Bij de bakkerstoog sta ik te wachten.
Het vrouwtje voor mij kiest lang en nauwkeurig,
verbetert zichzelf en kijkt opnieuw rond.
“Is dat alles, mevrouw?” ratelt het winkelmeisje.
“Ja,” zucht het vrouwtje en de telkast rammelt.
“Och nee, juffrouw, geef nog maar dat taartje daar.”
En ze wijst naar iets met aardbeien.
De wereld barst van signalen, voor wie ze wil zien.
Dat is weer een eenzame mens, gaat het door me heen.
Ze heeft telkens één stuk aangewezen.
Eén klein broodje, één koffiekoek, één broodje ...
en ten slotte één taartje om haar alleen-zijn te versieren.
Ze stapt bedachtzaam de deur uit.
Het is twee uur, zondagmiddag.
Wellicht is het vandaag de laatste keer
dat deze vrouw iemand heeft gesproken.
KAREL
STAES. Niet om uit te spreken. Welzijnszorg 2006, p. 72
Stilte is heilig. Want zonder haar kun je de boodschap niet verstaan, die herders in het oor klinkt en die de wijze uit zijn slaap haalt.
Laat zwijgen alle blind geraas. Voor het kind van de onschuld. Voor de moeder die zichzelf vergeet. Voor de ander die niemand achterlaat. Voor de naamloze die aandacht krijgt. Voor de zwerver die een thuis vindt. Voor de buur die met verzoening komt. Voor de troost die iemand heelt. Voor de eenzame die ergens te gast is. Voor het hart dat onrecht rechttrekt. Voor de liefde telkens als ze weer mens wordt.
Het is Gods manier om geruisloos en iedere keer anders op aarde te verschijnen.
Er was eens een leraar die aan zijn leerlingen van 11 jaar vroeg: "Maak een afbeelding van God de Vader". De leerlingen, heel enthousiast, begonnen hun verbeelding te gebruiken en tekenden een oude man met een witte baard. Er was echter een leerling die niet goed wist wat daarmee te doen. Zijn naam was Filip*. Hij was diepgelovig en wilde God niet beledigen. Hij kwam thuis en zijn moeder zag hem bezorgd staan. "Wat is er, jongen?" "Mama, de leraar heeft ons een moeilijke opdracht gegeven: 'maak een afbeelding van God de Vader'". De moeder was geschokt en verontwaardigd, en sprak erover met haar man. Ze zei: "Kom jongen, ik zal voor jou een tekening van God de Vader maken." De volgende dag haalde de leraar de tekeningen op in de klas, bekeek ze en keurde ze glimlachend goed. Overal was er een oude man afgebeeld als God de Vader. Toen hij bij Filip kwam en zijn tekening in ontvangst nam, bleef hij stokstijf staan, met een verwarrende blik. Hij slikte, en vroeg: "Filip, wat is dat??" "Meester, dat is een afbeelding van God de Vader". De leraar was nog meer verward en wist niet wat te zeggen. Hij schudde het hoofd en liep stilzwijgend verder.
Welke afbeelding had de moeder nu voor Filip gemaakt? Het was de barmhartige Jezus, zoals Hij verscheen aan Faustina, en de heerlijkheid straalde van Zijn gelaat af. Sindsdien heeft Filip dit begrepen. "Wie Mij ziet, ziet de Vader". Hij begreep dat het verkeerd was om een oude man af te beelden. Inderdaad, men kan een afbeelding van God maken: en dat kan alleen maar Jezus zijn.
Toen:
In die dagen reisde Maria met spoed naar het bergland
Nu: Met spoed naar het bergland reizen ...
Maria zet ons op weg naar Kerstmis,
de geboorte van God met ons, niet van God voor mij alleen.
God wil er zijn voor iedereen en dat door mijn solidariteit.
Bespaar ik mij geen moeite om, zoals Maria, solidair te zijn?
Als iemand solidair naar mij toekomt hoe ontvang ik die?
Toen: Maria en Elisabeth weten van elkaar dat zij zwanger zijn.
Nu: Zwanger zijn …
Ook ik, elk van ons, is altijd zwanger.
Wie draag ik in mij?
Ben ik zwanger van mezelf, van God, van elke medemens?
En … als ik dan toch niet zwanger ben of wil zijn:
wil ik iemand herbergen die zwanger is?
Of is er geen plaats in mijn herberg, in mijn hart?
Toen: Elisabeth, vervuld van de H. Geest spreekt een zegening uit over Maria
...
Nu: Zegenen …
Ben ik ook iemand die zegenende woorden spreekt?
Ben ik door wat ik doe een zegen voor wie mij ontmoet?
Zeg ik al eens tot een medemens:
waaraan heb ik het te danken dat gij tot mij komt?
Zeg ik dat al eens tot God zelf?
Toen: Zalig die geloofd heeft dat tot vervulling zal komen
wat haar vanwege de Heer gezegd is ...
Nu: Geloven in vervulling …
Sta ik open voor wat God mij zegt?
Geloof ik dat ook bij mij tot vervulling zal komen
wat Hij mij zegt?
Geniet ik van elk klein moment van vervulling?
Van dit moment?
Het was een man met een baard die over mijn schouders keek naar Maria op de ezel, die haar gezicht naar de hemel gericht had, en hij kreeg medelijden met ons. Hij gaf ons een deken en zei dat we in zijn stal mochten slapen. Een stal. Het woord droop als een fluim speeksel van mijn wimpers; Tranen van woede brandden in mijn keel. Een stal! Ik heb mijn hele leven gewerkt om mijn vrouw te laten bevallen van een engelenbaby in een roittige kribbe. De dieren waren doodstil. Ze sliepen niet, maar ze waren gewoon stil. Ik keek naar hen, en zij keken terug naar mij. Het was Maria die me wakker schudde met de woorden: 'Ik weet dat nu alles anders gaat worden als hij éénmaal geboren is'.
Bij U, Heer, schuil ik,
maak mij nooit te schande.
Bevrijd mij en doe mij recht,
hoor mij, haast U mij te helpen.
Wees voor mij een rots, een toevlucht,
een vesting die mij redding biedt.
U bent mijn rots, mijn vesting,
U zult mijn gids zijn, mij leiden, tot eer van Uw naam,
mij losmaken uit het net dat voor mij is gespannen,
U bent mijn toevlucht.
In Uw hand leg ik mijn leven,
Heer, trouwe God, U verlost mij.
U ziet mijn ellende,
U kent de nood van mijn ziel,
U laat niet toe dat de vijand mij insluit,
U geeft mijn voeten de ruimte.
Maar ik vertrouw op U Heer,
ik zeg: U bent mijn God,
in Uw hand liggen mijn lot en mijn leven, bevrijd mij
uit de greep van mijn vijanden en vervolgers.
Laat het licht van Uw gelaat over mij schijnen,
toon Uw trouw en red Uw dienaar.
Zo even voor Kerstmis. Maria is er altijd voor ons en zal ons nooit verlaten.
Het beeld 'Maia, hulp der christenen', vind je in de gemeenschapstuin van de Salesianen in Groot-Bijgaarden. Soms is dat beeld niets meer dan wat steen, maar meestal is het een uitnodiging, zeker wanneer medebroeders gebonden waren aan hun zetel of ziekenbed. Het was vooral voor die mensen die hun laatste levensfase binnenstapten hun laatste houvast, zij die hun leven met de hulp van Maria zich ten volle ten dienste gesteld hadden als Salesiaans priester.
Maria, Hulp der christenen, bid voor ons, en voor zij die ons verlaten hebben om nu bij U thuis te komen. Amen.
Neem alle hardheid weg in ons oordeel. Leer ons onverdeeld goed te zijn als U voor elke mens die wij ontmoeten. Geef ons kracht om vergeving te schenken, voorbij ons eigen gelijk. Help ons om waar het mogelijk is mee te werken aan verzoening en vrede. Leer ons de taal van uw goedheid, zonder voorwaarden, zonder grenzen.
Heer,
Wij bidden U voor hen die onderdrukt worden
en de ondraaglijke last dragen van de vernedering.
Genees hun pijn Heer en maak hen vrij.
Maak ons allen vrij om Uw weg van zelfvergeten liefde te betreden.
Wij vragen U dit in de Naam van Jezus.
Hij die de zonden van de wereld op zich heeft genomen
omdat we allen vrij mogen zijn.
Amen.
Er woonde eens een vrome man in een dal nabij de zee, en op een dag spoelde een enorme vloedgolf over de bergen. De bewoners van het dal sloegen op de vlucht naar hogergelegen gebied, maar de man weigerde zijn huis te verlaten in de overtuiging dat God hem zou beschermen. Terwijl hij in het deurgat stond te kijken kwam er een ruiter voorbij, die zei: "Spring achterop, beste man. Mijn paard is sterk genoeg om ons allebei in veiligheid te brengen." De man weigerde, en zei dat zijn God hem zou beschermen, waarop de ruiter verder reed. Het water steeg, en de man klom op het dak van zijn huis, en terwijl hij daar zat zwommen er twee mannen voorbij, die riepen: "Spring in het water, vriend. Wij zullen je helpen aan land te komen." Opnieuw weigerde de man, omdat hij wist dat God hem zou beschermen, en de zwemmers zwommen verder. Het water steeg nog meer, en de man klom op zijn schoorsteen, en terwijl hij daar zat kwam er een boot voorbij geroeid, waarvan de inzittenden riepen: "Kom erbij, beste man. Er is nog plaats genoeg op de banken." Voor de derde keer weigerde de man, en zei dat God hem zou beschermen. De boot roeide verder en verdween in de verte. Het water steeg hoger, en de man verdronk. Wat later verscheen de man voor God, en hij was woedend. "Ik geloofde in U. Ik vertrouwde op U, en Gij hebt mij in de steek gelaten." God keek de man aan en zei: "Maar mijn zoon, Ik heb je een ruiter, twee zwemmers en een boot gestuurd. Wat had je nog meer willen hebben?"
Heer,
geef ons de moed en de woorden
om verzoening te brengen in de wereld.
We weten vaak niet hoe we haat en geweld
moeten aanpakken.
Breng vrede in ons, bij de mensen die ons omringen,
en over de hele wereld.
Amen
De zending van Christus omvat de verlossing van de hele mensheid. De Kerk is katholiek, omdat zij haar christelijke boodschap tot alle volkeren richt. Al van bij aanvang streefde zij ernaar aan alle volkeren het licht van het evangelie te schenken. Door de opdracht van Jezus is zij verplicht om alle etnische, nationale en religieuze verschillen te overwinnen.
Luisteren, dragen en gedragen worden. Samen bidden, even stilstaan in de drukte van elke dag. Samen bidden is elkaar de ...
hand geven. Het is opmerkelijk hoeveel mensen iedere dag bidden. De ene met woorden, de andere in stilte, nog iemand doorheen zijn daden, alleen durven we er soms niet voor uitkomen.
Op de liefde zullen we worden geoordeeld, en alleen die blijft over de dood heen. En die liefde voed je meer door met je ogen te kijken dan met je handen te bewerken. Meer door stille beschouwing dan door erop los te beuken. Daarom is het goed om lang en rustig naar Maria te kijken, de wegwijzende.
Wil de Kerk Vaticanum II eren, dan moet ze volharden op de in 1962 ingeslagen weg. Dat betekent dat anticonceptie aanvaard moet worden, dat vrouwen priester moeten kunnen worden en dat mannen niet langer als zondaar worden beschouwd omdat ze als homo leven.
Heer,
Geef ons de moed om elke dag opnieuw tot U te bidden.
Laat Uw gerechtigheid op aarde geschieden.
Geef ons het vuur om ons geloof door te geven
aan de mensen die ons omringen.
Dank U Heer voor deze dag.
Op 25 november 1856 stierf de moeder van Don Bosco, die in de salesiaanse traditie eenvoudigweg mamma Margherita wordt genoemd. Als geen ander heeft zij als alleenstaande moeder haar zoon Jan ten diepste gevormd. Daardoor heeft zij ook het salesiaanse werk en de salesiaanse spiritualiteit helpen realiseren. 10 jaar lang heeft zij naast haar zoon gestaan in zijn werk, in volledige overgave voor de armsten en de meest verlaten jongeren van Turijn, en heeft zij de Moederlijkheid van God ervaarbaar gemaakt. Toen ze stierf verklaarde Don Bosco: “Ze was waarachtig een heilige”. Deze overlijdendag is voor de ganse Don Boscofamilie een vreugdevolle aanleiding om God te loven om zijn grootheid die Hij door mamma Margherita Occhiena heeft verricht.
We doen allemaal
wat we kunnen, vrijgestelden en vrijwilligers: volgens onze situatie, onze
beschikbare tijd, de kansen die ons aangeboden worden, ieder met zijn gaven en
talenten.
We kunnen maar
hopen dat in de zeer nabije toekomst vele deuren tussen parochies permanent
open zullen zwaaien, zodat krachten gebundeld worden om een mooie pastorale
toekomst te kunnen verzekeren voor onze geloofsgemeenschap en allen die
zoekende zijn en op ons een beroep doen.
Het past dat aan de doden eer wordt
gegeven. Zij waren onze medepelgrims op weg naar het ultieme
mysterie. Zij waren voorgangers. Zij mogen niet vergeten
worden.
"de Heer wekt mij op om te luisteren zodat ik hoor wat een leerling hoort"
Jesaja 50,4
Sterm ik op Hem af? Weet ik Hem in een ogenblik van stilte heel bewust diep in mij, op het ritme van mijn ademhaling, klaar om Zijn suggestie in te vullen in de nieuwe dag?
Mijn dag is pas goed begonnen als Hij weer op antenne is, als ik elke stoorzender afzet. Je zal merken dat zo begonnen, de dag al half is gewonnen.
God woont tussen de meest nederige mensen. Hij zit op een berg stof tussen de weerlozen. Hij woont op straat met jonge delinquenten. Hij ligt tussen de zieken en schuift aan met de werklozen op zoek naar werkgelegenheid.
Als je God wil tegenkomen bezoek dan gevangenissen en ziekenhuizen, vooraleer je naar de kerk gaat en help de bedelaar voor je je Bijbel leest.
Anders loop je het risico dat God, die tussen kleine mensen leeft, wegtrekt. Want wie de weerlozen vergeet, vergeet God.
"Wij zoeken de heiligheid langs zoveel zijpaadjes! Zij ligt klaar voor onze voeten! Waarom zoveel omwegen? Volgens Gods wil ligt zij in onze bezigheden, in het heiligen van de gewone doening."
Dit gebed vond ik op het Inter net , mooi vind ik en zo waar...
Mijn Heer,
In U vestig ik mijn vertrouwen ...
U bent het licht dat ik wil volgen Maak me sterk en moedig Zodat ik niet van uw weg zal afwijken Verdrijf de stormen uit mijn leven Vergeef me mijn zwaktes en mijn zonden Schenk me uw genade en zegen me met uw Goddelijke liefde Want U bent mijn kracht en mijn hoop Laat me niet meer verdwalen En bescherm mij tegen het kwade Weerhoud mijn tong van boze woorden En reinig mijn gedachten Laat me nooit in de steek Want zonder U ben ik niemand Wijs me de juiste weg Dan zal ik U met me meenemen in mijn hart Neem mijn angsten weg En luister naar mijn gebeden Dan zal ik uw stem volgen Ik dank U voor al het goede en al het mooie Dat ik iedere dag weer van U mag ontvangen Ik dank U voor mijn lieve en behulpzame Engelbewaarder En al mijn waardevolle beschermengelen Ik dank U voor de goede mensen op mijn weg Ik dank U dat U er voor mij bent. Amen.
Soms ervaar je bij mensen bij wie de dood ongeweten in het bloed zit, dat hij nog eens de film van zijn leven laat afspelen. ik luister eerbiedig. Even vergeet hij zijn ziekte en kijkt hij me aan, heel persoonlijk. Hij zegt: "Blijf nog een beetje, ga niet weg. Luister naar mij ...".
Dan kun je niet zeggen:" Maar weet je dan niet dat er vanavond een voetbalfinale op TV is ... " Je voelt je aangesproken tot in hart en ziel. Onweerstaanbaar, onherroepelijk.
Door de ogen van die mens is het og God jezelf aanspreekt.
Paus Benedictus groet de gelovigen tijdens het Angelusgebed op Allerheiligen Bron: Siciliani-Gennari/SIR
ROME (KerkNet/Kathpress/RadVat) – Elke christen is geroepen tot heiligheid. Dat zei paus Benedictus XVI na het Angelusgebed op Allerheiligen. Hij herinnerde op deze hoogdag – “die is toegewijd aan heiligen, martelaars en overledenen” – eraan dat de heiligen symbool staan voor de overwinning van de liefde op het egoïsme en de dood. “Op deze dag herdenken wij ook heiligen die alleen door God zijn gekend. Heiligheid is niet iets dat veraf ligt of dat onbereikbaar is. De roeping tot heiligheid betreft ons allen. Iedereen is geroepen om in gemeenschap met God te leven. Ook onze tijd heeft nog nood aan heiligen.”
(Kerknet)
Ook ik ben naar het voorbeeld van mijn patroonheilge 'Sint-Maarten' geroepen tot deze heiligheid. Ik ben dan ook blij dit op zijn naamfeest te kunnen bloggen zoals ik altijd heb geprobeerd het op te nemen voor de zwakkere en zo mijn mantel te mogen delen met hen die het in een of andeer situatie minder goed hebbetn ...
Warmte wens ik je, échte medemenselijke wamte!
