Dank U, Vader van ons leven

Ik zal U maar God noemen. 
Ik weet ook geen andere naam. 
God dan! Ik ben zeer ver van de bloemen 
en zo dicht bij het raam. 
Ik kijk naar de sterren, 
waar kinderen U zien, 
maar mij zijt Gij ver en 
Gij luistert misschien. 
Ik erken het, ik ben maar een mens, 
bestemd voor de sprong ver over zijn grens.

Pierre Kemp (1886 – 1967)

 Bidden in de avond.

MOETEN WIJ DRAGERS ZIJN VAN DE BLIJDE BOODSCHAP!

WELDOENDE RONDGAAN

alvorens op het Internet te gaan, helaas in het Engels.

Een gebedje (of boze blik ?) naar Sint-Isidorus van Sevilla ?  

Is hij niet de beschermer van alles wat met computer en digitale toestanden te maken heeft ?

VERHAAST U ZICH TE KOMEN

Wij hebben met elkaar gewandeld waar de
dingen begonnen aan hun heerlijkheid:
op de eerste dag van de stenen tijd,
in de eerste tuin van de kale aarde.

En sindsdien, God, lijden wij aan elkander,
roepen wij uit de diepten : Adam! Heer!
tot Gij het zwaard wegneemt, de sterren weer
laat dalen, en ik in uw mens verander.

Wij missen elkaar, wij kunnen niet slapen.
Ik voel uw adem's nachts langs mijn verdriet;
Gij hoort mijn pen krassen die U niet ziet.

Ik haat mijn appel ; Gij uw vlammend wapen.
Wind, sterren en dromen, beken het maar:
wij willen weer wandelen met elkaar

Michel van der Plas (1927 – 2013)

Er is iets in de dingen dat ontroert :
Het is de schoonheid niet der bloemen,
noch het glanzen van een blad, noch 't roepen
van de roerdomp in de nacht. Het is
daarin, maar ook daarachter en daarboven
en daaronder, dieper in de grond, die
warm en geurig is als versgebakken brood.

Het zijn de sappen die onzichtbaar blijven,
diep in de wortels en het hart waarin het
leven roert. Het zijn de klanken en geluiden
die een kind kan horen als het zijn oor
te luistren legt dicht aan de grond. Het is
het trillen van de wingerdrank wanneer uw
hand haar aanraakt, en het beven van de
kever op het blad, dat groeit en zwelt.
Het is het dons der distelbloemen en de
pijn der wonden die uw vlees doorsplijt.
Het zijn de tekenen van Gods aanwezigheid.

Pieter G. Buckinx (1903-1987)

Pieter Geert Buckinx (1903 - 1987) was een Vlaams dichter en schrijver.

Hij schreef ook onder pseudoniem Piet de Beuk.

Het is gedaan met al die ijdle dingen!
De maan speelt op de zilvren avondfluit;
hij zingt nu niet meer mee, dat lied is uit,
een schooner stem kon in zijn ziele dringen.

Hij zal in d' afgrond van Gods liefde springen,
trekt zijn verleden en zijn kleéren uit,
en in een pij, met zijne ziel als luit,
gaat hij al beedlend langs de huizen zingen,

zingt voor den wolf, de vogels en de bloemen,
kan al wat leeft zijn broers en zusters noemen,
de Liefde zingt hem mager als een riet.

In zulke pure mensch wil God staan branden,
boort hem Zijn vuur door voeten, hart en handen.
Uit elke wonde juicht het zonnelied!

Felix Timmermans (1886-1947)

 voor deze eerste dag!

 ook al was hij een tollenaar, maar U hebt hem geroepen.

Ook Dominiek Savio werd Uw volgeling.

BIDDEN WIJ OM ROEPINGEN

 LAAT ONS DRAGERS ZIJN VAN UW BLIJDE BOODSCHAP

ONZE VADER IN DE HEMEL

Onze Vader die in de hemel zijt
geef mij een plek op aarde
waarvan de naam mij heilig is
een koninkrijk dat mijn huis is
een plek die mijn spelend kind ruimte wil geven
waar dan ook
Geef mij een plek waar het koren groeit voor mijn brood
waar de wind in de bomen en het vuur in huis
vergeving van alle schuld is
zoals ook ik vergiffenis ben voor dat stukje aarde
dat zonder mij braak zou liggen
een plek die mij niet in beproeving leidt
die mij verlost van angst.

 in armoede van geest

 mogen wij leven voor anderen. Amen

 WE KOMEN ER ZO ZELDEN AAN TOE,

MEESTAL EEN SCHIETGEBEDJE TOT WE IN NOOD VERKEREN.

MEA CULPA

Wees toegewijd en richt je op wat vruchtbaar is in de ogen van God.

Laat jezelf veranderen door ontmoeting, dialoog en dienstbaarheid.