Archief

Al sinds mijn kindertijd wordt bij ons thuis moederdag gevierd op 15 augustus (OLV hemelvaart)
en vaderdag op 19 maart (feest van de H. Jozef). In onze kindertijd was de wereld beperkt en die reikte niet verder dan je dorp, en vermits iedereen dat zo vierde, was het dus normaal.

In de school knutselden we in maart iets voor papa en in mei iets voor mama (omdat augustus in de vakantie viel, ging dat nu eenmaal niet anders). Maar thuis vierden we in augustus. Als we er een keer iets van zeiden " moeke, waarom zijn er 2 data?, dan antwoordde mijn moeder, "de ene is de katholieke en de andere de socialistische".
Hoe m'n moeder daar op kwam, weet ik niet, maar zo was het volgens haar en daar was geen protocollen aan. Dus lieten we dat maar zo. Later toen ik volwassen werd, kwam ik er achter dat de meerderheid van de mensen moederdag in mei viert en niet in augustus zoals wij....

Maar voor mezelf voelt het meer als moederdag in augustus.... dus vieren we het nog steeds zoals in m'n kindertijd in augustus.

Voor degene die het vandaag vieren, wens ik van harte

een hele fijne moederdag.

Mensen hebben waarden en ideeën,
dikwijls zijn die aangeleerd als kind en gaan ze je hele leven mee...
maar heel dikwijls stel je ze bij het opgroeien in vraag
en blijft die vraag terugkomen.

Dan vraag je je af... "wat moet ik nu met die idee?"
Meestal kijk ik dan heel diep in mijn hart en stel me de vraag:
 "waarom zit het me dwars?"
"wat geeft mij dan wel een goed gevoel?"

Als mijn gevoel na een tijdje nog steeds hetzelfde blijft,
neem ik het voor mezelf als waarheid aan
en kunnen we weer een stapje verder.

Vandaag mailde iemand me en zei dat ze me bewonderde
omdat ik ondanks alles toch zo positief overkom.

Lang geleden al heb ik ontdekt dat ik mooie dingen nodig heb.
Ze geven me houvast en een reden om voor te leven.
het is net zoals koud en warm
... ze zijn elkaars tegengestelde
en toch houden ze elkaar ook in evenwicht.

Zo houden mooie dingen, mij in balans
en ga ik daardoor op zoek naar mooie dingen,
misschien leef ik daardoor soms schijnbaar
een beetje buiten de werkelijkheid,
omdat ik overal toch iets moois in wil ontdekken.

Soms slaat verdriet ons neer. Maar de mooie dingen
houden ons rechtop en houden de balans in evenwicht.

Kato ligt in de box te lachen en te genieten
omdat ze een leuk plekje heeft
om te spelen en te trappelen
haar beentjes raken een speelgoedje
dat geluid maakt
en zo trekt ze de aandacht van oma en opa
die af en toe gaan kijken
en dan getrakteerd worden op
een stralende glimlach

Als ze honger heeft
of verschoond moet worden
laat ze zich horen
en wordt ze op haar wenken bediend
als dank is daar weer die stralende glimlach

Wat is het leven toch simpel als je 5 maand oud bent.

Het geluk zit blijkbaar in hele kleine dingen,
de truk bestaat erin ze te kunnen zien.

Soms vraag ik me af.....
konden we maar teruggaan in de tijd
en dingen anders doen.
Vooral als er dingen zijn misgelopen
en ons verdriet doen.

Maar.....
wat zouden we dan anders doen?
zou het beter zijn?
of juist niet?

Ergens geloof ik wel dat er een plan achter zit
dat het niet zo maar een reeks toevalligheden is
en ook al is het script voor mij niet echt duidelijk
toch speel ik als acteur mee in het stuk
soms ben ik toeschouwer, soms figurant met een klein rolletje
en heel soms speel ik de hoofdrol in het stuk
dat "leven" heet.

Dan heb ik echt het gevoel dat ik er vat op heb
en kan ik het een klein beetje beïnvloeden
maar niet echt veel
want telkens je denkt dat je er vat op hebt,
gebeurt er iets en hopla, alles ligt in duigen
en als schipbreukelen dobberen we weer rond
en moeten ons overgeven aan 
de schrijver en de regisseur,
die ons weer terugleiden
naar het "grote plan".

Is het dan toch de bedoeling God
dat wij ons overgeven aan jou?
en we jou de koorden van ons leven
in handen moeten geven?
Niet wat "ik" wil,
maar wat JIJ wilt?