schrijver en regisseur

Je liep op de sporen
wilde niets of niemand horen
alleen met je gedachten
niets meer te verwachten

teleurgesteld in de liefde
en het leven
zaten je gedachten vast
het leven was een last

niets kon je bekoren
je voelde je verloren
je wilde stilte
maar vooral ook rust

zo ging je moedeloos en alleen
zomaar van ons heen.

Rust nu maar zacht, lieve Joeri
we missen je
...........voor altijd.

de afgelopen dagen waren gehuld
in een waas van verdiet
om wat niemand ziet
maar vandaag kleurt
het lentezonnetje de dag
en tovert een glimlach

de kleindochter in m'n armen
tovert een nog grotere lach
die ons hart wil verwarmen

Naast de zon en de lach
heeft verdriet z'n vaste plek gekregen
in ons leven
maar er is nog zoveel te geven
en ook zoveel liefde te ontvangen
wat dagelijks de zon doet schijnen
en een glimlach tovert
op onze wangen.

De sfeer en de ambiance zit er in
en vol enthousiasme en
goeie moed gaan de groepen
al zingend en dansend door de straat
handenvol snoep worden gegooid
naar de kijkende
en lachende toeschouwers

Een paar uurtjes later
is de stoet al wat uiteengevallen
de kou en de vermoeidheid
is toegeslagen en het gezicht 
weerspiegelt wat ze denken
de meesten blijven even enthousiast
en krikken de sfeer weer op.

De toeschouwer kijkt
en geniet van de sfeer,
de ambiance en van het zien
van oude bekende gezichten
die uitnodigen tot een babbel.

Al bij al was 't weer een 
gezellige middag.

zo onzeker ze was een jaar geleden,
zo zelfzeker en parmantig stapt ze nu
de wereld tegemoet.

't is fantastisch te zien hoe ze dankzij haar bril
zelfzekerder geworden is en stap voor stap
van een onzekere peuter van 1.5 jaar oud 
uitgegroeid is tot een kleuter
die met vertrouwen de wereld
tegemoet treedt.

Haar uitdagende en koppige houding
steekt nog regelmatig de kop op,
maar ook haar leergierigheid, haar vriendelijkheid
en haar attent zijn op kleine dingen.

Alles heeft ze gezien en alles zegt ze
en dan soms ineens wordt ze verlegen en
komt er geen woord meer uit.

Toch mooi om als oma en opa
mee te mogen stappen
op de weg van je kleinkind.

je aardse lichaam is opgenomen
en leeft verder in de cosmos.

je geest leeft voort in een plek
die we hemel noemen

je bent ver weg

maar de herinneringen aan jou
leven verder in ons hart

zo leef je verder
als een deel van ons

en zo ben je
voor eeuwig en altijd
 heel dichtbij...
©Patricia

Het is lichtmis vandaag dus eten we traditioneel pannenkoeken,
dit keer hebben we ze tijdens het boodschappen doen,
met de kleindochter, gewoon gekocht
en als we thuiskomen .... snel even warm maken
en nadien lekker smullen.
Ondertussen lachen met de kleindochter die het allemaal niet echt goed verstaat
en nazegt wat ze denkt te horen of kan onthouden
dus heeft ze het over "kakkeboeken eten"
een hilarisch woord uiteraard.
Na een lachbui vertellen we haar dat het pan-nen-koek-en zijn...
een paar keer zegt ze het goed na
en dan heeft ze het toch weer over "kakkeboeken". 
Niettemin heeft ze het zich heel goed laten smaken
Terwijl ik dit stukje schrijf, lach ik nog na,
met haar gekke benaming...

Ergens in een tuin stonden vele bloemen.
Zomaar van alles onder elkaar, er zat natuurlijk wel beetje structuur in,
maar toch niet zo direct zichtbaar als je niet zo goed keek. 
Het leek een beetje op een verwilderde tuin.
Toch kwam de eigenaar van de tuin alle dagen kijken,
haalde onkruid weg en knipte verdorde bloemen eruit.

In een hoekje stond een bosje rozen, heel vredig naast elkaar. 
Ja, dat zou je op het eerste gezicht wel denken. 
Maar zo was het helemaal niet,
één van de rozen, stond eigenlijk een beetje eenzaam
achter een bosje vergeet-me-nietjes,
ze was nog maar klein en heel onzeker,
haar vader zei "sta eens wat rechter,
je mag best een beetje meer je best doen",
haar moeder zei "kijk eens wat vrolijker,
zo kan je niet groeien",
haar zusjes die plaagden haar
en niemand die de kleine roos eens bemoedigde. 
Daarom voelde de roos zich vreselijk verdrietig. 
Alleen zag niemand dat want ze verstopte haar tranen achter haar lachende gezichtje.
Maar haar hartje weende stille tranen omdat ze zich ellendig en overbodig voelde.
Dapper verstopte ze haar verdriet en groeide en groeide.

Op een dag kwam er een klein meisje in de tuin samen met haar oma. 
Eerst was ze zo'n beetje aan het spelen en ravotten op het grasveldje
in het midden van de tuin. 
Maar toen kwam ze recht op het bloemenveldje af
en ging de bloemen stuk voor stuk gaan bekijken. 
Toen opeens zei ze "wat een ontzettend mooie roos". 
Oma volgde haar vingertje en zei: "bedoel je die daar?,
die is helemaal niet zo bijzonder,
kijk maar eens naar die daarnaast,
die heeft een hele mooie steel met bijna geen doorntjes aan. 
Maar het kleine meisje hield vol en zei: "die daar is de mooiste". 
Het kleine roosje kon haar oren bijna niet geloven,
ze hadden het over haar,
zij die zich zo klein en nietig voelde, vond het kleine meisje de mooiste. 
Schuchter kwam er een blosje op haar wang,
en toen nog een aan de andere kant,
haar oogjes begonnen te twinkelen en
toen ja, toen was ze helemaal supermooi geworden.
Het meisje plukte de kleine roos,
die nu blij en gelukkig zichzelf staat te wezen
in een prachtige vaas bij het meisje in de kamer.
© Patricia

stap voor stap
hand in hand
op weg
naar een land
van liefde
van vrede
en van goeie wil
het is er vredig
en heel stil.

konden we maar
in een ogenblik
naar daar
zalig genieten
in het zand,
op het strand
en weer terug
in een bliksemflits.

zomaar, zalig
niets doen,
niets denken,
zomaar niets.