Een arme boer kwam ‘s avonds laat van de markt

en ontdekte dat hij zijn gebedenboek niet bij zich had.

Met zijn kar was hij midden het bos terecht gekomen

en het deed hem pijn dat de dag zonder gebed zou voorbijgaan.

Daarom prevelde hij volgend gebed:

“Ik heb iets dom gedaan, God.

Mijn gebedenboek heb ik thuis laten liggen

en daar mijn geheugen zo lek is als een zeef

ken ik geen enkel gebed uit het hoofd.

Daarom zal ik vijf keer achter elkaar,

heel langzaam het alfabet opzeggen.

Gij die alle gebeden kent,

pik er maar de letters uit van de gebeden

die ik me niet herinner.”

God hoorde hem en zei tot zijn engelen:

“Van alle gebeden die ik vandaag hoorde,

is dit veruit het beste,

het komt recht uit een nederig en oprecht hart.”

Op deze dag waarop we officieel onze nieuwe paus Franciscus mogen verwelkomen,
hopen wij dat ook wij in eenvoudige bewoordingen de Blijde Boodschap mogen
aanhoren en verkondigen zoals het onze paus het ons voordoet, hij die als geen ander het stuntelig gebed kent van zijn arme bevolking in Argentinië.

Wij herkennen ons ook in het gebed van Sint-Jozef die wij vandaag ook in ons eigen gebed mogen opnemen.

Toen een beroemd schilderij van William Hunt

voor het eerst in Londen werd geëxposeerd,

stelden de critici een vraag.

Het schilderij stelt Jezus voor die aan een deur staat.

De deur is gesloten en het lijkt alsof ze al eeuwen gesloten is,

er groeit onkruid tot vlak voor de deur.

Zij ziet er heel oud en haveloos uit.

Het schilderij heet ‘Ziedaar, Ik sta aan de deur'.

Het is een prachtig schilderij,

maar critici zijn altijd op zoek naar één of andere fout,

hun geest is gericht op iets dat ontbreekt.

Toen wierpen ze op: “Er is wel een klopper op de deur, maar geen knop.”

Hierop glimlachte Hunt en zei: “Deze deur gaat van binnenuit open.”

Een jongetje maakte een tekening, een schilderij.

Zijn moeder vroeg: “Wat ben je aan het doen?”

Volledig in beslag genomen door zijn werk ant­woordde hij:

“Stoor me niet, ik maak een portret van God.”

Zij merkte op: “Maar niemand weet hoe God er uit ziet.

Niemand weet waar God is.

Hoe kan jij dan een portret van Hem maken!”

Antwoordde hij: “Maak je geen zorgen.

Als ik klaar ben, zullen ze weten hoe God er uit ziet.”

keren wij terug naar de kern van ons christelijk geloof.

Franciscus I dankte Benedictus XVI en vroeg voor zijn voorganger te bidden. De nieuwe rkleider bad samen met iedereen op het Sint-Pietersplein een Onze Vader en een Weesgegroet. Hij vroeg de menigte om een minuut stilte te houden, om bij God voor hem te bidden en om hemzelf de zegen te geven. "Bid veel voor uw bisschop, want het gebed van de gelovigen is de zegen voor de bisschop".

Franciscus I riep de katholieken uitdrukkelijk tot samenwerking op. Hij nodigde de gelovigen uit 'de weg van de broederlijkheid, liefde en evangelisering te bewandelen'.

Onze Vader,
al zolang
onderweg
van de hemel
naar de aarde,
Uw naam worde
 geheiligd
 nooit meer
in gevechten
van volk
tegen volk,
van man
tegen man;
uw Naam
worde gedaan
en doorgegeven
in gerechtigheid
en vrede,
van mens tot mens
van land tot land,
over heel de wereld.

Laat komen uw rijk
door allen
die veranderd zijn
in mensen van vrede
en mededogen.

Laat gebeuren
in ons midden
wat wij hebben
uitgesteld
tot in de hemel.

Geef ons heden
zoveel inzicht
dat wij weten
wat ons werkelijk
tot vrede
en toekomst brengt.

Vergeef ons
dat wij U tegenhielden,
in zoveel mensen,
zoveel eeuwen lang;

En leid ons weg
uit de verleiding
tot macht en geweld,
maar verlos ons
vandaag nog
van één wereld
voor enkelen
en open die wereld
van God en mens
met allen.
 
Amen.

brengt innerlijke vrede ...

Misschien te promoten?

Een aanrader http://www.startdestilte.be/

VADER VAN DE HONGAARSE ‘ARENDSJONGSKES’ ISTVÁN REGÖCZI OVERLEDEN

Istvan Regöczi, de Hongaarse priester en vader van de ‘Arendjongskens’, is op donderdag 28 februari overleden.

BRUSSEL (KerkNet) - Istvan Regöczi, de Hongaarse priester en vader van de ‘Arendjongskens’, de weeskinderen voor wie hij zich zijn hele leven lang heeft ingezet, is op donderdag 28 februari overleden. Hij was 97 en kort na Pasen 2011 ernstig ziek geworden. Regöczi werd in 1943 in Poperinge tot priester gewijd. Kort na Pasen 2011 werd hij ernstig ziek. Hij kon sindsdien geen mis meer opdragen.

Istvan Regöczi, geboren op 5 oktober 1915, kwam onder de naam Paller István in 1926 samen met zijn broer met een ‘kindertrein’ naar Poperinge. Hij verbleef 6 maanden bij de toenmalige deken Vervaeke van Poperinge. In Budapest rijpte bij hem in 1932 het idee om terug naar Vlaanderen te komen om er voor priester te studeren. Op 14 juni 1933 vertrok hij van Budapest naar Vlaanderen .... te voet. Hij kwam opnieuw bij deken Vervaeke terecht. Na zijn priesterwijding in Brugge in 1943 vertrok ‘Stefaan’ tegen het advies van zijn vele vrienden in Vlaanderen terug naar Budapest. Voordien had hij met zijn boek ‘Als Vlaanderen terugroept!’ (Davidsfonds 1939) een bestseller geschreven. Priester Arnold Ghesquière had heel de Hongaarse gemeenschap in West- en Oost-Vlaanderen gemobiliseerd en er ontstond de Hongaarse vriendenkring, die tot op vandaag nog steeds twee keer per jaar samenkomt.