Advent

 Beginnen we vandaag?

is ook verwachten

heeft alles met MARIA te maken.

is wachten

 “Waar er liefde is in het leven van de Kerk, wordt haar bron en vervulling altijd gevonden in de eucharistische liefde. Zo vindt ook het symbool van de broederlijke omhelzing zijn diepste waarheid in de vredeswens tijdens de Eucharistieviering.”

De Heer zal je beschermen

Ik kijk omhoog naar de bergen.
Daar komt mijn hulp vandaan.
2 Daar is de Heer, hij helpt mij.
Hij heeft de hemel en de aarde gemaakt.

3 De Heer zorgt ervoor dat jou niets overkomt.
Hij beschermt je, hij slaapt niet.
4 Hij slaapt nooit, hij let goed op.
Hij beschermt zijn volk Israël altijd.

5 De Heer beschermt je.
Hij gaat met je mee,
bij hem ben je veilig.
6 Er overkomt je geen kwaad,
niet overdag en niet in de nacht.

7 De Heer zal je steeds beschermen,
het kwaad zal je niet raken.
8 De Heer beschermt je,
overal, waar je ook gaat,
je leven lang.

aan de zaligsprekingen in deze adventstijd!

Die zelfde zaligsprekingen die een belangrijke rol zulllen spelen

in het Bijzondere Jaar van de Barmhartigheid.

God, geef ons het lef om de schouders
  onder deze advent te zetten,
  om er iets goeds van te maken, iets wat positief is.
  Geef ons de durf om dingen die verkeerd gaan
  onder ogen te zien en aan te pakken....
  Geef ons de moed ons te verzetten tegen pestkoppen
  en op te komen voor iedereen die alleen staat.
  Help ons om verrassend nabij te zijn
  voor elkaar!

voor wie mijn broer is geweest, 57 jaren lang, nu het zijn verjaardag zou zijn geweest. In stilte had hij een groot geloof in God. Als leerkracht heeft hij vaak gezegd:

Wie zal van Jezus en zijn geboden nog horen als wij het niet meer doen.

Wij zullen dat verder doen Chris!

Nu hoe langer hoe meer kerken hunn deuren moeten sluiten en de kerkgangers verouderen of wegblijven, probeert men hier op meerdere plaatsen een Taizéviering in te lassen, zeker om jonge mensen en mensen die jing zijn van hart aan te trekken. Zelf ben ik een paar maar naar zo een misviering geweest, en jammer om te zeggen, maar ook daar waren slechts enkele jongeren aanwezig, eigenlijk de meesten nog kinderen ...

“Ik wil draagberrie zijn”, zei de leerling.­

De begeleider had elke leerling van de klas uitgenodigd

zich te identificeren met één van de figuren

uit het evangelieverhaal van de genezing van de lamme.

“Waarom draagberrie?” vroeg hij verwonderd.

“Ik wil dragen, ondersteunen”, antwoordde de leerling,

“maar ik kan dit alleen

als ik zelf gedragen en ondersteund word.

Daarom wil ik draagberrie zijn.”

Toen een beroemd schilderij van William Hunt

voor het eerst in Londen werd geëxposeerd,

stelden de critici een vraag.

Het schilderij stelt Jezus voor die aan een deur staat.

De deur is gesloten en het lijkt alsof ze al eeuwen gesloten is,

er groeit onkruid tot vlak voor de deur.

Zij ziet er heel oud en haveloos uit.

Het schilderij heet ‘Ziedaar, Ik sta aan de deur'.

Het is een prachtig schilderij,

maar critici zijn altijd op zoek naar één of andere fout,

hun geest is gericht op iets dat ontbreekt.

Toen wierpen ze op: “Er is wel een klopper op de deur, maar geen knop.”

Hierop glimlachte Hunt en zei: “Deze deur gaat van binnenuit open.”

MOED HOUDEN, EENVOUDIG VOORTGAAN.

als je kunt. En als je niet kunt, niet meer kunt, wachten.

Of uitrusten bij een vriend, als die er is. En als die er niet is,

toch wachten, dan maar alleen, wachten tot het weer gaat.

Straks eenvoudig voortgaan.

Je weg nemen zoals die komt met z’n voor en z’n tegen. Je oog helder

als een lamp die je lijf verlicht. Doen wat ter hand is.

Antwoorden geven als die er zijn.

En intussen voelen de tik van je stok. Niet teveel omzien. Een enkele

keer soms want de weg gaat dwars door je hart.

Niet teveel omzien en niet teveel ook vooruit.

Eenvoudig voortgaan.

En weten: deze weg is niet alles en is niet van deze wereld alleen.

De wolken zien die aandrijven uit eeuwige verten – wie trok er hun grens?

En je hart voelen inkloppen op de eeuwige heuvels – wie heeft ze gegrond?

En van de dingen de stille kant zien

waar ze grenzen aan Hem... de Eeuwige...

DE GROND VAN ONS BESTAAN.

Herman Andriessen

In de voorbede, een belangrijk deel van ons biddend samenzijn, bidden we altijd voor anderen, voor wereldnoden, voor problemen in de samenleving of in de gezinnen. Ook hier spreken we onze hoop uit dat het anders wordt, dat mensen anders gaan handelen, want mensen moeten het doen.
Het zou wat al te gemakkelijk zijn om te denken: mensen maken oorlog, doen elkaar een hoop narigheid aan en God lost dat wel even op als we dat vragen.
Een oudere pastoor... vertelde eens hoe hij gemerkt had dat hij de voorbede die hij maakte anders was gaan formuleren. Eerst bad hij: God, maak een einde aan de oorlog. Toen werd het: God, laat er vrede komen. En tenslotte: God, geeft wijsheid en kracht aan die mensen die beschikken over oorlog en vrede. Want uiteindelijk: mensen moeten het doen, in de kracht van God. En in zijn kracht kunnen mensen veel meer dan ze denken.

in deze dagen van rouw...