ellendig en overbodig voelde.
Dapper verstopte ze haar verdriet en groeide en groeide.

Op een dag kwam er een klein meisje in de tuin samen met haar oma. 
Eerst was ze zo'n beetje aan het spelen en ravotten op het grasveldje
in het midden van de tuin. 
Maar toen kwam ze recht op het bloemenveldje af
en ging de bloemen stuk voor stuk gaan bekijken. 
Toen opeens zei ze "wat een ontzettend mooie roos". 
Oma volgde haar vingertje en zei: "bedoel je die daar?,
die is helemaal niet zo bijzonder,
kijk maar eens naar die daarnaast,
die heeft een hele mooie steel met bijna geen doorntjes aan. 
Maar het kleine meisje hield vol en zei: "die daar is de mooiste". 
Het kleine roosje kon haar oren bijna niet geloven,
ze hadden het over haar,
zij die zich zo klein en nietig voelde, vond het kleine meisje de mooiste. 
Schuchter kwam er een blosje op haar wang,
en toen nog een aan de andere kant,
haar oogjes begonnen te twinkelen en
toen ja, toen was ze helemaal supermooi geworden.
Het meisje plukte de kleine roos,
die nu blij en gelukkig zichzelf staat te wezen
in een prachtige vaas bij het meisje in de kamer.
© Patricia

stap voor stap
hand in hand
op weg
naar een land
van liefde
van vrede
en van goeie wil
het is er vredig
en heel stil.

konden we maar
in een ogenblik
naar daar
zalig genieten
in het zand,
op het strand
en weer terug
in een bliksemflits.

zomaar, zalig
niets doen,
niets denken,
zomaar niets.

Om de 2 weken komt Marjon van 2 naar ons, we gaan ze dan 's avonds halen aan de creche en dan blijft ze logeren tot vrijdagavond. Oma was een vestje aan het haken voor haar en intussen was dat helemaal klaar. Toen ze het zag was ze blij want er stond een "hello kitty" figuurtje op en daar houd ze van. Fier stond ze nadien voor de spiegel naar zichzelf te kijken.

Ze is altijd dolblij als ze ons ziet aankomen en vanaf dan hebben we geen minuut rust meer.... We spelen samen met de blokken, vertellen en puzzelen en maken heel veel plezier samen.
Vrijdag hebben we samen pannenkoekendeeg gemaakt en pannenkoeken gebakken. Vlijtig stond ze in de pot te roeren terwijl haar mondje geen minuut stil staat. Plotsklaps begon ze te zingen.... dat had ze nog nooit eerder gedaan.... "laap, titje, laap, buiten looft e laaf". Toen ik meezong "slaap kindje slaap...... vond ze dat natuurlijk helemaal geweldig en wordt het een echt duet. Nadien hebben we heerlijk pannenkoeken gesmuld.
 
Het waren weer deugddoende dagen en nu mogen wij weer genieten van de rust tot binnen 2 weken. Het zal al rap april zijn en dan gaat ze naar de kleuterschool, dan zal het enkel de woensdagmiddag zijn samen met haar nichtje, die dan een half jaar oud is. Dat is haar oogappel, oma en opa zullen ogen en handen te kort hebben dan.

luisterend naar de muziek
word ik stil en blij
't leven is goed
zoals het is.
Ik zal je altijd blijven missen
elke dag steeds weer
maar ik heb vrede
met je keuze
Jij nam afscheid
van deze wereld.
Jij hebt geleefd
zoals je wilde
en zolang je wilde.
Ik moet denken
aan de buurman
die ook uit het leven stapte
en tijdens de viering
speelden ze het lied
"I did it my way"
en dat geldt ook voor jou
Jij vulde je leven in
op jouw eigen manier
en wij kunnen niet anders
dan het accepteren
en er vrede mee hebben.
Wel vandaag heb ik dat.
Lieve zoon, rust zacht
Tot kijk in het paradijs.

Mijn luidspreker hier op PC staat standaard altijd uit,
dus gisteren ontdekte ik tot mijn verbazing dat er op de blogs muziek staat.
Stel je voor hoe verbaasd ik was......
Dus wilde ik dat natuurlijk hier ook
en dus ben ik maar eens op zoek gegaan via personaliseer
en eigenlijk is het dus vrij simpel.
Het was wel effe zoeken voor ik in de standaard muziek iets geschikt vond,
ik ben er uiteindelijk de hele avond mee bezig geweest,
maar zoals je kan horen is het me gelukt.
Al wie hier komt kijken wat ik schrijf,
heeft er vanaf nu een leuk muziekje bij.
Zo krijgt het stilaan al wat meer sfeer.
Ik heb nog veel meer plannen,
want ik heb echt heel mooie blogs gezien,
maar dan moet ik toch effe wat technische uitleg gaan zoeken
hoe ik dat zou moet fixen.
Maar voorlopig zijn we al een klein stapje verder.

Fijne dag verder.
Patricia