Berichten van 1 januari 2017 tot 31 december 2017

In deze wereld klinkt de boodschap van Kerstmis, van een klein kwetsbaar kind geboren in armelijke omstandigheden. Vrede op aarde aan de mensen van goede wil. Maar van goede wil zijn, betekent ook: het goede willen voor iedereen, zelfs voor hen aan wie je een hekel hebt, aan je vijanden, want dan alleen kan er echte vrede komen, in de wereld in het groot, in het hart van elke individuele mens.

We hebben kerstmis omgeven met een berg romantiek, we hebben het gemaakt tot een lieflijk feest, maar de werkelijke boodschap is niet romantisch en lieflijk. Dat is een zware opgave in een wereld die zo anders denkt dan die Jezus van Nazareth. Maar de vrede waar we met kerstmis zo uitgebreid over zingen, kan alleen werkelijkheid worden als steeds meer mensen gaan denken en doen in de geest van het kind van Betlehem, de profeet van Nazareth.

Mag die Jezus in ieder van ons geboren worden en blijven leven.

God van liefde en leven, die zich schaart aan de kant van de geringen en geen mens verloren laat gaan, Gij, die geen mens ten prooi laat vallen aan wie hem haten, die naar elke mens omziet in duisternis, ziekte en machteloosheid, blijf hen nabij, vannacht, morgen en altijd.

Paus Franciscus heeft kardinaal Jozef De Kesel (70), de aartsbisschop van Mechelen-Brussel, zaterdag benoemd tot lid van het Dicasterie voor de Leken, het Gezin en het Leven. Daarmee maakt hij deel uit van de directe omgeving van de Paus.

Met de benoeming behoort kardinaal De Kesel nu tot de Romeinse Curie. Die wordt gevormd door de dicasteries en andere Vaticaanse instellingen die de paus bijstaan. In november 2016 werd de De Kesel tot kardinaal gecreëerd.

In deze moeilijke tijden, waarin zoveel christenen in het Midden-Oosten met zo’n zware beproevingen worden geconfronteerd, kunnen wij hoop vinden in de herinnering aan de banden van het begin van het christendom. De barbaarse vervolging van vandaag is des te perverser en pijnlijker omdat vele christenen zich daarvan niet bewust zijn. Toch bestaat er bij moslims een oprechte verering voor Jezus en zijn moeder Maria, zoals die is beschreven in de Koran.

Het is essentieel dat christenen in dit land en elders in de wereld beseffen dat het recht op godsdienst- en gewetensvrijheid niet vanzelfsprekend zijn. Wij moeten ons ook steeds bewust zijn van wat de verregaande en pijnlijke consequenties zijn voor de christenen aan wie deze rechten ontzegd worden.

Prins Charles

beste mensen,

Iedereen kent de ongewenste mails en dingen die in het gastenboek terecht komen. Eerst toestemming geven leek een oplossing. Maar heel concreet rond mijn blog GELOVEN krijg ik laatste dagen van tachtig tot over de honderd berichten mails en gastenboeken van die bende.  Ik heb alles gesloten op mi!jn blog GELOVEN gisteren nog, en toch blijven de mails toestromen.

Wie dus wil reagere op mijn blog zal het dus via een ander blog moeten doen.

Ik hoop dat er toch iemand van SeniorenNet opstaat en het euvel voor eens en goed uit de wereld helpt.

Dank en groeten,

Maarten

Maria, wees mij tot voorbeeld.
Maak mij ontvankelijk van hart.
En leer mij antwoord geven op Gods roepstem.
Help mij groeien in een gelovige levenshouding
bereid om de weg te gaan die God mij aanwijst.
Amen

ZONDER CHRISTUS!

Het gaat niet om een kerstkind,
maar om de werkelijkheid
die in dat kind verscholen zit.
Om leven gaat het,
nieuw en ander leven
dat in de praktijk van mensen,
in de schoot van een gemeenschap,
opnieuw geboren –
zichtbaar wordt.

Nieuw leven, ander leven,
wereld omgekeerd,
tegengeschiedenis van God met mensen:
blinden zien,
vooral de blinden met hun ogen open;
doven horen
krijgen oor voor wat anderen beroert
en voor het appèl
dat van medemensen uitgaat;
stommen spreken,
mondgesnoerden krijgen stem-recht.

Marginaal wordt centrum
en richtsnoer voor alle samenleven.
Mensen bloeien op
om er te zijn voor anderen.
Dat woord moet vlees worden,
ook vandaag.

ZALIG KERSTFEEST!

O Dageraad, Gij eeuwig licht vol luister, die als een zon staat boven plaats en tijd en die het vuur van recht en vrede zijt, kom ons nabij, red ons van dood en duister.

Sorry, Heer…

Sorry, Heer…
U klopt wel aan mijn deur
maar ik ben nu niet thuis.
Ik heb een drukke baan
vandaag zal het niet gaan.

Sorry, Heer…
U klopt wel aan mijn deur
maar ik ben nu niet thuis.
De kinderen zijn druk,
ik loop me helemaal stuk.

Sorry, Heer…
U klopt wel aan mijn deur
maar ik ben nu niet thuis.
Met de PC heb ik een band,
de TV is reuze interessant.

Sorry, Heer…
U klopt wel aan mijn deur
maar ik ben nu niet thuis.
Het pastorale werk dat roept
en ik heb een heel goed boek.

Vergeef mij, Heer…
Ik geef vaak niet thuis en daarbij
is er zoveel drukte in en om mij.
Zet U me maar steeds stil
en breek mijn eigenwijze wil.

Vergeef mij, Heer…
Het is zo moeilijk stil te worden
en te luisteren naar de woorden
die U fluistert in mijn ziel
als ik eerbiedig voor U kniel.

Wees welkom, Heer…
Kom binnen in mijn hart en huis
en maak het tot Uw eeuwig thuis.
Reinig mijn hart en vergeef
zodat ik op Uw hoogte leef.

“Hoop is niets anders dan het geloof
in Gods oneindige liefde”.

Ik herhaal:

'Wees sterk en moedig en laat u door geen vrees verlammen, want Jahwe uw God is met u, waar gij ook gaat.'

Er zijn er niet zoveel als Johannes de
Doper, die de woestijn aan durven,de stilte, het
alleen staan,en het dorre eenzaam vechten met
de diepste levensweg.
"wat ga ik van mijn leven maken?"
"God wat wilt U, dat ik doe?"
Er zijn er niet zoveel,die na de eigen ommekeer ook
ommekeer bij anderen gaan vragen, en blijven doorgaan.
Ook al gaat hun roep verloren in woestijnen van onbegrip.
Er zijn er niet zoveel als Johannes de Doper.
Zo gelouterd,zuiver van bedoeling dat het waar was wat hij zei.
"Ik doe het niet voor mezelf",
Het gaat om Hem die na mij komt.
Het gaat om beter leven met allen.
Van zulke mensen zegt het Evangelie:
hij getuigde van het Licht, met woord en daad.
Dat is onze bestemming.
Gods licht doorlaten.
"Hem laten schijnen in ons leven".

EVEN MEDITEREN EN HET STIL MAKEN RONDOM JE HEEN. HET IS MOEILIJK, IK WEET HET MAAR TE GOED.

De Engel des Heren heeft aan Maria geboodschapt,
A. En zij heeft ontvangen van de heilige Geest.
Wees gegroet Maria...
Zie de dienstmaagd des Heren.
A. Mij geschiede naar uw woord
Wees gegroet Maria...
En het Woord is vlees geworden.
A. En Het heeft onder ons gewoond
Wees gegroet Maria..
Bid voor ons, heilige Moeder van God,
A. opdat wij de beloften van Christus waardig worden.
Laat ons bidden.
Heer, wij hebben door de boodschap van de Engel de menswording
van Christus uw Zoon leren kennen; wij bidden U: stort uw genade in onze harten,
opdat wij door zijn lijden en kruis gebracht worden tot de heerlijkheid van de verrijzenis.
Door Christus, onze Heer. Amen.

bij het lezen uit SIRACH

Het beeld van de Homeless Jesus grijpt aan. Het roept op tot actie én tot ontmoeting. Christenen weten zich bijzonder aangesproken door mensen in nood, door daklozen of vluchtelingen. Ze ontmoeten in deze mensen niet alleen een broeder of zuster in nood, maar ook Jezus zelf. Niet als iemand van lang geleden, maar als een Levende die we ook vandaag ontmoeten. Het beeld van de Homeless Jesus is hier een stille getuige van.

Het beeld is nu tijdelijk te vinden in Brugge.

Met Maria samen Jezus verwachten,
is het huis van ons hart
tot warme hartelijkheid maken,
is onze gedachten met
dankbaarheid en vertrouwen vullen
en onze handen biddend vouwen.

Met Maria samen Jezus verwachten.
is in alle eenvoud leven,
rustig en stil om het wonder
dat God aan mensen doet.

Met Maria samen Jezus verwachten.
is geloven in onze eigen uitverkiezing,
is dienstbaar in het leven staan
en vreugdevol door de dagen gaan.

Met Maria samen Jezus verwachten,
is leven in Gods licht
en weten dat God grote dingen doet
aan mensen hier en nu.

Met Maria samen Jezus verwachten,
is een sfeer scheppen
van geborgenheid en mildheid,
is de oproep van vrede beleven
als mooiste gave voor mensen.

Met Maria samen Jezus verwachten,
is op weg gaan en blijven zoeken,
blijven vragen: is er plaats voor Jezus
bij jou, bij mezelf?

Barmhartigheid betekent voor mij in de complexiteit van het samenleven en in ons eigen leven steeds zoeken om het hart, het positieve en zinvolle durven te zien en te beleven.. Begrip opbrengen, vergeven, opnieuiw beginnen met anderen en met jezelf. Dat vraagt vaak heel veel innerlijke kracht en soms is het een lange en lastige weg. Ons vertrouwen in een barmhartige Vader, zoals Jezus ons leerde, is gelukkig een steun. Barmhartigheid maak je in de praktijk door zoveel als kan met jouw hart naar mensen te luisteren,en door in de liturgie Gods liefde, Gods glimlach en vergeving aan te brengen.

Barmhartigheid is een thuis en een plek met een hart aanbieden.

Het gras verdort en de bloem verwelkt,

maar het woord van onze God houdt altijd stand.

Volgens de sociale leer van de katholieke Kerk moeten wij ons allemaal verantwoordelijk voelen voor wat er in de wereld gebeurt. De negatieve houding van de VS draagt niet bij tot een internationale oplossing. Dit helpt al evenmin om vrede te creëren of te bevorderen.

Bron: Radio Vaticana

Geen tijd, dat beheerst vaak ons leven. We hebben te vaak geen tijd voor mensen, we hebben ook dikwijls geen tijd voor God, geen tijd om echt van harte te luisteren naar Jezus'boodschap, geen tijd om na te denken over de zin van ons leven, geen tijd om stil te staan bij ontwikkelingen in de samenleving.

Vroeger werd er heel de dag door tijd ingeruimd voor gebed: morgengebed, avondgebed, voor en na het eten, het angelus, het rozenhoedje. Je kunt natuurlijk best wat vraagtekens stellen bij de manier waarop al de bekende gebeden afgeraffeld werden, en bij de zin van twee of drie keer op zondag naar de kerk moeten, maar er werd wel tijd voor genomen, en dat was op zichzelf toch waardevol.

PAS OP DAT JULLIE HART NIET AFGESTOMPT RAAKT DOOR DE ROES EN DE DRONKENSCHAP EN DE ZORGEN VAN HET DAGELIJKSE LEVEN. WEES WAAKZAAM EN BID. (LUCAS 21, 34-36)

Woorden die we niet graag horen in de advent, want meer dan een tijd van inkeer en bezinning is het een periode geworden van praktische beslommeringen: lijstjes maken, cadeautjes kopen, voorraad opslaan, eten en drinken en menige kater erbij.

Heer, wat moet er gebeuren
opdat wij uw woorden echt horen,
uw waarschuwing daadwerkelijk
ter harte nemen?
Waak over ons in deze tijd vol verleiding
zodat wij niet verloren lopen
en ons hart niet afgestompt raakt.
Doe ons vertrouwvol uitkijken
naar uw komst die spreekt van vrede
en gerechtigheid, van hoop en leven
in overvloed.

LOOFT DE HEER ALLE MENSENKINDEREN (DANIËL 3)

In de advent worden de kerststalletjes en de beeldjes weer uit de kast gehaald, maar...

Heer,
onze wereld lijkt soms een stal vol ezels en ossen,
rommel van macht en eerzucht,
een wriemelende mierenhoop van onverdraagzame mensen
vol hebzucht, heerszucht en eerzucht.

Heer,
ons hart lijkt soms een stal vol tegenstrijdige gevoelens,
een rommel van complexen,
met een kribbe die helemaal gevuld wordt door het eigen lieve "ik".

Heer,
geef ons de moed om onze stal uit te mesten
en plaats te maken voor U.
Geef ons de kracht om mens te zijn voor anderen.

Uit: gebedenboek Thomas

Dank U, Vader, voor deze maand van het jaar die sprankelt van licht, liefde en verwachting. Ik bid dat vermoeide harten weer nieuwe vreugde zullen ervaren, dat twijfelende geesten het komende kerstfeest weer hoop zullen krijgen en dat de vonk van het leven bij veel mensen zal terugkeren. Amen

Genadig is de HEER: wij zijn nog in leven!

  Elke morgen schenkt hij nieuwe weldaden.

De straatjongeren haten hun ouders, ze haten de ‘flikken’, ze haten alles en iedereen, maar voor dieren kunnen ze wel vaak respect opbrengen. ‘De beesten bedriegen ons tenminste niet.’ En door de liefde die ze voor dieren opbrengen en die ze ervan terugkrijgen, krijgen we ze weer op de been. Ouders, houd van jullie kinderen!, zei Père Gilbert met nadruk. Kinderen, besef dat de liefde van je ouders het mooiste is wat je ooit zult krijgen. De Franse priester pleitte ook uitdrukkelijk voor het gebed in het gezin. Zoveel gaat verloren omdat we onze kinderen niet meer leren bidden. Ouders moeten met hun kinderen bidden, elke dag opnieuw!

Guy Gilbert

Kerst, elk jaar weer een drukke periode. Maar het lijkt ieder jaar wel drukker te worden met kerst. Allerlei verplichtingen drukken op ons. De kerstbomen, de kerstborrels, de kerstballen, de kerstdiners, de kerstkransjes, de kerstgezelligheid, de kerstpakketten, de kerstrollade en de kerstliedjes, kerstvieringen op school, kerstviering op de club, kerstviering op de groeigroep en dan ook nog de kaarten die geschreven en gepost moeten worden, de kerstberichten die voor facebook geschreven moeten worden, de kerstmailtjes die nog verzenden wilt etc.
Maar waar is God in dit hele gedoe? Vergeten we hem en beseffen we nog wel dat zijn zoon Jezus werd geboren en weten we wel waarom Jezus werd geboren. Staan we daar überhaupt nog wel bij stil? Kortom: hebben wij met kerst nog tijd voor God?

Christus Koning heeft een kruis als troon en een krib als wieg. Kruis en krib horen samen. En dat Koningschap geldt ons, wij zijn de burgers in dat Koninkrijk en dat Koninkrijk vraagt om werkelijkheid te mogen worden in en door mensen die in Jezus hun Koning herkennen. Voor triomf is er weinig plaats in dat feest, des te meer voor inkeer en reflectie. Je openen voor zijn Geest en je door Jezus laten vervullen, daar gebeurt Zijn Rijk.

November?
Met de ogen nog iets van de herfstpracht van oktober.
In de neus al iets van de rookgeur van wintertijd.
In het hoofd de advent die nadert.

Ad-vent?
Waken in het donkerste donker, bij wat kaarsen.
Wetend dat het licht weer sterker wordt.
Blijven belijden dat de mens deel is
van een grotere genadegolf van Licht.

Genade?
Ja, elke tijd is vervuld van een eigen genade.
Elke tijd is tegelijk een venster
op de grondstroom van dezelfde, transcendente genade.

Genade??
Ja, een grote genade
maar niet zonder tegelijk het donkerste donker
en niet zonder onze blijvende , grote vragen.

Want God had de wereld zo lief dat hij zijn enige Zoon heeft gegeven, opdat iedereen die in hem gelooft niet verloren gaat, maar eeuwig leven heeft. God heeft zijn Zoon niet naar de wereld gestuurd om een oordeel over haar te vellen, maar om de wereld door hem te redden.

Hier zijn wij, God, in deze grijze tijd van het jaar. De zomerzon heeft ons echt verlaten, de nachten zijn lang en donker. Geef dat wij licht zijn voor elkaar in de kleine dingen die wij voor elkaar kunnen doen. In de gastvrijheid van ons hart, in de hulpvaardigheid van onze handen. Maak ons sterk in het delen van wat we hebben, ons bezit, onze tijd, onze aandacht en zorg, opdat door ons verbondenheid mag groeien in onze gemeenschap, opdat niemand tekort komt of in de steek gelaten wordt. Mogen wij zo uw kinderen zijn, vandaag en alle dagen. Dat vragen wij U in Jezus' naam.

Amen

Op het feest van Christus-Koning bidden wij U: wees aanwezig bij die ontelbare mensen die vandaag gebukt gaan onder lijden, geweld, vervolging, ziekte of eenzaamheid. Houd uw ogen gericht op de mensen van deze tijd die rechteloos en weerloos door het leven gaan. Wij willen geloven dat eens het leven en de liefde het zullen winnen van alle verdrukking en kwaad, dat eens alle machthebbers zullen inzien dat de aarde behoort aan iedereen. Dat die aarde in handen moet zijn van mensen die macht aanwenden ten goede, mensen die teder zijn en geen geweld gebruiken, die niet haten, maar leven geven.
Maak ons tot uw 'rijksgenoten' naar het voorbeeld van Jezus, die niet heerste, maar dienstbaar was en zo onze Harten-Koning werd. Amen.

De Wonderdadige Medaille dankt haar oorsprong aan de Verschijningen van Maria in de Kapel van de Rue du Bac te Parijs, in 1830. Op zaterdag 27 november 1830 verscheen de Onbevlekte Maagd aan Zuster Catherina Labouré, Dochter der Liefde en vertrouwde haar een zending toe namelijk een medaille te laten slaan volgens het model dat haar getoond werd.
"Laat een medaille slaan naar dit model", zei de H. Maagd.
"De personen die ze met VERTROUWEN dragen, zullen grote genaden ontvangen, vooral als zij ze om de hals dragen".
Enorm snel heeft de Medaille zich verspreid. Talrijke genaden van bekering, van bescherming en van genezing werden verkregen.

De H. Maagd wilde aldus gegroet en aangeroepen worden:

"O MARIA, ZONDER ZONDE ONTVANGEN,

BID VOOR ONS DIE ONZE TOEVLUCHT TOT U NEMEN"

Lezing uit het boek Daniël 7,13-14:

”In mijn nachtelijk visioen zag ik toen met de wolken des hemels iemand aankomen die op een mens geleek. Hij ging naar de hoogbejaarde en werd voor hem geleid.
Toen werd hem heerschappij gegeven, luister en koninklijke macht; alle volken, stammen en talen brachten hem hun hulde. Zijn heerschappij is een eeuwige heerschappij die nooit vergaat, zijn koninkrijk gaat nooit te gronde.”je

JEZUS IS DE KONING.

“De HEER is Koning, met verhevenheid bekleed, De HEER is omkleed en omgord met kracht. De wereld staat vast, onwankelbaar vast, en van oudsher staat uw troon, U bent al van eeuwigheid.”
(Psalm 93:1-2)

“Want, zo spreekt de Hoogverhevene, die troont voor eeuwig, wiens naam de Heilige is, Ik ben de Heilige die woont in den hoge, maar ook in het geslagen en diep vernederde gemoed: Ik geef nieuw leven aan het vernederde gemoed, nieuw leven aan het geslagen hart.” (Jesaja 57:15)

Vaak roepen we om uitleg. Uitleg over dat moeilijke, niet te ontwarren leven van ons. Want wie legt het uit? Wie kan het alles verklaren? De Bijbel? Ik zet er in deze context een vraagteken bij. Want de Bijbel is niet een TomTom, die alle knopen en draden, de kruispunten in onze levens kan ontwarren, of er een antwoord op kan geven. Een soort TomTom, die wij even in kunnen stellen, plannen, en dan een stem, links aanhouden, rechtsaf enz. De Bijbel zegt wel: "Mensen let op, wees waakzaam, hou de rode draad vast." De rode draad? Ik denk dat daarop het antwoord God is. God, de Heer, de Eeuwige, die door de eeuwen heen trouw is aan zijn beloften. Hij is het, die de draad weer met ons oppakt en ons in de wirwar van draden de weg wil wijzen.

BEELDMEDITATIE

Loof de HEER, roep luid zijn naam, maak zijn daden bekend onder de volken, zing en speel voor hem, spreek vol lof over zijn wonderen, beroem u op zijn heilige naam. Wees blij van hart, u die de HEER zoekt.

JDE APOSTELEN ZEIDEN NU TOT DE HEER:

“GEEF ONS MEER GELOOF.” (LUCAS 17, 1-6)

Wat vragen de leerlingen eigenlijk? Zij zien het geloof van Jezus. Dat maakt een diep verlangen in hen wakker. Dat geloof kunnen zij niet veroveren door eigen inspanningen. Eigenlijk vragen de leerlingen aan Jezus om te mogen delen in zijn geloof. Verlangen wij dat ook?

Heer Jezus,
geef ook mij
meer geloof.
Zo graag zou ik kunnen geloven
zoals U.
Dat zou een droom zijn.

Loof de HEER, want hij is goed - eeuwig duurt zijn trouw. (Psalm 136:1)

Eeuwig duurt zijn trouw.

Maar liefst 26 keer wordt het herhaald. Blijkbaar is dit het waard om heel vaak gezegd te worden. Hoe vaker je het zegt en zingt en fluistert en schreeuwt en jubelt, hoe dieper het kan doordringen in je gedachten en in je hart en in je ziel en in heel je lijf. Want hier moeten we heel diep van doordrongen en helemaal vol van zijn: Eeuwig duurt zijn trouw. Eeuwig duurt zijn trouw. Eeuwig duurt zijn trouw. De God die schept, de God die wijs is, de God die wonderen doet, de God die zeeën splijt, de God die zijn vijanden verslaat, de God die van zijn volk houdt, de God die ons leidt naar het beloofde land, de God die ons redt, die God: Eeuwig duurt zijn trouw. Eeuwig duurt zijn trouw. Eeuwig duurt zijn trouw. Daar kun je nooit genoeg van krijgen. In eeuwigheid niet.

Gebed: God, Heer, Redder, Schepper, Koning - u die de God van de hemel bent - eeuwig duurt uw trouw! Amen.

Vraag: Hoe loof jij de HEER vandaag?

Bidden is kijken, beschouwen,
bidden is stilstaan bij,
bidden is aandacht, zoals liefde aandacht is....

Veel mensen zeggen: ik zie God niet, Hij is onzichtbaar.
Maar ze willen Hem niet zien. Ze nemen er geen tijd voor.
God is onzichtbaar zoals een mens vaak onzichtbaar is.
We willen iets van God zoals we iets van een ander mens willen en dat verhindert dat we Hem werkelijk zien.
Als de ander moet zijn zoals jij hem hebben wilt,
zie je hem niet echt.
Daarvoor moet je kijken
zonder hebzucht, angst, ijdelheid, jaloezie.

Vrienden, op Koningsdag ging ik voor in het Te Deum in de Sint-Michiels- en Sint-Goedelekathedraal te Brussel. In mijn homilie herinnerde ik aan de oproep van de apostel Paulus in zijn brief aan de christenen van Rome om elkaar hartelijk te beminnen met broederlijke genegenheid. Het zijn woorden van bijna tweeduizend jaar oud, maar als men ze hoort, is het alsof de historische afstand er niet meer is. Ze zijn niets van hun zeggingskracht verloren. Ook niets van hun actualiteit. Natuurlijk zijn het woorden gericht tot medechristenen. Maar ze reiken verder dan kerkelijke grenzen. Ze raken ons juist in onze menselijkheid.

Mgr Jozef De Kesel 

Het is niet de pijn die zeer doet
maar wel de angst
en de onzekerheid,
het gevoel een drenkeling te zijn
en geen oever meer te zien.

Het is niet de pijn die zeer doet
maar wel geen grond meer voelen
geen hand kunnen grijpen
en geen enkel lichtpunt zien
in het duister van de nacht.
Vlak naast de pijndrempel
ligt de afgrond van de levensvragen,
en die is beangstigend diep.
Waarom? Waartoe?
En voor wie en voor wat?

Het is niet de pijn die zeer doet
maar: geen antwoord weten,
zich verraden en verloren voelen
- als een speelbal in de wind -
tussen toeval en twijfel.

Zijn grootste pijn
was niet op Golgotha
maar in de boomgaard van Olijven.
Zijn angst werd bloed en zweet
en schreeuwen naar de Vader.
Daar heeft Hij voor ons een weg gebaand:
"Ik ben verrezen en nog bij jou.
Mijn hand ligt op je schouder.
Ik blijf bij jou tot alles is volbracht."

Als de angst verstilt...
en Hij aanwezig is in jouw wezen,
dan zwijgen alle vragen.
Dan is de pijn het strakgespannen koord
dat jou met Hem verbindt.

Drie woorden: Geloof, Hoop en Liefde. Ik hoop dat ze blijven bestaan, Want anders zal het met de mensheid gauw zijn gedaan. Dus, geloof hoop en liefde Voor ieder mens, én dier. Dan delen wij verdriet en liefde met al wat in ons zit. Het is de korte samnvatting van het belied van de huidige paus Franciscus, die meer aandacht vraagt voor mens en natuur, voor het behoud van de aarde, en zo voor verbeterde levensomstandigheden van de armsten, ver of dichtbij. De Heilige Franciscus achterna. Laten wij dat dan ook heel concreet beleven en gestalte geven in de kleine dingen die we doen mogen.

VANDAAG VIEREN WE HET FEEST VAN SINT-MAARTEN, METEEN OOK MIJN PATROON EN NAAMFEEST. DANKBAAR DAT IK ZIJN NAAM GESTALT MAG GEVEN IN MIJN DAGELIJKS LEVEN, WANT OOK IK PROBEER WAAR MOGELIJK MIJN MANTEL TE DELEN.

BIJ DEZE WENS IK DAN OOK ALLLEN EEN PRETTIG NAAMFEEST AAN HEN DIE EEN AFGELEIDE VAN DE NAAM MAARTEN MOGEN DRAGEN!