lichtmis en pannekoeken

Ergens in een tuin stonden vele bloemen.
Zomaar van alles onder elkaar, er zat natuurlijk wel beetje structuur in,
maar toch niet zo direct zichtbaar als je niet zo goed keek. 
Het leek een beetje op een verwilderde tuin.
Toch kwam de eigenaar van de tuin alle dagen kijken,
haalde onkruid weg en knipte verdorde bloemen eruit.

In een hoekje stond een bosje rozen, heel vredig naast elkaar. 
Ja, dat zou je op het eerste gezicht wel denken. 
Maar zo was het helemaal niet,
één van de rozen, stond eigenlijk een beetje eenzaam
achter een bosje vergeet-me-nietjes,
ze was nog maar klein en heel onzeker,
haar vader zei "sta eens wat rechter,
je mag best een beetje meer je best doen",
haar moeder zei "kijk eens wat vrolijker,
zo kan je niet groeien",
haar zusjes die plaagden haar
en niemand die de kleine roos eens bemoedigde. 
Daarom voelde de roos zich vreselijk verdrietig. 
Alleen zag niemand dat want ze verstopte haar tranen achter haar lachende gezichtje.
Maar haar hartje weende stille tranen omdat ze zich ellendig en overbodig voelde.
Dapper verstopte ze haar verdriet en groeide en groeide.

Op een dag kwam er een klein meisje in de tuin samen met haar oma. 
Eerst was ze zo'n beetje aan het spelen en ravotten op het grasveldje
in het midden van de tuin. 
Maar toen kwam ze recht op het bloemenveldje af
en ging de bloemen stuk voor stuk gaan bekijken. 
Toen opeens zei ze "wat een ontzettend mooie roos". 
Oma volgde haar vingertje en zei: "bedoel je die daar?,
die is helemaal niet zo bijzonder,
kijk maar eens naar die daarnaast,
die heeft een hele mooie steel met bijna geen doorntjes aan. 
Maar het kleine meisje hield vol en zei: "die daar is de mooiste". 
Het kleine roosje kon haar oren bijna niet geloven,
ze hadden het over haar,
zij die zich zo klein en nietig voelde, vond het kleine meisje de mooiste. 
Schuchter kwam er een blosje op haar wang,
en toen nog een aan de andere kant,
haar oogjes begonnen te twinkelen en
toen ja, toen was ze helemaal supermooi geworden.
Het meisje plukte de kleine roos,
die nu blij en gelukkig zichzelf staat te wezen
in een prachtige vaas bij het meisje in de kamer.
© Patricia

stap voor stap
hand in hand
op weg
naar een land
van liefde
van vrede
en van goeie wil
het is er vredig
en heel stil.

konden we maar
in een ogenblik
naar daar
zalig genieten
in het zand,
op het strand
en weer terug
in een bliksemflits.

zomaar, zalig
niets doen,
niets denken,
zomaar niets.

Om de 2 weken komt Marjon van 2 naar ons, we gaan ze dan 's avonds halen aan de creche en dan blijft ze logeren tot vrijdagavond. Oma was een vestje aan het haken voor haar en intussen was dat helemaal klaar. Toen ze het zag was ze blij want er stond een "hello kitty" figuurtje op en daar houd ze van. Fier stond ze nadien voor de spiegel naar zichzelf te kijken.

Ze is altijd dolblij als ze ons ziet aankomen en vanaf dan hebben we geen minuut rust meer.... We spelen samen met de blokken, vertellen en puzzelen en maken heel veel plezier samen.
Vrijdag hebben we samen pannenkoekendeeg gemaakt en pannenkoeken gebakken. Vlijtig stond ze in de pot te roeren terwijl haar mondje geen minuut stil staat. Plotsklaps begon ze te zingen.... dat had ze nog nooit eerder gedaan.... "laap, titje, laap, buiten looft e laaf". Toen ik meezong "slaap kindje slaap...... vond ze dat natuurlijk helemaal geweldig en wordt het een echt duet. Nadien hebben we heerlijk pannenkoeken gesmuld.
 
Het waren weer deugddoende dagen en nu mogen wij weer genieten van de rust tot binnen 2 weken. Het zal al rap april zijn en dan gaat ze naar de kleuterschool, dan zal het enkel de woensdagmiddag zijn samen met haar nichtje, die dan een half jaar oud is. Dat is haar oogappel, oma en opa zullen ogen en handen te kort hebben dan.

luisterend naar de muziek
word ik stil en blij
't leven is goed
zoals het is.
Ik zal je altijd blijven missen
elke dag steeds weer
maar ik heb vrede
met je keuze
Jij nam afscheid
van deze wereld.
Jij hebt geleefd
zoals je wilde
en zolang je wilde.
Ik moet denken
aan de buurman
die ook uit het leven stapte
en tijdens de viering
speelden ze het lied
"I did it my way"
en dat geldt ook voor jou
Jij vulde je leven in
op jouw eigen manier
en wij kunnen niet anders
dan het accepteren
en er vrede mee hebben.
Wel vandaag heb ik dat.
Lieve zoon, rust zacht
Tot kijk in het paradijs.

Mijn luidspreker hier op PC staat standaard altijd uit,
dus gisteren ontdekte ik tot mijn verbazing dat er op de blogs muziek staat.
Stel je voor hoe verbaasd ik was......
Dus wilde ik dat natuurlijk hier ook
en dus ben ik maar eens op zoek gegaan via personaliseer
en eigenlijk is het dus vrij simpel.
Het was wel effe zoeken voor ik in de standaard muziek iets geschikt vond,
ik ben er uiteindelijk de hele avond mee bezig geweest,
maar zoals je kan horen is het me gelukt.
Al wie hier komt kijken wat ik schrijf,
heeft er vanaf nu een leuk muziekje bij.
Zo krijgt het stilaan al wat meer sfeer.
Ik heb nog veel meer plannen,
want ik heb echt heel mooie blogs gezien,
maar dan moet ik toch effe wat technische uitleg gaan zoeken
hoe ik dat zou moet fixen.
Maar voorlopig zijn we al een klein stapje verder.

Fijne dag verder.
Patricia

Ik heb de koe bij de horens gepakt en van een goed voornemen, daadwerkelijk werk gemaakt. Ik ben dus naar de fitness gereden en ik heb mezelf een abonnement cadeau gedaan. Het goedkoopste was een 2-jaar abonnement en vermits ik weet dat ik het leuk vind, want ik heb het in het verleden nog al gedaan, heb ik in een beslissende bui dat laatste dan genomen.

Ik had trouwens geluk want tijdelijk moest er geen inschrijvingsgeld betaald, mag ik 2 maanden gratis komen sporten en vermits ik volgende maand 55 word, kreeg ik alvast ook 10% korting daar bovenop. Van een meevaller gesproken.

Het wordt trouwens hoog tijd dat ik mezelf weer ga herpakken en terug aan m'n conditie ga werken. Op 't moment is die dus nul, nada, noppes. Maar dat gaat dus beteren, niet à la 1,2,3, we zijn immers geen jong veulen meer, maar eerder een bezadigde schildpad.

Maar geen nood, wie het verhaal kent weet dat de trage schildpad soms sneller aan de eindmeet is dan de overmoedige haas.

Fijne dag verder

een vriendelijk woord,
een luisterend oor
een boek
om de sfeer
op te snuiven
zomaar
gratis voor niks.

Wat kan het fijn zijn,
als dat je zomaar
onverwachts
in de schoot
geworpen word

dan ben je dankbaar
om het leven
dankbaar
om de vriendschap
dankbaar
omdat je leeft.

dankbaar dat de zon
binnenin je
haar licht aansteekt
en je dag blij maakt.

zomaar, gratis, voor niks.

Waar ben je?
Je bent gegaan zomaar
zonder afscheid.

Je nam de trein
naar niemandsland
om nooit meer weer
te keren.

Waarom
zullen we nooit weten
Je liet niks achter
zelfs geen kattebelletje
niets

Wilde je dat wel?
of was er simpelweg
een kortsluiting
die je die stap
liet zetten toen?

En was er geen hand die zei
"kom met me mee"
of een hart dat je knuffelde
en zei "kom, bij mij, ik heb je nodig"

maaarrrrr wij waren er toch?
was dat niet genoeg voor jou?
Ik begrijp het niet...
maar ik aanvaard het wel.

er is geen weg meer terug.
.... het is te laat.

zomaar wat gedachten
die spelen
door mijn hoofd

zomaar wat woorden
die zich
aan elkaar
hebben geregen

zomaar een spinsel
van letters
geweven
tot een draad

door elkaar
gedwarreld
en verweven 

tot een woord
een gedachte
een hersenbreker

zomaar
uit het niets.

We zitten midden in de sfeer rond Kerst en Nieuwjaar.
In alle winkels, overal op straat kom je hem tegen.
Hij straalt geluk en vrede uit en nieuwe kansen.
Mensen mailen en schrijven elkaar lieve dingen.
En dat is mooi, maar toch ontbreekt er iets.
Het is een raar gevoel, net of je er niet helemaal bij hoort.
Of je uit je lichaam getreden bent en naast je lichaam kijkt.

Als ik daar over nadenk.. dan weet ik het wel..
er ontbreekt iemand ..... en het gemis en het verdriet,
maakt dat we niet volledig blij kunnen zijn.
Ik had hem nog zo graag hier bij ons gehad,
maar de realiteit is anders.... en 't zal nooit meer zijn.
Hoe moet het nu verder met ons?
zal er in alle feesten voortaan een beetje leegte zijn?
alsof ons geluk een beetje verdwenen is?
Wie zal het zeggen?   De tijd misschien?