Berichten van 1 januari 2017 tot 31 december 2017

Het belangrijkste is niet veel
nadenken maar veel liefhebben;
doe dus datgene wat de meeste liefde in je wekt.

Theresia van Avila.

Volgens kardinaal Rainer Maria Woelki, de aartsbisschop van Keulen, hebben katholieken en protestanten nog altijd onvoldoende gemeenschappelijks om een oecumenische Eucharistie te vieren. Er bestaat volgens (nog) geen basis voor een dergelijke gemeenschappelijke dienst omdat beide kerkgemeenschappen het niet eens zijn over de centrale kwesties in verband met de Eucharistie. Voor katholieken is de eucharistie geen gewone maaltijd. Zij is het ware lichaam en bloed van Christus in de getranssubstantieerde gaven van brood en wijn. De werkelijke aanwezigheid van Christus is een onweerlegbare zekerheid voor katholieken.

Als je God en je naaste bemint,

word je een gelukkig mens!

Eén van de meest gewijde, folkloristische broden is dat van Sint Hubertus, patroon van de jagers die zijn feestdag vierde op 3 november. Vroeger leidde men jachthonden de kerk in om ze te laten zegenen op Sint Hubertusdag. Dit werd gezien als voorbehoedmiddel tegen hondsdolheid. Om diezelfde reden at men die dag de door de kerk gewijde Sint Hubertusbroodjes.

Vrienden van God. Dat is de magnifieke omschrijving voor de heiligen en voor ons allemaal. Je hoeft niets te doen om Gods vriend te zijn. Je wordt het zomaar, uit pure Liefde.

Want de wortel van alle kwaad is geldzucht. Door zich daaraan over te geven, zijn sommigen van het geloof afgedwaald en hebben ze zichzelf veel leed berokkend. Maar jij, een dienaar van God, moet je hier verre van houden. Streef naar rechtvaardigheid, vroomheid, geloof, liefde, volharding en zachtmoedigheid.

Allerzielen

Op Allerzielen, 2 november, vindt op de parochies een bijzondere viering – een eucharistieviering of een gebedsdienst - plaats waarin de parochianen die het afgelopen jaar zijn overleden, worden herdacht. Meestal worden hun namen één voor één afgeroepen en wordt voor elk van hen een kaarsje aangestoken. Het kruisje dat tijdens de uitvaart van de overledenen van het voorbije jaar in de parochiekerk op een herdenkingswand of herdenkingstafel werd gelegd, wordt tijdens die dienst overhandigd aan de nabestaanden die het dan mee naar huis kunnen nemen. De liturgische kleur is paars (of grijs).

Allerheiligen

Elk jaar viert de rooms-katholieke Kerk op 1 november het feest van Allerheiligen. Centraal staat het leven na de dood. In de feestelijke eucharistieviering die dag wordt het leven van de heiligen en martelaren, gekend en ongekend, herdacht. Allerheiligen wordt gevierd als een zondag. Er is niet zoveel onderscheid met de vieringen op de andere zondagen, zij het dat het om een hoogdag gaat met eigen accenten in de liturgie (eredienst). De liturgische kleur is wit.

Een literair en sociaal project waarbij dichters eenzaam gestorvenen begeleiden naar hun laatste rustplaats. Een project dat niet zou moeten, maar we kunnen niet  om die verschrikkelijke waarheid heen. Vandaar gelukkig dat er mensen zijn die op deze of gene wijze toch een laatste eer betuigen aan de overledene.

Je hoort het in de media hoe vaker hoe meer en dan wijst men nogal vlug naar de ongevoelige egoïstishe maatschappij. Maar heb je er al bijgestaan dat, al had de overledene heel wat familie, deze geen enkel contact wou, ook al was ze amper een paar maanden voor de dood nog bij eigen broer geweest? En helaas is deze mens in alle eenzaamheid gestorven en kreeg ze een eenzame uitvaart, niet begeleid door poëzie of lied, maar door vier betaalde dragers....

"Wie of wat je bent en welk geloof je ook belijdt, toon wie je bent en geniet van de goddelijke momenten want het zijn voortekenen van het hiernamaals. Wees dankbaar maar probeer ook om te gaan met tegenslagen. Ja, vraag dan maar Zijn beschermende hand. Want ik ben er zeker van dat Hij bij ons is en voor ons zorgt. En blijf ook het goede zien in de mens. Zie elkaar graag en neem het op voor mekaar. Dat is wat elke godsdienst ons leert."

Stef Desodt

Zo veel godsdiensten voor die ene God.

Davidsfonds Leuven 2011. ISBN 978-90-5826-9

Lieve Vader in de hemel,
al mijn zorgen leg ik voor U neer.
Ik wil U bidden voor mijn vrienden,
wilt U voor hen zorgen, Heer?
Bescherm hen, sla Uw armen om hen heen.
Leid hen veilig naar Uw schuilplaats
en laat hen nooit, nee nooit alleen.
Blijf bij hen in de donkere nachten.
Blijf bij hen in de eenzame tijd.
Bevrijdt hen uit de macht van zonde.
Sta naast hen in hun zwaarste strijd.
En als ze overmeesterd worden
door ziekte, pijn, of diep verdriet,
zend dan Uw Geest, om troost te brengen,
want U vergeet Uw kind’ren niet.
Schenk hen hoop en nieuwe krachten
zodat zij strijdend overeind blijven staan.
Laat hen weten dat ze ‘t waard zijn
en dat ze nooit alleen hoeven te gaan.
Overlaad hen met Uw liefde
en met Uw rust op al hun wegen.
Schenk ze steeds Uw diepe vrede,
maar bovenal Uw rijke zegen…

Leg daarom de leugen af en spreek de waarheid

tegen elkaar, want wij zijn elkaars ledematen.

Hele maand oktober 2017 - Kinderen bidden voor oorlogsKinderen

De geestelijke leegte is nog nooit zo grot geweest. Het christelijke gebed vraagt niet dat God zou doen wat wij willen, maar dat wij Gods wil doen. God houdt zich op in de marge. Daar waar de mens van de mislukking woont. De mens die uit de bocht vloog, die vergeten wordt, in al zijn breekbaarheid. Ja, de mens is breekbaar! Ooit komen we allemaal in de marge terecht: als we ziek zijn, oud, hulpeloos, of dement worden. God is daar om ons op te vangen. Daar moet de kerk zijn, in de rand, de marge, in de kwetsbaarheid.

Mark Van de Voorde

Wees nederig
vriendelijk
heb geduld met elkaar en
verdraag elkaar vol liefde....

Tijdens mijn verblijf in het gemeenschapshuis Don Bosco, vond ik volgende woorden op het muismatje:

vertrouwen
bevestigen
liefde
humor
trouw
respect
gebed
rede
verantwoordelijkheid
vriendelijhkheid
faliliegeest
zorg
geloof
weerbaarheid
gemoedelijkheid
dankbaarheid
droom
samenwerking
vreugde

als er zo vele waarden zijn, hoe kan het in onze wereld dan verkeerd lopen?!

God, we danken U voor het leven, voor de bloemen, de dieren, de mensen; we danken U voor hen die ons leven tot een feest maken die ons vreugde brengen in moeilijke dagen; we danken U voor de zegen van kleine dingen de lach van een kind, de wijsheid van een oudere, wij danken u voor alle mogelijkheden die we krijgen om ons samenleven een feestelijke glans te geven. We danken U voor elke knipoog van U als we het soms niet zien zitten. Help ons om steeds uw vreugde uit te stralen opdat anderen erin kunnen delen, in Jezus' naam. Amen

Ik zit er niet mee in om te getuigen over datgene waar ik van leef. Niet dat ik zo’n voorbeeld ben, maar als profwielrenner kan ik mijn bekendheid in positieve zin gebruiken om te getuigen over wat ik belangrijk vind in het leven. Ik ben niet beter dan een ander. Ik wil niemand iets opdringen, wel uitnodigen. En dan moeten ze zelf maar zien of ze zich willen laten inspireren. Ik vind het alvast belangrijk mijn geloof een plek te geven in mijn leven en ernaar te handelen.

Wielrenner Julien Vermote

De oktobermaand is vanouds Mariamaand. Leven vanuit een verbondenheid met de Moeder van de Heer, Maria die een groot voorbeeld is van leven en geloven. Van een gelovig vertrouwen dat er Een is die oorsprong, doel en zin van alle leven is. Bij God ligt dat begin. Maria opende haar hart en haar schoot: opdat God mens kon worden. Door en met Maria mogen wij dichter bij die Levensbron komen.

God liefhebben is nooit een plicht. Het is roepen ‘zie naar mij om’ en dan de zon over je leven voelen opkomen.

Geloven heeft alles te maken met liefde, want elkaar beminnen, is al een geschenk van Hem.

Geloven is je bemind weten, en die liefde beantwoorden met liefde.

Hadden we maar duizend armen.

Voor elke vluchteling die onder erbarmelijke omstandigheden
bij ons terecht komt, een arm om haar of hem te omarmen:
Kom maar bij ons. Hier kun je veilig tot rust komen;
totdat de wereld het klaar krijgt om de situatie in je thuisland
zodanig te klaren dat je terug kunt.

En als dat te lang duurt, kun je hier blijven.
We kunnen best iets van je leren, denk ik.
We kunnen veel van elkaar leren, weet ik.

In China staat op een strandje aan een baai in Honkong een machtig beeld van de godin Guanyin; de “godin” met de duizend armen.( Godin van Barmhartigheid) Ze heeft ook vaak vier gezichten, zodat ze iedereen, in alle vier de windstreken, kan helpen.

Onze Maria. Zij heeft ook duizend titels, duizend armen: ivoren toren, ark van het verbond, morgenster, heil van de zieken, toevlucht van de zondaars, troosteres van de bedroefden, ……..

Nu wij nog.

Heer,
wanneer wij uw kruisweg niet begrijpen, maak het dan stil in ons hart, en leer ons inzien dat gebed en daden van liefde zoveel beter en heilzamer zijn dan agressie en geweld. Omhels ons met uw kruisgenade, met uw Geest van 100% geweldloosheid, gelovend dat deze weg Vrede en opstanding brengt in een wereld die dorst naar U.

Kom heilige Geest.

Ze zijn zeldzaam geworden in ons midden: mannen met een lange grijze baard en pijp, sterke vrouwen, priesters en religieuzen, missionarissen. Om de drie of vijf jaar waren ze op de parochie: gastvrij onthaald bij vader of moeder, broer of zus. Enthousiast vertelden ze over verre landen en vreemde culturen. Een houten beeld, een exotische vrucht, wat koperwerk of kleurrijke postzegels, en een avond met lichtbeelden over het oerwoud of het missieschooltje kleurden hun fantastisch verhaal tot een brok boeiend avontuur. Maar het was meer dan dat... Diep in hun ogen blonk de vreugde van het dienen. In hun hart klonk de onweerstaanbare roepstem: ‘Kom, en volg mij. Ik zend U.' Mannen en vrouwen met een zending: 'Ga uit over de hele wereld en verkondig het evangelie aan heel de schepping.'
Vandaag zijn ze er nog. Wat minder talrijk en misschien minder kleurrijk, nauwelijks gekend en gewaardeerd. Maar hun zending is dezelfde: in Zijn Naam stem geven aan de stemlozen, gehoor geven aan hen naar wie niemand luistert, teken van hoop zijn voor hopelozen. Met jonge kerken bouwen ze aan de toekomst van Gods droom op aarde. Met hun leven voeden zij het religieuze zoeken van elke mens naar een God die Liefde is. Missionarissen, mannen en vrouwen, woordvoerders van de Heer die zegt: “Ik ben gekomen opdat zij het leven zouden bezitten, en wel in overvloed. “

(Don Bosco kalender 1995, achterzijde september 1995)

Loven wij met hem onze Schepper

om al het goede en het mooie ons gegeven .

Engel van God,
H. Engelbewaarder,
Engel van God,
mijn beschermer!

Gods Vaderliefde heeft mij
aan u toevertrouwd.
Verlicht, bescherm,
leidt en bestuur mij.

Neem mij bij de hand:
Ik beloof u gehoorzaam
uw leiding te volgen,
opdat ik de eeuwige heerlijkheid
bereiken zal. Amen.

'Niemand bezit God zo, dat hij niet meer op hem moet wachten. En toch kan niemand op God wachten, die niet zou weten, dat God reeds lang op hem gewacht heeft."

Als iemand onder u,
voor wijs en verstandig wil doorgaan,
moet hij dat waarmaken,
door een voortreffelijke levenswandel,
door daden van wijze zachtmoedigheid.
De wijsheid van boven is voor alles zuiver,
maar ook vredelievend, vriendelijk,
altijd voor rede, vatbaar,
rijk aan Barmhartigheid,
en aan vruchten van goede werken,
onpartijdig en oprecht.

Theresia van Lisieux, als kind genas ze op wonderbaarlijke wijze van een ernstige ziekte nadat het Mariabeeld boven haar bed naar haar glimlachte. Ze besloot tot de Karmelietenorde toe te treden en haar leven aan God te wijden. Haar kracht was dat ze het geloof heel dichtbij mensen wist te brengen. ‘Ik wil het rozen [= zegeningen] laten regenen op aarde’, zei Theresia.

Zie de wonderen in de kleine dingen, tel je zegeningen!

Vandaag, op 29 september, viert de Kerk de heilige aartsengelen.
John Keble, een Engels dichter, wees ons erop dat 'Vrede' het eerste was wat de engelen bezongen.

Vind ik een mooie gedachte ...

WEES MIJN GENEZER, WEES MIJN ALLES!

Wees elkaar niets schuldig, behalve liefde, want wie de ander liefheeft, heeft de gehele wet vervuld. Want: ‘Pleeg geen overspel, pleeg geen moord, steel niet, zet uw zinnen niet op wat van een ander is’ – deze en alle andere geboden worden samengevat in deze ene uitspraak: ‘Heb uw naaste lief als uzelf.’ 

Romeinen 13:8-9

Verwijzend naar het evangelie van de 25ste zondag door het jaar: de parabel van de arbeiders in de wijngaard (Mt 20, 1-16a), zei de bisschop tot het verzamelde kerkvolk in een volle Sint-Baafskathedraal: "Alle gedoopten zijn geroepen om arbeiders te zijn in de wijngaard van de Heer. De diaken is geroepen om van het altaar uit te gaan naar alle hoeken om mensen die door niemand gevraagd worden, uit te nodigen.

Zo maken diakens waar dat de laatsten de eersten zullen zijn.

Onze Vader die in de hemel zijt.
U bent wel oneindig ver weggegaan
van deze aarde.
Uw naam ligt hier besmeurd,
verborgen onder onrecht en geweld.
Uw koninkrijk is hier niet te vinden.
Hier gebeurt de wil van machtigen,
rijken en geweldplegers.
Een klein deel van de mensheid heeft volop te eten;
de anderen hebben honger.
Wij vergeven elkaar niet,
maar komen op voor onszelf
en de Derde Wereld staat dik bij ons in de schuld.
Het kwaad is koning over ons.
Zo zit dat.

Vergiffenis schenken werkt niet als een toverstokje.
Willen vergeven is niet hetzelfde als kunnen vergeven. Zo kan het gebeuren dat we wel willen vergeven, maar het niet kunnen. Wanneer hoofd en hart het tenslotte op een akkoordje hebben gegooid en we daadwerkelijk in staat zijn te vergeven, dan blijven nog altijd de pijnlijke ervaringen over die aan de oppervlakte komen, verwarring scheppen en de gevoelens van haat opnieuw aanwakkeren. Dit is wat de vergiffenis van het geheugen genoemd wordt. Het is niet het gemakkelijkste van alles. Dit te kunnen vergt veel tijd."

uit: Tim Guénard, Sterker dan de haat

Let dus goed op welke weg u bewandelt, gedraag u niet als dwazen maar als verstandige mensen. Gebruik uw dagen goed, want we leven in een slechte tijd. Wees niet onverstandig, maar probeer te begrijpen wat de Heer wil.

Het lijkt voor ons vandaag maar deze tekst las ik in een brief aan de Efeziërs.

Al wat een mens geluk kan geven
draag je van binnen met je mee:
zoek het niet hoog of over zee,
het staat al in je hart geschreven.
Een stem is het, ons doorgegeven,
die zegt: Ik zal er zijn voor u.
Laat je gezeggen, hier en nu,
en kies de ware weg ten leven.
Wie antwoord aan de stem durft te geven,
weet zich geborgen en bemind,
ontvangt de vrijheid van een kind
en wordt van anderen een zegen!

Alleen het brood dat we samen delen, voedt.
Alleen het water, dat we samen drinken,
lest onze dorst.
Alleen de strijd die we samen voeren,
brengt bevrijding.
Alleen de kleren die we samen delen, maken mooi.
Alleen de woorden die we samen vinden,
zijn verstaanbaar.
Alleen de weg die we samen gaan, heeft een doel.
Alleen het doel dat we samen stellen, is bereikbaar.
Alleen de vrede die we zelf maken,
wordt wereldwijd.
Die vrede in Gods naam wensen wij elkaar toe.

Heer open mijn hart om lief te hebben
Wie me pijn deden
Wie over mij roddelden
Wie onrecht deden.
Heer open mijn hart
om te vergeven:
Wie kwaad spraken
Wie ontnamen waar ik recht op had.
Heer open hun hart
om uwl liefde te ontvangen.

Amen

Overal waar hij kwam, in dorpen, steden en gehuchten, legden ze de zieken op het plein. Ze smeekten hem of ze ten minste de zoom van zijn kleed mochten aanraken. En iedereen die hem aanraakte, werd genezen.

DE MOEDER STOND DOOR SMART BEVANGEN

De moeder stond door smart bevangen
en met tranen langs haar wangen
waar haar zoon gekruisigd hing

en het was haar in haar lijden
of een zwaard haar kwam doorsnijden
dat dwars door het hart heen ging.

Hoe verdrietig en verloren
was de toch zo uitverkoren
moeder die hem 't leven gaf.

ze moest klagen, ze moest rouwen
en ze beefde bij 't aanschouwen
van zijn vreselijke straf.

Wie voelt er geen tranen komen,
die daarheen wordt meegenomen,
waar hij Christus' moeder vindt?

Wie zou tranen binnenhouden
als hij dat verdriet aanschouwde
van de moeder bij haar kind?

Zij zag wat hij heeft geleden
voor het kwaad dat mensen deden,
zag de zwepen, zag het slaan,

hoorde 't kind, door haar gedragen,
stervende om bijstand vragen,
zag hoe hij is doodgegaan.

Vrouw van liefde en genade,
wil toch op mijn schouders laden
alles wat u lijden doet.

'k Wil mijn hart aan hem verpanden,
laat mij dan van liefde branden
opdat ik hem zo ontmoet.

Moeder, wil mijn hart bezeren
met de wonden die hem deren,
die zo nederig wilde zijn

om te lijden voor mijn zonden.
Laat mij lijden aan zijn wonden,
laat mij delen in de pijn.
Laat mij huilen aan uw zijde,
laat het kruis ook mij doen lijden
tot ik zelf eens doodgaan moet:

'k wil mij naar het kruis begeven
om daar met u mee te leven
in wat hem zo lijden doet.

Stralende, ik moet u eren,
wil u toch niet vàn mij keren,
laat mij huilend bij u staan.

Laat mij Christus' dood ervaren,
laat mij in mijn hart bewaren
al wat hem is aangedaan.

Laat zijn pijnen mij genaken,
laat het kruis mij dronken maken
van de liefde voor uw zoon

en wil dan mijn voorspraak wezen
als ik 't helse vuur moet vrezen
na het oordeel voor zijn troon.

Laat het kruis over mij waken,
laat zijn dood mij sterker maken,
zodat hij me begeleidt

en mijn ziel, als 't lijf moest sterven,
de verrukking doet verwerven
die de hemel ons bereidt.
foto van Toos Hermsen-de Groot.
foto van Toos Hermsen-de Groot.

Hoe ga je om met de tegenslagen in je bestaan? Overkomen ze je, raak je helemaal ondersteboven, word je zelfs verbitterd? of kun je er mee omgaan om misschien te ontdekken dat je er een rijker mens door bent geworden? De zoon van Piet is verongelukt, hij is pas acht jaar oud, holt achter een voetbal de straat op en een auto schept hem. Mensen zeggen tegen Piet: je zult die chauffeur wel iets aan willen doen! ‘Die man heeft ook veel verdriet’, zegt Piet, bij zijn eigen verdriet. Piet raakt niet verbitterd, anderen wel. Wat is het geheim van Piet? Hij blijft open, hij blijft verbonden met andere mensen, ook met die chauffeur die zijn zoon overreden heeft. Hij stopt dat noodlottige ongeluk niet weg. Dat is gewoon kwaad, dat mag niet. We voelen het allemaal aan. je hoort je kind niet te verliezen, en zeker zo niet. Piet kijkt het aan, net zoals die joden in de woestijn de giftige slang hebben aangekeken. Alleen zij die dat doen worden geëerd, de anderen niet. Die sterven aan het gif van de slang, het gif van de verbittering. Daarom neemt dat verhaal van Jezus dit beeld op met het feest van Kruisverheffing. Niets verheerlijken, want dat is het kruis niet in eerste instantie. We zien het vandaag weer in Nord-Irak en Syrië waar christenen opnieuw worden gekruisigd door de Islamitische Staat. We kunnen het volgen op Youtube, via internet. Een zeer barbaarse manier om mensen te vermoorden. Alleen wie het kwaad aankijkt, kan er mee omgaan, zo geloof ik.

Uit: Joost Jansen, Woord voor onderweg. Overwegingen voor het jaar A.

Goede God, terwijl ik dit gebed bid
sta ik hier thuis bij het kruis van uw Zoon Jezus.
Geef troost en bemoediging aan allen
die een zwaar kruis hebben te dragen.
Help ons het leed van onze naasten te verlichten,
en maak ons bereid om – waar mogelijk –
mee te werken aan het wegnemen
van de oorzaken van het lijden.
Versterk daartoe ons geloof in de weg van Jezus,
die via kruis en lijden
voerde naar zijn verrijzenis en het leven bij U,
tot in eeuwigheid.

Roeping, dat heb jij en ik, wij allemaal. Je bent geroepen je taken die je krijgt, je leven dat je leeft, je bent geroepen dat te leven als christen. Niks verhevens. Gewoon, daar waar jij functioneert.

Roeping is dus: Jezus volgen. God dienen op de plek waar je bent. Op de weg die jou gegeven wordt. Je huwelijk, je opvoeding, je werk, je vrije tijd, je lijf, je eten, je ontspanning, je gesprekken, je omstandigheden. In al die dingen Jezus volgen. Dienstbaar zijn. De heilige Geest door je laten werken. God op de eerste plaats zetten.

Geroepen om lief te hebben

Wij zijn geroepen om lief te hebben.
Ik zou het willen roepen in deze wereld:
tegen de soldaat in de tank
tegen het kind met de steen
tegen de moeder van de martelaar
tegen een drugsbende op zoek naar geld en macht
tegen een terreurgroep op oorlogspad……

Maar ik zeg het vooral tegen mezelf
Als ik me erger,
als ik boos ben,
als ik bang ben,
als ik niet geloofd wordt…

Zeg het en deel er vanuit:
deel rijkelijk uit van de liefde
die elke mens in zich draagt,
gekregen van een God die zelf liefde is.

Amen