Priester zijn in deze tijd, dat is dikwijls proberen

voedsel te geven aan mensen die geen honger hebben

en zelf riskeren de appetijt te verliezen.

Priester zijn in deze tijd, is toch proberen

lekkere schotels aan te bieden

met gebroken brood en eerlijke wijn, geestrijk.

Priester zijn in deze tijd, is proberen te luisteren

naar elk klein beetje verborgen honger

van hart en geest.

Priester zijn in deze tijd, is voedsel bereiden op ieders maat,

aan kinderen: een papje met koekjes humor

aan jongeren: een creatieve aperitief

aan verliefden: een voorgerechtje op de hemel

aan volwassenen: een doordachte consistente plat

aan zij die verdrinken in verdriet: krachtvoedsel

om hun nacht door te komen

aan zij die huppelen op geluk: een reservepakket

voor hun toekomst

aan gepensioneerden: milde vruchten van het werk

aan ouderen: een dankbaar digestiefje

aan stervenden: een viaticum, voedsel voor onderweg.

Priester zijn in deze tijd, dat is heel dikwijls

zelf schooier zijn tussen de schooiers,

honger hebben, maar wel vermoeden

waar je eerlijk goed brood kan vinden.

Weten waar het te vinden is en weer eens twijfelen

tussen twijfelaars.

Toch nog eens zeggen:

Kom mee bij Hem en prevelen:

"Geef ons heden UW dagelijks brood."

Priester zijn in deze tijd, is het brood kneden

van Zijn herinnering en stil geloven:

"de gist, de Geest zal zijn werk wel doen,

wij zijn maar knechten."

Priester zijn in deze tijd, is sterven, zoals Hij,

meegaan naar Emmaüs en opnieuw brood

breken zoals Hij.

Marc Roseeuw

Heel toepasselijk in deze vastentijd. Ben jij ook zo gehecht aan deze dingen?

zeker in deze gezegende tijd.

Machtige Vader, Schepper van hemel en aarde, ik dank U voor deze prachtige morgen. Dank U wel voor de zon, de regen, de bomen, de bloemen en de schoonheid van uw hele schepping. Dank U, Heer God, voor de regen aan zegeningen in mijzelf en mijn leven, dankzij uw genade, vriendelijkheid en liefde. Amen.

Hoe talrijk zijn uw werken, Heer. Alles hebt U met wijsheid gemaakt, vol van uw schepselen is de aarde (Psalm 104 vers 24).

Aanwezige God, nu de dag verstilt vragen wij U, blijf bij ons en ken ons bij onze namen; bewaar ons wanneer uw Naam verbleekt door onze twijfels en wanhoop ons verblindt; bewaar ons als de nacht ons verstomt en angst aanjaagt; bewaar uw schepping voor het duistere dreigen van een blijvende nacht; bewaar ons voor elkaar, voor onze vrienden, voor hen die van ons houden, voor hen met wie wij het leven delen; bewaar ons in deze nacht; bewaar ons in alle dagen en nachten, tot in uw eeuwigheid.

Genadevolle Heer, dank U wel dat uw liefde en zorg de plannen die U vandaag in mijn leven uitgewerkt wilt zien, helpt realiseren. Help mij daarom in uw naam succes te hebben. En het zal ook lukken, door uw genade, want uw goedheid voor uw kinderen is eeuwig. Ik prijs U, Heer! Amen.

God heeft de macht u te overstelpen met al zijn gaven, zodat u altijd en in alle opzichten voldoende voor uzelf hebt en ook nog ruimschoots kunt bijdragen aan allerlei goed werk (2 Corinthiërs 9 vers 8).

"Gods Voorzienigheid staat borg voor alles, als Gij uw best doet."

zalige priester Poppe.

"Ik stel mij twee vragen: waar is God en waar is de mens? Ik vraag mij soms af waar de mens is in deze 21ste eeuw. Als de mens zichzelf zoekt, dan vindt hij God. De weg naar eerlijkheid, waarheid, goedheid en schoonheid, is een lange weg en sommige mensen vinden dat pad nooit in hun leven. Maar er zijn zovele eerlijke, oprechte mensen en liefhebbers van goedheid en schoonheid, dat wij uiteindelijk een heel volwassen persoonlijkheid krijgen die in staat is om God te ontmoeten."

Paus Franciscus

Moed is niet altijd krachtig en overwint lang niet altijd alles.

Soms is het moedig om in je gebed te zeggen:

'Morgen probeer ik het weer, God."

God

U merkt mij op in de menigte.

Raakt mij aan op de plek

waar het zeer doet,

waar het scheef groeit

en bloei in gedrang komt.

Blijf mij zien, God,

houdt uw oog op mij

en betrek mij in uw toekomst.

Heiligverklaring van Don Bosco op Pasen, 1 april 1934

In 2014 is het precies 80 jaar geleden dat Don Bosco heilig verklaard werd, op 1 april 1934. Dit gebeurde op Pasen, wat zeer ongebruikelijk is, maar het was de wens van paus Pius XI die in 1883 als jonge priester Don Bosco persoonlijk ontmoet had en toen zeer onder de indruk was. Aan het moment van de heiligverklaring gingen vele jaren van studie en onderzoek vooraf: het proces werd opgestart op 3 juni 1890, amper twee en een half jaar na de dood van Don Bosco. Omdat de Kerk het risico niet kan lopen iemand heilig te verklaren die dit niet waardig is, wordt het leven van een kandidaat-heilige gereconstrueerd en grondig onderzocht. Uiteindelijk leidde dit tot de zaligverklaring van Don Bosco op 2 juni 1929 en de heiligverklaring in 1934.

en niemand meer om je schijnt te geven .... Hoop en vertrouw dan altijd op God!

1.900 MOSKEEËN EN BIJNA 1000 KERKEN VERNIELD IN SYRISCHE BURGEROORLOG

Kerken en moskeeën in Aleppo Bron: Kerk in Nood/Oostpriesterhulp

BRUSSEL (KerkNet/Kathpress) – In de Syrische burgeroorlog zijn intussen al naar schatting 1.900 moskeeën en 1.600 scholen vernield. 60% van alle ziekenhuizen en 98 kerken werden deels of volledig in puin gelegd. Dat heeft Riad Haddad, de Syrische ambassadeur in Moskou, woensdag bekendgemaakt op een ontmoeting met de Russisch-orthodoxe patriarch Kyrill I. De ambassadeur onderstreepte dat er in Syrië meer dan een miljoen christenen leven, goed voor bijna 10% van de bevolking. “Hun bijdrage tot de samenleving is onontbeerlijk.”

(Kerknet)

komt enkel van God!

Zo heeft ze het zeker niet bedacht,
Juist het middaguur leek haar geschikt
om naar de put te gaan.
Nu zit Hij daar…
is ze toch niet alleen.
Kan ze nog terug?

De verwarring is aan haar te zien.
Liefdevol houdt Hij haar tegen
met zijn houding,
met de woorden die Hij spreekt…
tot haar een outcast!
Voorzichtig kijkt ze Hem aan.
Wil Hij echt van haar
te drinken krijgen?

Twijfel en ongeloof verminderen
onder zijn serieuze blik.
Ze voelt dat zij er helemaal mag zijn.
Haar hart wordt geraakt,
zij vraagt zich af,
of ze zonder gevaar
in die ontstane beweging
mee kan gaan.

Dat middaguur,
bij de Bron,
komen, in een intiem gebaar
– geven en ontvangen –
in dezelfde stroom,
reiken zij elkaar leven aan.

Cobi Voskuilen, in: Onderweg naar Pasen