DANKGEBED

Ik zit er niet mee in om te getuigen over datgene waar ik van leef. Niet dat ik zo’n voorbeeld ben, maar als profwielrenner kan ik mijn bekendheid in positieve zin gebruiken om te getuigen over wat ik belangrijk vind in het leven. Ik ben niet beter dan een ander. Ik wil niemand iets opdringen, wel uitnodigen. En dan moeten ze zelf maar zien of ze zich willen laten inspireren. Ik vind het alvast belangrijk mijn geloof een plek te geven in mijn leven en ernaar te handelen.

Wielrenner Julien Vermote

De oktobermaand is vanouds Mariamaand. Leven vanuit een verbondenheid met de Moeder van de Heer, Maria die een groot voorbeeld is van leven en geloven. Van een gelovig vertrouwen dat er Een is die oorsprong, doel en zin van alle leven is. Bij God ligt dat begin. Maria opende haar hart en haar schoot: opdat God mens kon worden. Door en met Maria mogen wij dichter bij die Levensbron komen.

God liefhebben is nooit een plicht. Het is roepen ‘zie naar mij om’ en dan de zon over je leven voelen opkomen.

Geloven heeft alles te maken met liefde, want elkaar beminnen, is al een geschenk van Hem.

Geloven is je bemind weten, en die liefde beantwoorden met liefde.

Hadden we maar duizend armen.

Voor elke vluchteling die onder erbarmelijke omstandigheden
bij ons terecht komt, een arm om haar of hem te omarmen:
Kom maar bij ons. Hier kun je veilig tot rust komen;
totdat de wereld het klaar krijgt om de situatie in je thuisland
zodanig te klaren dat je terug kunt.

En als dat te lang duurt, kun je hier blijven.
We kunnen best iets van je leren, denk ik.
We kunnen veel van elkaar leren, weet ik.

In China staat op een strandje aan een baai in Honkong een machtig beeld van de godin Guanyin; de “godin” met de duizend armen.( Godin van Barmhartigheid) Ze heeft ook vaak vier gezichten, zodat ze iedereen, in alle vier de windstreken, kan helpen.

Onze Maria. Zij heeft ook duizend titels, duizend armen: ivoren toren, ark van het verbond, morgenster, heil van de zieken, toevlucht van de zondaars, troosteres van de bedroefden, ……..

Nu wij nog.

Heer,
wanneer wij uw kruisweg niet begrijpen, maak het dan stil in ons hart, en leer ons inzien dat gebed en daden van liefde zoveel beter en heilzamer zijn dan agressie en geweld. Omhels ons met uw kruisgenade, met uw Geest van 100% geweldloosheid, gelovend dat deze weg Vrede en opstanding brengt in een wereld die dorst naar U.

Kom heilige Geest.

Ze zijn zeldzaam geworden in ons midden: mannen met een lange grijze baard en pijp, sterke vrouwen, priesters en religieuzen, missionarissen. Om de drie of vijf jaar waren ze op de parochie: gastvrij onthaald bij vader of moeder, broer of zus. Enthousiast vertelden ze over verre landen en vreemde culturen. Een houten beeld, een exotische vrucht, wat koperwerk of kleurrijke postzegels, en een avond met lichtbeelden over het oerwoud of het missieschooltje kleurden hun fantastisch verhaal tot een brok boeiend avontuur. Maar het was meer dan dat... Diep in hun ogen blonk de vreugde van het dienen. In hun hart klonk de onweerstaanbare roepstem: ‘Kom, en volg mij. Ik zend U.' Mannen en vrouwen met een zending: 'Ga uit over de hele wereld en verkondig het evangelie aan heel de schepping.'
Vandaag zijn ze er nog. Wat minder talrijk en misschien minder kleurrijk, nauwelijks gekend en gewaardeerd. Maar hun zending is dezelfde: in Zijn Naam stem geven aan de stemlozen, gehoor geven aan hen naar wie niemand luistert, teken van hoop zijn voor hopelozen. Met jonge kerken bouwen ze aan de toekomst van Gods droom op aarde. Met hun leven voeden zij het religieuze zoeken van elke mens naar een God die Liefde is. Missionarissen, mannen en vrouwen, woordvoerders van de Heer die zegt: “Ik ben gekomen opdat zij het leven zouden bezitten, en wel in overvloed. “

(Don Bosco kalender 1995, achterzijde september 1995)

Loven wij met hem onze Schepper

om al het goede en het mooie ons gegeven .

Engel van God,
H. Engelbewaarder,
Engel van God,
mijn beschermer!

Gods Vaderliefde heeft mij
aan u toevertrouwd.
Verlicht, bescherm,
leidt en bestuur mij.

Neem mij bij de hand:
Ik beloof u gehoorzaam
uw leiding te volgen,
opdat ik de eeuwige heerlijkheid
bereiken zal. Amen.

'Niemand bezit God zo, dat hij niet meer op hem moet wachten. En toch kan niemand op God wachten, die niet zou weten, dat God reeds lang op hem gewacht heeft."

Als iemand onder u,
voor wijs en verstandig wil doorgaan,
moet hij dat waarmaken,
door een voortreffelijke levenswandel,
door daden van wijze zachtmoedigheid.
De wijsheid van boven is voor alles zuiver,
maar ook vredelievend, vriendelijk,
altijd voor rede, vatbaar,
rijk aan Barmhartigheid,
en aan vruchten van goede werken,
onpartijdig en oprecht.

Theresia van Lisieux, als kind genas ze op wonderbaarlijke wijze van een ernstige ziekte nadat het Mariabeeld boven haar bed naar haar glimlachte. Ze besloot tot de Karmelietenorde toe te treden en haar leven aan God te wijden. Haar kracht was dat ze het geloof heel dichtbij mensen wist te brengen. ‘Ik wil het rozen [= zegeningen] laten regenen op aarde’, zei Theresia.

Zie de wonderen in de kleine dingen, tel je zegeningen!

Vandaag, op 29 september, viert de Kerk de heilige aartsengelen.
John Keble, een Engels dichter, wees ons erop dat 'Vrede' het eerste was wat de engelen bezongen.

Vind ik een mooie gedachte ...

WEES MIJN GENEZER, WEES MIJN ALLES!

Wees elkaar niets schuldig, behalve liefde, want wie de ander liefheeft, heeft de gehele wet vervuld. Want: ‘Pleeg geen overspel, pleeg geen moord, steel niet, zet uw zinnen niet op wat van een ander is’ – deze en alle andere geboden worden samengevat in deze ene uitspraak: ‘Heb uw naaste lief als uzelf.’ 

Romeinen 13:8-9

Verwijzend naar het evangelie van de 25ste zondag door het jaar: de parabel van de arbeiders in de wijngaard (Mt 20, 1-16a), zei de bisschop tot het verzamelde kerkvolk in een volle Sint-Baafskathedraal: "Alle gedoopten zijn geroepen om arbeiders te zijn in de wijngaard van de Heer. De diaken is geroepen om van het altaar uit te gaan naar alle hoeken om mensen die door niemand gevraagd worden, uit te nodigen.

Zo maken diakens waar dat de laatsten de eersten zullen zijn.

Onze Vader die in de hemel zijt.
U bent wel oneindig ver weggegaan
van deze aarde.
Uw naam ligt hier besmeurd,
verborgen onder onrecht en geweld.
Uw koninkrijk is hier niet te vinden.
Hier gebeurt de wil van machtigen,
rijken en geweldplegers.
Een klein deel van de mensheid heeft volop te eten;
de anderen hebben honger.
Wij vergeven elkaar niet,
maar komen op voor onszelf
en de Derde Wereld staat dik bij ons in de schuld.
Het kwaad is koning over ons.
Zo zit dat.

Vergiffenis schenken werkt niet als een toverstokje.
Willen vergeven is niet hetzelfde als kunnen vergeven. Zo kan het gebeuren dat we wel willen vergeven, maar het niet kunnen. Wanneer hoofd en hart het tenslotte op een akkoordje hebben gegooid en we daadwerkelijk in staat zijn te vergeven, dan blijven nog altijd de pijnlijke ervaringen over die aan de oppervlakte komen, verwarring scheppen en de gevoelens van haat opnieuw aanwakkeren. Dit is wat de vergiffenis van het geheugen genoemd wordt. Het is niet het gemakkelijkste van alles. Dit te kunnen vergt veel tijd."

uit: Tim Guénard, Sterker dan de haat