Wandelen met God.

Wij, de sterken, moeten de zwakken in hun kwetsbaarheid helpen en niet ons eigen belang dienen. Laat ieder van ons zich richten op het belang van de ander, op wat goed en opbouwend voor hem is. Ook Christus zocht niet zijn eigen belang.

Aanwezige, wie zijn wij, dat wij wonen mogen in uw schaduw, trouw door U beschermd? Overdag weten wij ons gedragen door U en ook de nacht hoeven wij niet te vrezen. Laat ons groeien in het vertrouwen, dat U ons omgeeft met goede engelen en dat U ons nabij bent. Bij U vinden wij ontferming en geborgenheid; bevestig ons in dit vertrouwen, van dag tot dag, van nacht tot nacht.

Wij willen hulp bieden. Wij willen iets doen voor mensen die in nood zijn. Wij
willen mensen troosten die verdriet hebben en de pijn verzachten van mensen die
lijden. Met dat verlangen is natuurlijk niets mis. Het is een nobel verlangen
dat in zichzelf goed is. Maar als wij niet beseffen dat degenen die wij willen
helpen Gods zegen met zich meebrengen, zal ons hulp niet lang standhouden. Dan
raken wij snel opgebrand…Degenen die onze zorg nodig hebben, wachten erop ons
die zegen te geven.

Henri Nouwen, Een spiritualiteit van de zorg.

Dierbare Heer, vergeef me mijn egoïstische verlangens. Leer mij het verschil zien tussen wat ik wìl en wat ik nódig heb. Leer mij naar uw stem te luisteren en in uw wegen te wandelen, ondertussen biddend: 'Niet mijn wil, maar uw wil geschiede, Heer.' Uw wil voor mij is volmaakt en goed. Dus ben ik tevreden. Dank U, Vader. Amen.

"Wees mij gehoorzaam, dan zal Ik jullie God zijn en zullen jullie mijn volk zijn. Volg steeds de weg die Ik jullie wijs, daar zullen jullie wèl bij varen (Jeremia 7 vers 23).

viert de kerk het feest van de Aartsengelen Michaël, Gabriël en Rafaël.

God van licht, van het opgaan der zon tot zijn ondergaan: gezegend zij uw Naam, Bron van alle licht en leven. Gij zijt het licht, zelfs het donker is voor U geen duisternis. Gij hebt uw Licht ontstoken in deze wereld, het Licht dat onze duisternis verlicht: Jezus Christus, uw Zoon. Wij vragen U dat Hij ons nabij blijft, bij waken en bij slapen. Geef dat wij zijn licht ontvangen en dat licht kunnen doorgeven, tot aan de dag waarop wij U ontmoeten, van aangezicht tot aangezicht.

Ik hoop dat ik U hoor, God,

wanneer Gij mij uitnodigt

om feest te vieren en te delen in uw vreugde.

Ik weet dat Gij

alleen het beste met mij voorhebt

maar toch twijfel ik soms aan U.

Wil dan vrienden sturen

die me op de kruispunten van mijn leven

komen afhalen en mij tot bij U brengen.

En help mij

bij elke ontmoeting

het feestkleed van de vriendschap en de liefde

aan te trekken,

ook op de dag van mijn dood

wanneer Gij mij zult vragen

of ik U en mijn medemensen met heel mijn hart heb liefgehad. Amen.

Het christelijk leven lijkt niet langer op een reeks deugden die moeten nagestreefd, maar op het ontvangen van Christus. Leven is dan: er gewoon zijn onder zijn liefdevolle blik. Die blik missen staat gelijk met sterven. Zwakheid maakt ons nederiger. In plaats van honderd foto's maken we er nog maar één!

Het belangrijkste is niet meer alles te weten, maar echt mens te worden.

"Al gaan we ook ten onder naar de uitwendige mens, de innerlijke mens vernieuwt zich van dag tot dag" (2 Kor 4,16).

Zo eenvoudig kan nhet christelijk leven zijn, zoals paus Franciscus het recent nog zegde: "Het Woord van God lezen en er naar handelen. Al het overige is theorie".

God, onze Vader,
Gij zegt ons dat we aan de laatste
evenveel kansen moeten geven als aan de eerste.
Gij stuurt ons op weg, de wereld in,
om anders te leven
dan volgens de harde wetten van deze wereld.
Help ons het egoïsme in de mens te bestrijden,
opdat wij elkaar weer zorgzaam nabij zijn
zoals ons voorgeleefd door Jezus Christus, uw Zoon.

Het Woord van God, kwistig gezaaid,

vindt altijd wel een plekje goede grond!

Ik denk dat mijn moeder die vandaag

viert dat ze 85 mocht worden,

in alle eenvoud veel heeft gezaaid.

Wij danken God.

"God gelooft wanneer wij dat niet doen."

De aartsbisschop van Canterbury Justin Welby

In aansluiting op mijn blogje van gisteren.

Bidden we samen met Maria tot de Heilige Geest opdat christenen overal ter wereld

niet langer bedreigd zouden worden.

dat we deze dingen zouden posten op onze blogs en zien verschijnen op sociale media?!

Mgr. Delgado noemt de keuze voor aartsbisschop Romero als inspirerende figuur voor het katholieke onderwijsproject in Dendermonde uitermate betekenisvol: "Het is een resolute keuze voor een eigentijdse figuur, die omwille van zijn geloofsidealen en zijn keuze voor de allerzwaksten in de samenleving als een bedreiging aangezien werd. Voor jonge mensen is het belangrijk dat zij in hun eigen tijd voorbeelden hebben van mensen die vanuit hun overtuiging resolute keuzes maken voor de zwaksten in de samenleving, daarbij geïnspireerd door dat voorbeeld van Jezus van Nazareth."

(Kerknet)

voor vandaag.

Ik heb je hand nodig om uit te steken
naar wie dreigt te vallen
Ik heb je oog nodig om te zien waar nood is...
Ik heb je oor nodig om te luisteren naar verdriet en vreugde
Ik heb je voeten nodig om te gaan
naar wie niemand gaat
Ik heb je mond nodig om te vertellen
dat liefde uiteindelijk overwint
Ik heb je hart nodig
om warmte te brengen waar kou het hart verkilt
Ik heb JOU nodig om geluk en vrede dichterbij te brengen.

Haat eindigt niet door haat.
Haat eindigt door liefde.
Dit is een eeuwige wet.

Boeddha 

Don Bosco,

je liet je raken door het lijden van jongeren,

tot in je hart, tot in je persoonskern.

Dat bracht je in beweging

om heel je leven voor hen te geven.

Dat was jouw antwoord

op de roep van Jezus Christus.

Geef ons diezelfde diepe bewogenheid

als motor van volgehouden inzet

voor jonge mensen, vooral de armsten.

Blijf iedereen uitnodigen

om te werken aan het Rijk van God,

om antwoord te geven aan Christus,

om zijn ver-antwoord-elijkheid op te nemen,

elk op zijn plaats, elk met zijn talenten,

ieder met zijn eigenheid en vaardigheden. Amen.

Hoe kan de Kerk ook de tochtgenoot zijn van de doodgewone gelovige?” 

      We nemen een alinea over uit de brief van Mgr. Bonny; nl. op p. 13: “In het kerkelijk discours rond huwelijk en gezin mogen woorden als ‘tochtgenoot’ en ‘broederlijkheid’ duidelijker klinken, zoals paus Franciscus schrijft: ‘Het is nodig te leren inzien dat de enige weg erin bestaat dat men de anderen leert ontmoeten en een juiste houding aanneemt door hen, zonder innerlijke weerstand, te waarderen en te accepteren als tochtgenoten. Beter nog, we moeten Jezus leren ontdekken in het gelaat van de anderen, in hun stem, in hun vragen. Het is ook leren lijden en de gekruisigde Christus omarmen wanneer we onterecht agressie of ondankbaarheid ervaren, en onvermoeid blijven kiezen voor broederlijkheid” (Evangelii Gaudium, 91).