Wat moet ik doen?

Ik denk dat dit werkjaar heel veel aandacht en denkwerk zal vragen van onze geloofsgemeenschap, binnen parochies waarvan structuren grondig door elkaar geschud worden, waar kloosters moeten sluiten omdat de zusters nu zelf verzorging nodig hebben en dat in kleinere gemeenschappen, waar leken nu een taak dienen op te nemen die groter is dan ooit te voren in parochieraden. Dit wordt de rode draad in plaatselijke synodes zoals in sommige bisdommen, maar zoals je ook weet naar het 'jaar van nieuw geloven' toe om het maar eens zo uit te drukken.Misschein kunnen we begiinen met terug intenser te gaan bidden, alleen of in groep, door de Bijbel ter hand te nemen, want 'begon niet alles met GOD"?


Wil je een tip? Ga naar het Evangelie van Johannes 1.1 en volgende.

Ooit was de berg van de stier overdekt met liefelijke
bomen, maar hij stond vlak bij de hoofdstad van een groot
land.

Mensen met bijlen en kapmessen

hakten de bomen om en de berg verloor zijn pracht.

Maar zelfs toen bereikten hem nog

de lucht van de dag en de nacht

en werd hij vochtig van regen en dauw.

Hier en daar ontkiemden nieuwe
scheutjes.

Toen kwamen schapen en koeien die afknabbelen

en de berg werd zo dor en kaal als hij nu is.

Als ze hem zo dor en kaal zien staan,

denken de mensen dat hij nooit bebost is
geweest.

Naar: MENG-TSEU. De berg van de
stier.

Een oude indiaan nam zijn kleinkinderen op de schoot.

Hij zei: "Er woedt een strijd diep in mezelf.

Een strijd tussen twee wolven.

Eén wolf staat voor vreugde, vrede, hoop,

gulheid, nederigheid, vriendelijkheid,

empathie, sereniteit en vriendschap.

De andere wolf representeert afgunst, woede,

verdriet, hebzucht, ego, zelfmedelijden, schuld,

minderwaardigheid, arrogantie en angst.

Die strijd tussen de twee wolven woedt ook bij jullie,

elke dag weer."

De kinderen lieten dit even bezinken,

tot uiteindelijk een van hen vroeg:

"En wie van de twee wolven haalt het?"

Antwoordde de oude indiaan:

"De wolf die je het meeste voedt."

Naar: Toctra - november 2006.

Blad van Arkgemeenschap Moerkerke.

Eens kwam een oude vrouw bij een wijze man

en verzocht hem met haar zoon te spreken.
Want haar zoon gaf al het geld, dat hij dagelijks verdiende uit voor dadels, en aan zijn moeder, die niets bezat en een zeer armoedig leven leidde gaf hij niets.
De wijze man beloofde met haar zoon te spreken,

maar pas na een wachttijd van zeven weken.
Nadat de zeven weken waren verstreken werd de jonge man bij de wijze gebracht, die zeer vriendelijk met hem sprak en zei:

"Je bent een jong mens met verstand en inzicht. Denk er eens aan wat je moeder voor je gedaan heeft, welk grote offers ze voor je bracht, haar hele arbeidsloon heeft ze weggegeven voor je opvoeding en opleiding. Nu is zij oud en jij hebt werk, je zou haar kunnen onderhouden.

Maar in plaats daarvan verkwist je al je geld aan dadels.
Is dat rechtvaardig, is dat juist?

In naam van het geweten dat in je hart brandt verzoek ik je

deze slechte gewoonte af te leggen."

De jonge man had met aandacht geluisterd,

nam zich de woorden van de wijze ter harte en veranderde zijn leven.
Maar de leerlingen van de wijze verwonderden zich en vroegen hem waarom hij zeven weken gewacht had om dit gesprek met de jonge man te voeren.
De wijze antwoordde: “Ik zelf eet ook heel graag dadels en ik voelde dat ik geen recht en geen kracht had de jonge man aan te bevelen hiervan afstand te doen eer ik er niet zelf tenminste zeven weken vanaf kon zien.

Alles wat er de voorbije jaren in onze kerk gebeurde, heeft ons stil gemaakt,
voorzichtig in ons spreken,
behoedzaam in het kiezen van woorden.

Hoe moeilijk is het voor ons om te laten horen dat wij geloven, om te spreken over ons geloof?

Durven wij getuigen?
Willen wij zijn Woord verkondigen?

Of zwijgen we?
Trekken we ons terug?
In onze huizen, in onszelf?

Wat hebben wij te zeggen?
Durven wij over ons geloof in gesprek te gaan?

Even meebidden op een andere manier.

Moeder van Smarten, geef ons de kracht ons kruis en lijden te dragen in vereniging met het heilzaam kruis en lijden van uw Zoon. Heilige Moeder van Smarten, met uw verdiensten, sta allen die lijden bij, geleid hen en ons naar uw Zoon. Heilige Moeder van Smarten, bid voor ons.

Maria, moeder van Smarten
U begrijpt wat er leeft in onze harten
U kende ook pijn,verdriet en zorgen
Blijf bij ons vandaag en morgen

Maria, moeder der smarten,
aanhoor wat er leeft in onze harten,
geef ons door elk "wees gegroet",
wat meer vertrouwen en moed.

Laten we voor we naar buiten gaan
eerst even naar binnen gaan.

Van Rompuy vergeleek elke godsdienst met een bergtop die moet worden beklommen. “Het heeft geen zin hen te vergelijken: elke bergtop is mooi en elk pad is rijk aan wijze lessen. Elk bergpad heeft zijn hindernissen en kan prachtige landschappen onthullen. Waarop het aankomt, is dat wij de beklimming durven aanvatten.” Tegelijk brengt elke stap die wij zetten ons dichter bij anderen. De liefde voor onze naasten is de koninklijke weg naar God.

zodat mijn duisternis in lUw Licht verandert!

Vandaag vieren wij wereldwijd het feest van Maria's Geboorte.
Voor velen het begin van het werkjaar rond de Vrienden van Lourdes.
Voor mensen uit het bedevaartsoord Dadizele het begin van de negendaagse noveen ter ere van Onze-Lieve-Vrouw.
Voor mezelf een dag die in het geheugen gegrft is, want zonder Maria ben ik niets!

De ontmoetingen met andere mensen vanuit de hele wereld en met de broeders van Taizé die zo blij in het leven staan, hebben een heel sterke indruk op mij gemaakt. Hun eenvoudige manier van bidden bracht me en brengt me nog steeds tot innerlijke rust. Er was geen druk, geen haast, gewoon: er zijn, hier en nu, meer niet.

In Taizé heb ik voor het eerst in mijn leven echt ervaren dat een mens zo weinig nodig heeft om gelukkig te zijn en om voluit te leven.