VERLANGEN

Wij worden gevraagd er op uit te trekken, om met elkaar te delen wat we aan licht, aan warmte, aan vreugde en geluk ontvangen hebben. Ik meen dat dit toekomst heeft. Ik wens ons toe dat deze geraaktheid voor ons steeds opnieuw een bron is voor geluk, voor trouw en liefde. Wie zo leeft heeft de toekomst. Niet alleen voor zichzelf, hij of zij bouwt ook aan toekomst. En dan mogen we dankbaar zijn voor Hem die ons raakt, die ons aanraakt.  Want dan ervaren we de goede God als een bron waaruit we steeds kunnen putten om de toekomst in het nieuwe jaar met hoop tegemoet te gaan.

In een wereld waarin mensen medemensen doden,
wijst U, Heer, ons de weg naar echte vrede.
Als een verre stem klinkt U in ons bestaan,...
roept U ons om niet ons eigen heil te zoeken,
maar warmte te geven en onderdak,
om zelf licht, hand, wegwijzer, broer en zus te zijn.

Wees de bron die het kind in ons wakker houdt.
Dan zullen wij klein kunnen worden aan onszelf
en groot aan overgave aan anderen,
en zal er toekomst en vrede mogelijk zijn
voor iedereen op aarde,
een huis voor iedereen,
samen op weg in de voetsporen van Jezus,
Uw mens-geworden Zoon. Amen.

BELANGRIJKER DAN OOIT IN DEZE TIJD. WE ZIJN ALLE BROEDERS EN ZUSTERS GEWORDEN.

HET IS DAN OOK ONZE PLICHT HEN ALS BROERS EN ZUSSEN TE ONTHALEN!

"God is naar ons toegekomen. Dat is de echte betekenis van Kerstmis." Dat heeft Jozef De Kesel, de nieuwe aartsbisschop van Mechelen-Brussel, kort na middernacht gezegd tijdens zijn homilie in de Sint-Michiels- en Sint-Goedelekathedraal in Brussel. "Hij heeft zich niet laten kennen door blijk te geven van macht en rijkdom. Hij heeft dat gedaan onder de vorm van een kind voor wie er geen plaats is. Onder de vorm van een vreemdeling die niet ontvangen wordt."

De Menslievendheid van onze God is ons verschenen!

Kerstmis, een feest van vrede, de vrede waarover engelen zingen.

Bidden wij om meer vrede in de wereld,

om vrede in Syrië en Irak, in heel het Midden-Oosten,

in vele landen waar mensen tegenover elkaar staan.

Kerstmis, een feest van liefde, de liefde van God voor de mens.

Bidden wij om liefde van ouders voor elkaar,

om liefde tussen ouders en al hun kinderen,

om een nieuw begin in families die verdeeld zijn geraakt.

Kerstmis, een feest van levenskracht,

de levenskracht van Maria en Jozef.

Bidden wij om moed en geduld,

voor hen die lijden onder ziekte of onder eenzaamheid,

voor hen die geen thuis hebben of hun land ontvluchtten.

Stuur ons weer engelen, God,
die licht ontsteken
aan sterren van hoop....

ONTMOETEN EN ELKAAR GOED DOEN!

Mochten we er ook binnen drie maanden, tijdens de zomer er nog bewust van zijn! Maar vergeten kunnen wij dat toch niet als we dag in dag uit barmhartig zijn  voor elk-ander!

Barmhartigheid staat nu wel heel dicht in deze dagen voor Kerstmis.

Het weze zo!

1 Koningen 19,4-8

Eerste lezing uit het eerste boek Koningen

In die dagen kwam Elia na een tocht van een dag in de woestijn bij een bremstruik.

Hij zette zich eronder neer. Hij verlangde te sterven en zei:

“Het wordt mij teveel, HEER, laat mij sterven want ik ben niet beter dan mijn vaderen.”

Daarop ging hij onder de bremstruik liggen en sliep in.

Maar opeens stiet een engel hem aan en zei tot hem:

“Sta op en eet.”

Hij keek open daar zag hij aan zijn hoofdeinde een koek, op gloeiende stenen gebakken,

en een kruik water.

Hij at en dronk en legde zich weer te ruste.

Maar opnieuw, voor de tweede maal stiet de engel van de HEER hem aan en zei:

“Sta op en eet; anders gaat de reis uw krachten te boven.”

Toen stond hij op, at en dronk

en, gesterkt door het voedsel,

liep hij veertig dagen en nachten

tot hij de berg van God, de Horeb, bereikte.

In het zoeken naar nieuwe vormen van gebedshuizen kwam men op het idee een kapel die ooit toebehoorde aan  een paterorde, om te vormen tot een stilteplaats, en daarvoor koos men de naam DE BREMSTRUIK naar analogie met het verhaal hierboven.

lok ons weer

naar t'stalleke, heer

we staan hier in de kou te wenen

we voelen ons zo eenzaam, heer

in onze harten liggen stenen

raak ons weer

met uw boodschap, heer

en help onze tranen drogen

dan wordt het weer zoals weleer

toen we als kind de knieën bogen 

we kunnen niet meer lachen, heer

we dragen angst in 't hart

we horen het engelengezang niet meer

en werden voor elkaar zo hard

we kunnen niet meer knielen, heer

we reizen naar de maan

we zien de sterre niet meer staan

we staan met lege handen heer

met vuisten vol geweld

er is geen plaats voor 't kribbeke meer

we ruilen vrede voor geweld

Vergeven
is iemand bevrijden,
iemand weer kans geven nieuw te worden.
Vergeven
is iemand de hand reiken

Vergeven
is zon brengen,
is de muur afbreken,
is een brug bouwen,
is terug contact opnemen.

Vergeven
is de ander weer zo graag zien als jezelf.
Vergeving vragen
is de eigen pretentie op zak steken
en bekennen dat je liefde nodig hebt.

Vergeven is nog eens de liefde gelijk geven.

Op de keper beschouwd is een mirakel een vorm van religieus dienstbetoon. Zoals men vroeger soms op voorspraak van een lokale politicus iets gedaan kon krijgen in Brussel, zo kan men op voorspraak van iemand die in de hemel vertoeft soms iets gedaan krijgen van God – aan sommige hemelbewoners kan God immers niets weigeren.

Te Lourdes doet God aan dienstbetoon door in zijn plaats mensen voor medemensen dienstbaar te stellen. Meer dan in gelijk welk bedevaartsoord ziet men duizenden zieken met om en rond hen hun begeleiders. Dokters, vrpleegkundigen, brancardiers en helpers, bedienaars van de vieringen en gebedsdiensten zijn er om mensen dienstbaar te zijn in hun gebed, ja zelfs om samen met hen te bidden.