Berichten van 1 januari 2015 tot 31 december 2015

In een wereld waarin mensen medemensen doden,
wijst U, Heer, ons de weg naar echte vrede.
Als een verre stem klinkt U in ons bestaan,...
roept U ons om niet ons eigen heil te zoeken,
maar warmte te geven en onderdak,
om zelf licht, hand, wegwijzer, broer en zus te zijn.

Wees de bron die het kind in ons wakker houdt.
Dan zullen wij klein kunnen worden aan onszelf
en groot aan overgave aan anderen,
en zal er toekomst en vrede mogelijk zijn
voor iedereen op aarde,
een huis voor iedereen,
samen op weg in de voetsporen van Jezus,
Uw mens-geworden Zoon. Amen.

BELANGRIJKER DAN OOIT IN DEZE TIJD. WE ZIJN ALLE BROEDERS EN ZUSTERS GEWORDEN.

HET IS DAN OOK ONZE PLICHT HEN ALS BROERS EN ZUSSEN TE ONTHALEN!

"God is naar ons toegekomen. Dat is de echte betekenis van Kerstmis." Dat heeft Jozef De Kesel, de nieuwe aartsbisschop van Mechelen-Brussel, kort na middernacht gezegd tijdens zijn homilie in de Sint-Michiels- en Sint-Goedelekathedraal in Brussel. "Hij heeft zich niet laten kennen door blijk te geven van macht en rijkdom. Hij heeft dat gedaan onder de vorm van een kind voor wie er geen plaats is. Onder de vorm van een vreemdeling die niet ontvangen wordt."

De Menslievendheid van onze God is ons verschenen!

Kerstmis, een feest van vrede, de vrede waarover engelen zingen.

Bidden wij om meer vrede in de wereld,

om vrede in Syrië en Irak, in heel het Midden-Oosten,

in vele landen waar mensen tegenover elkaar staan.

Kerstmis, een feest van liefde, de liefde van God voor de mens.

Bidden wij om liefde van ouders voor elkaar,

om liefde tussen ouders en al hun kinderen,

om een nieuw begin in families die verdeeld zijn geraakt.

Kerstmis, een feest van levenskracht,

de levenskracht van Maria en Jozef.

Bidden wij om moed en geduld,

voor hen die lijden onder ziekte of onder eenzaamheid,

voor hen die geen thuis hebben of hun land ontvluchtten.

Stuur ons weer engelen, God,
die licht ontsteken
aan sterren van hoop....

ONTMOETEN EN ELKAAR GOED DOEN!

Mochten we er ook binnen drie maanden, tijdens de zomer er nog bewust van zijn! Maar vergeten kunnen wij dat toch niet als we dag in dag uit barmhartig zijn  voor elk-ander!

Barmhartigheid staat nu wel heel dicht in deze dagen voor Kerstmis.

Het weze zo!

1 Koningen 19,4-8

Eerste lezing uit het eerste boek Koningen

In die dagen kwam Elia na een tocht van een dag in de woestijn bij een bremstruik.

Hij zette zich eronder neer. Hij verlangde te sterven en zei:

“Het wordt mij teveel, HEER, laat mij sterven want ik ben niet beter dan mijn vaderen.”

Daarop ging hij onder de bremstruik liggen en sliep in.

Maar opeens stiet een engel hem aan en zei tot hem:

“Sta op en eet.”

Hij keek open daar zag hij aan zijn hoofdeinde een koek, op gloeiende stenen gebakken,

en een kruik water.

Hij at en dronk en legde zich weer te ruste.

Maar opnieuw, voor de tweede maal stiet de engel van de HEER hem aan en zei:

“Sta op en eet; anders gaat de reis uw krachten te boven.”

Toen stond hij op, at en dronk

en, gesterkt door het voedsel,

liep hij veertig dagen en nachten

tot hij de berg van God, de Horeb, bereikte.

In het zoeken naar nieuwe vormen van gebedshuizen kwam men op het idee een kapel die ooit toebehoorde aan  een paterorde, om te vormen tot een stilteplaats, en daarvoor koos men de naam DE BREMSTRUIK naar analogie met het verhaal hierboven.

lok ons weer

naar t'stalleke, heer

we staan hier in de kou te wenen

we voelen ons zo eenzaam, heer

in onze harten liggen stenen

raak ons weer

met uw boodschap, heer

en help onze tranen drogen

dan wordt het weer zoals weleer

toen we als kind de knieën bogen 

we kunnen niet meer lachen, heer

we dragen angst in 't hart

we horen het engelengezang niet meer

en werden voor elkaar zo hard

we kunnen niet meer knielen, heer

we reizen naar de maan

we zien de sterre niet meer staan

we staan met lege handen heer

met vuisten vol geweld

er is geen plaats voor 't kribbeke meer

we ruilen vrede voor geweld

Vergeven
is iemand bevrijden,
iemand weer kans geven nieuw te worden.
Vergeven
is iemand de hand reiken

Vergeven
is zon brengen,
is de muur afbreken,
is een brug bouwen,
is terug contact opnemen.

Vergeven
is de ander weer zo graag zien als jezelf.
Vergeving vragen
is de eigen pretentie op zak steken
en bekennen dat je liefde nodig hebt.

Vergeven is nog eens de liefde gelijk geven.

Op de keper beschouwd is een mirakel een vorm van religieus dienstbetoon. Zoals men vroeger soms op voorspraak van een lokale politicus iets gedaan kon krijgen in Brussel, zo kan men op voorspraak van iemand die in de hemel vertoeft soms iets gedaan krijgen van God – aan sommige hemelbewoners kan God immers niets weigeren.

Te Lourdes doet God aan dienstbetoon door in zijn plaats mensen voor medemensen dienstbaar te stellen. Meer dan in gelijk welk bedevaartsoord ziet men duizenden zieken met om en rond hen hun begeleiders. Dokters, vrpleegkundigen, brancardiers en helpers, bedienaars van de vieringen en gebedsdiensten zijn er om mensen dienstbaar te zijn in hun gebed, ja zelfs om samen met hen te bidden.

dat het MARIA is die in het middelpunt staat van deze Advent,

dat Zij het was de onvoorwaardelijk JA heeft gezegd!

Proberen we dan in deze gezegende tijd meer en intens te bidden, Haar ter ere!

om te delen met hen die veel te weinig hebben in deze wereld hier en nu!

Aan welke wereld bouwen wij?

Verruim je hart!

 Beginnen we vandaag?

is ook verwachten

heeft alles met MARIA te maken.

is wachten

 “Waar er liefde is in het leven van de Kerk, wordt haar bron en vervulling altijd gevonden in de eucharistische liefde. Zo vindt ook het symbool van de broederlijke omhelzing zijn diepste waarheid in de vredeswens tijdens de Eucharistieviering.”

De Heer zal je beschermen

Ik kijk omhoog naar de bergen.
Daar komt mijn hulp vandaan.
2 Daar is de Heer, hij helpt mij.
Hij heeft de hemel en de aarde gemaakt.

3 De Heer zorgt ervoor dat jou niets overkomt.
Hij beschermt je, hij slaapt niet.
4 Hij slaapt nooit, hij let goed op.
Hij beschermt zijn volk Israël altijd.

5 De Heer beschermt je.
Hij gaat met je mee,
bij hem ben je veilig.
6 Er overkomt je geen kwaad,
niet overdag en niet in de nacht.

7 De Heer zal je steeds beschermen,
het kwaad zal je niet raken.
8 De Heer beschermt je,
overal, waar je ook gaat,
je leven lang.

aan de zaligsprekingen in deze adventstijd!

Die zelfde zaligsprekingen die een belangrijke rol zulllen spelen

in het Bijzondere Jaar van de Barmhartigheid.

God, geef ons het lef om de schouders
  onder deze advent te zetten,
  om er iets goeds van te maken, iets wat positief is.
  Geef ons de durf om dingen die verkeerd gaan
  onder ogen te zien en aan te pakken....
  Geef ons de moed ons te verzetten tegen pestkoppen
  en op te komen voor iedereen die alleen staat.
  Help ons om verrassend nabij te zijn
  voor elkaar!

voor wie mijn broer is geweest, 57 jaren lang, nu het zijn verjaardag zou zijn geweest. In stilte had hij een groot geloof in God. Als leerkracht heeft hij vaak gezegd:

Wie zal van Jezus en zijn geboden nog horen als wij het niet meer doen.

Wij zullen dat verder doen Chris!

Nu hoe langer hoe meer kerken hunn deuren moeten sluiten en de kerkgangers verouderen of wegblijven, probeert men hier op meerdere plaatsen een Taizéviering in te lassen, zeker om jonge mensen en mensen die jing zijn van hart aan te trekken. Zelf ben ik een paar maar naar zo een misviering geweest, en jammer om te zeggen, maar ook daar waren slechts enkele jongeren aanwezig, eigenlijk de meesten nog kinderen ...

“Ik wil draagberrie zijn”, zei de leerling.­

De begeleider had elke leerling van de klas uitgenodigd

zich te identificeren met één van de figuren

uit het evangelieverhaal van de genezing van de lamme.

“Waarom draagberrie?” vroeg hij verwonderd.

“Ik wil dragen, ondersteunen”, antwoordde de leerling,

“maar ik kan dit alleen

als ik zelf gedragen en ondersteund word.

Daarom wil ik draagberrie zijn.”

Toen een beroemd schilderij van William Hunt

voor het eerst in Londen werd geëxposeerd,

stelden de critici een vraag.

Het schilderij stelt Jezus voor die aan een deur staat.

De deur is gesloten en het lijkt alsof ze al eeuwen gesloten is,

er groeit onkruid tot vlak voor de deur.

Zij ziet er heel oud en haveloos uit.

Het schilderij heet ‘Ziedaar, Ik sta aan de deur'.

Het is een prachtig schilderij,

maar critici zijn altijd op zoek naar één of andere fout,

hun geest is gericht op iets dat ontbreekt.

Toen wierpen ze op: “Er is wel een klopper op de deur, maar geen knop.”

Hierop glimlachte Hunt en zei: “Deze deur gaat van binnenuit open.”

MOED HOUDEN, EENVOUDIG VOORTGAAN.

als je kunt. En als je niet kunt, niet meer kunt, wachten.

Of uitrusten bij een vriend, als die er is. En als die er niet is,

toch wachten, dan maar alleen, wachten tot het weer gaat.

Straks eenvoudig voortgaan.

Je weg nemen zoals die komt met z’n voor en z’n tegen. Je oog helder

als een lamp die je lijf verlicht. Doen wat ter hand is.

Antwoorden geven als die er zijn.

En intussen voelen de tik van je stok. Niet teveel omzien. Een enkele

keer soms want de weg gaat dwars door je hart.

Niet teveel omzien en niet teveel ook vooruit.

Eenvoudig voortgaan.

En weten: deze weg is niet alles en is niet van deze wereld alleen.

De wolken zien die aandrijven uit eeuwige verten – wie trok er hun grens?

En je hart voelen inkloppen op de eeuwige heuvels – wie heeft ze gegrond?

En van de dingen de stille kant zien

waar ze grenzen aan Hem... de Eeuwige...

DE GROND VAN ONS BESTAAN.

Herman Andriessen

In de voorbede, een belangrijk deel van ons biddend samenzijn, bidden we altijd voor anderen, voor wereldnoden, voor problemen in de samenleving of in de gezinnen. Ook hier spreken we onze hoop uit dat het anders wordt, dat mensen anders gaan handelen, want mensen moeten het doen.
Het zou wat al te gemakkelijk zijn om te denken: mensen maken oorlog, doen elkaar een hoop narigheid aan en God lost dat wel even op als we dat vragen.
Een oudere pastoor... vertelde eens hoe hij gemerkt had dat hij de voorbede die hij maakte anders was gaan formuleren. Eerst bad hij: God, maak een einde aan de oorlog. Toen werd het: God, laat er vrede komen. En tenslotte: God, geeft wijsheid en kracht aan die mensen die beschikken over oorlog en vrede. Want uiteindelijk: mensen moeten het doen, in de kracht van God. En in zijn kracht kunnen mensen veel meer dan ze denken.

in deze dagen van rouw...

Broeders en zusters, wij willen u niet in het ongewisse laten over de doden, zodat u niet hoeft te treuren, zoals zij die geen hoop hebben. Want als wij geloven dat Jezus is gestorven en is opgestaan, moeten wij ook geloven dat God door Jezus de doden naar zich toe zal leiden, samen met Jezus zelf.

Ooit zegde Merkel dat we als christenen moeten getuigen van ons geloof.

Zo kan het dus op een eenvoudige manier!

Geloven is een doe-woord
een opdracht die concreet gebeurt
in het dagelijks leven.
Het is bouwen aan een groep
waar mensen met elkaar verbonden zijn
waar de kleinen worden groot gemaakt
en de armen zalig geprezen,
waar zachte moed wordt geleerd,
waar honger naar gerechtigheid
levenskracht is
en waar, vanuit het alledaagse samenleven,
vrede wordt gemaakt.
Geloven is bouwen aan een groep waar het geknakte riet niet gebroken wordt,
waar wie verlamd was
weer kan opstaan,
nieuwe kracht opdoet in handen en voeten
om te leven voor anderen.
Geloven is bouwen aan een groep
die zout is in de wereld,
licht in het donker,
gist in het deeg.
Geloven is een doe-woord,
een opdracht die nooit af is.
Het is doorgaan en volhouden,
soms met velen,
vaak ook alleen,
tegen de hele wereld in,
alleen met die zekerheid
dat Iemand is voorgegaan,
en ook nu met ons blijft meegaan.

En union de prières avec les victimes et leur famille...

Tu es ma lumière et mon salut Seigneur
Au milieu des informations sanglantes qui, tous les jours,
Illustrent nos journaux télévisés,
Écoute-moi Seigneur, je t’appelle.

Au milieu de ces enfants innocents, abusés, pris en otage,
Enrôlés dans les desseins d’adultes fanatiques assoiffés de barbarie,
Entends-moi Seigneur, je crie vers toi.

Au milieu de la violence gratuite qui touche les plus pauvres,
Les plus faibles d’entre nous,
Réponds-moi Seigneur, je ne comprends pas.

Au milieu de ce monde qui me fait peur, je te cherche, où es-tu Seigneur ?
Ne m’abandonne pas, ne me laisse pas me perdre sur les routes de la désespérance,
Montre-moi le chemin qui conduit vers Toi.

Oui je te fais confiance Seigneur.
Donne-moi la force d’espérer
que ton amour et ta bonté habitent au cœur de notre humanité.

voor vandaag

dan vieren we het feest van Sint-Maarten, nog steeds actueel,

zeker we nu met duizenden onze mantel kunnen delen!