Een aarzelende stap
Hier ben ik weer eens met een stukje. Soms lijkt alles hopeloos en ineens lijkt de puzzel op zijn plaats te vallen en onmogelijke dingen lijken ineens weer mogelijk te worden omdat je er in gelooft. Problemen lossen zich vanzelf op. Medische problemen worden ineens bespreekbaar en emotionele problemen lijken ineens makkelijker te dragen.
Ineens zomaar ben je gelukkig en lijkt de hele wereld zonneschijn. Is er veel veranderd dan? Neen, in eerste instantie niet... en toch zo veel... in feite alles. Iemand heeft aarzelend een eerste stap gezet...en even aarzelend zette de ander een zelfde stap.. je praatte over doodgewone onbelangrijke dingen... stilaan groeide het vertrouwen ..... de oude gevoelens van verbondenheid kwamen stilaan terug en de oude pijn verdween. Samen ontdek je dat anderen jullie scheefgegroeide verhouding gebruikten ten voordele van zichzelf. Je vind het niet fair, maar ach, heeft het zin hen daarop aan te spreken? Ze zijn ondertussen oud en hebben hun eigen problemen... je begrijpt waarom ze het deden ... ook al is het zeker niet fair... maar je vergeeft het hen. Je laat de verbondheid verder groeien en geniet ervan... je gaat gewoon verder waar je destijds gestopt bent en vergeet de tussentijd. Alles is OK, je hebt elkaar nodig en je geniet ervan. Stilaan krijgt de wereld weer een mooie kleur en wordt alles fijn.

