zo tegen Kerstmis aan.

Ik ben mét je - zegt God - wat er ook gebeurt!

Mijn kracht zal je overschaduwen

en in je hart een vuurwerk van tederheid ontsteken.

Je zult een bron van vrede worden

voor de mensen met wie je samenleeft.

In alles wat je doet en zegt

zal je mijn liefde zichtbaar maken

omdat jij en Ik één zijn geworden

en omdat je hart zal kloppen op het ritme van mijn hart.

Net als bij Maria

zal heel je leven ingekleurd worden

door je geloof, je hoop en je liefde.

En Ik zal je mijn zegen geven

opdat je zelf een zegen wordt voor anderen - zegt God.

Kerstmis is een prachtig feest. We weten allemaal dat het vieren van een feest des te intenser is als je goed er naar toe leeft. Niet alleen in het organiseren van allerlei inkopen. Maar veeleer door met die innerlijke drive wakker te blijven.
Met liefde. Want pas dan, attent omdat je van iemand houdt, kun je die ander ontmoeten.

En dat kan ook God zijn!

Advent moet een tijd zijn die onrustig maakt,

een tijd van uitzien naar de geboorte van de Heer,

een tijd van omzien naar de arme

die wordt verdrukt en uitgesloten,

een tijd van geloven dat de liefde het ooit zal winnen van de haat,

dat het recht ooit zal zegevieren.

Advent moet een tijd zijn van profeten

die uitzien naar de geboorte van de Messias,

naar de komst van Hem die omziet naar de verdrukte

en opkomt voor het recht van de zwakke.

Advent moet een tijd zijn

waarin wij, net als de profeten, schreeuwen

dat het niet langer kan dat armen worden uitgebuit,

een tijd waarin wij geloven dat Hij komen zal,

de Messias die door God werd beloofd.

Met vallen en opstaan proberen we

van ons leven iets goeds te maken.

We hebben de beste bedoelingen,

en toch: het valt niet mee.

Het lukt ons niet om in vrede te leven.

Geluk en liefde: het zijn idealen,

waarvan we - soms, even - mogen proeven.

Maar we kennen ook de sleur

van eigenbelang en eigen winst.

Daardoor kunnen mensen - dichtbij en veraf -

nog steeds niet tot hun recht komen.

Ons leven straalt lang niet altijd

iets uit van een blijde boodschap.

En toch zal deze Blijde Boodschap

bij onszelf moeten beginnen.

Johannes de Doper spreekt ons daarop aan:

“Bereidt de weg van de Heer,

maak zijn paden recht.”

Hij roept op om directe wegen te zoeken

naar God en naar elkaar.

Daarvoor zijn inkeer en ommekeer nodig.

Hij nodigt uit om telkens nieuwe wegen te zoeken,

zodat niemand meer uit de boot valt.

De Blijde Boodschap kan beginnen,

als we zelf creatief worden

in het doen van recht en liefde.

Zij kan beginnen, als we ons laten gezeggen

door het voorbeeld van Jezus,

door ons te laten dopen met de Geest van God.

Wim Holterman osfs

BISSCHOPPEN BETUIGEN HUN MEDELEVEN BIJ OVERLIJDEN KONINGIN FABIOLA

De Belgische bisschoppen zijn diep bedroefd bij het vernemen van het nieuws over het overlijden van Hare Majesteit koningin Fabiola. Zij verliet destijds haar vaderland Spanje voor haar grote liefde. Die liefde hielp koning Boudewijn om de door iedereen geliefde vorst te worden. Maar die liefde van koningin Fabiola straalde nog veel verder. Ze wist wat het betekende geen kinderen te kunnen krijgen, maar ze sloot zich niet op in pijn en verdriet. Ze wist integendeel die beproeving om te vormen in een mogelijkheid om op een andere manier lief te hebben. Ze wilde moeder zijn van al haar landgenoten, in het bijzonder van hen die door het leven gekwetst worden. Ons land zal er haar dankbaar voor blijven.

Koningin Fabiola is nu opnieuw verenigd met koning Boudewijn. In naam van de katholieke gemeenschap van ons land betuigen de bisschoppen hun deelneming aan de koninklijke familie en aan het Belgische volk. Ze nodigen de gelovigen uit te bidden voor de overleden koningin.
A-Dieu, Mevrouw. En dank u wel voor alles.

De bisschoppen van België

zeker in deze adventstijd.

Een engel verscheen in de droom.

Wees niet bang.

Sta op.

Mt 1 en 2

Heer, onze God,
Gij zijt toch niet voor niets
in deze wereld gekomen.

Het kan toch niet uw bedoeling zijn
dat er ondanks uw komst
nog zoveel oorlog en ruzie,
nog zoveel verdriet en teleurstelling in onze wereld is.

Daarom zien we opnieuw
vol verlangen uit
naar het komende kerstfeest,
want we verwachten
dat de sterren die we zien
echte tekens zijn van hoop
en van de verwachting dat onze wereld met Kerstmis
er weer iets beter en mooier op geworden is.

Vergeten we in de drukte en alle jingelbells niet waar het in deze tijd écht op aankomt:

het uizien naar het Feest van Kerstmis.

Vandaag zou mijn broer 58 jaar geworden. Veel te vroeg voor ons menselijk bevatten is hij van ons heengegaan naar een wereld die wij nog niet kennen, maar waarvan wij geloven dat God hem zal verwelkomen en voltooien wat hijk begonnen is, in het zovele wat hij voor zvelen, vooral zijn leerlingen mocht betekenen.

Graag uw gebed.

De biecht is als een operatie. We zijn er soms bang voor en het kan best pijnlijk zijn,

maar oCh wat is het bevrijdend om te genezen.

tijd nemen om te zien waar het echt op aankomt, en waar wij dag in dag uit door leven:

Het kind Jezus dat ons werd geschonken als leidraad, nu en alle dagen.

Laten wij bewust omgaan met deze tijd in voorbereiding van het Kertfeest!

Broeders en zusters, wat heeft het voor zin als iemand zegt te geloven, maar hij handelt er niet naar? Zou dat geloof hem soms kunnen redden? Als een broeder of zuster nauwelijks kleren heeft en elke dag eten tekortkomt, en een van u zegt dan: ‘Het ga je goed! Kleed je warm en eet smakelijk!’ zonder de ander te voorzien van de eerste levensbehoeften – wat heeft dat voor zin?

Jakobus 2 - 14-16