VASTEN

Goede God,
wij danken U voor dit jaarlijks volksfeest,
voor de blije tinteling in kinderogen,
voor de ontroerende tranen bij een zieke,
voor de blije herinnering van een bejaarde,
voor het plezier van een gehandicapte
voor vreugde en blijdschap elk jaar opnieuw,
voor creatieve inspiratie,
voor al die uren van uitbundigheid,
voor dat gevoel van verbonden zijn in vreugde.
Bewaar ons in Uw naam.
Gij hebt ons gemaakt om te leven.
Laat ons open staan voor anderen.
Breng vreugde als bloemen in ons hart,
dat wij onze medemens laten delen in ons feest,
in het spoor van Jezus Uw Zoon.

Het lichaam is mooi. Hoe meer  het zichzelf kan zijn, hoe gaver, hoe vrijer, hoe moooier het is - en niet bewoond door een pasie, maar door eeen diepe liefde, delicaat en duurzaam. Je lichaam is mooi als het bewoond wordt door een innerlijk licht dat vreugde op je gelaaat doet stralen en de fijngevoeligheid in je bewegingen laat zien.

Kardinaal Godfried Danneels

Hemelse Vader, dat onze mond vandaag weer vurige woorden van liefde zal spreken, dat onze handen weer daden van warmte uitstralen, dat onze ogen zullen schitteren van genegenheid, onze oren gespitst zijn op signalen van onrecht, en onze voeten zullen gaan op de weg van de vrede, dat bidden wij U, God van leven. God van leven wilt U ons daartoe zegenen, opdat wij in staat zijn de vonken van het vuur van uw heilige Geest te ontvangen.

Een liefdevolle en zegenrijke zondag!

God,
geen mens zo ziek,
geen hoofd zo leeg,
geen relatie zo stuk,
geen misère zo groot,
geen spot zo kwetsend,
geen leven zo kapot,
dat Gij met ons
er niet meer aan beginnen wilt.

MAAR UW JA MOET JA ZIJN EN UW NEEN, NEEN EN WAT DAAR NOG BIJ KOMT, IS UIT DEN BOZE. (MATTEÜS 5,17-37)

Als we ‘ja’ zeggen terwijl wij in ons binnenste ‘nee’ denken, dan is er verscheurdheid in ons. Overtuigd en tactvol onze mening zeggen, wekt vertrouwen. We zijn dan betrouwbaar. De wereld heeft nood aan mensen die trouw zijn aan hun woord.

God,
soms zeg ik ‘ja’ terwijl ik in mijn
binnenste ‘nee’ denk.
Ik voel mij dan innerlijk verdeeld.
Laat mij de vreugde proeven
een betrouwbaar mens te zijn,
die vertrouwen wekt
en er ook naar leeft.

WIE WEIFELT, LIJKT OP DE GOLVEN VAN DE ZEE, DIE DOOR DE WIND HEEN EN WEER GESLINGERD WORDEN. (JACOBUS 1, 1-11)

Twijfelen, wikken en wegen, wie doet dat niet? Je keuzes in vraag stellen kost heel veel energie. Standvastig blijven brengt veel grotere rust mee.

Ik wens iedereen een vredige en  een mooie,

zegenrijke en liefdevolle zaterdag onder Gods zegen.

Hoe kunnen we niet bidden en samenwerken, zij aan zij,

om de armen van het Amazonegebied te verdedigen? 

Querida Amazonía sluit af met een gebed tot de Moeder van het Amazonegebied.

Moeder, kijk naar de armen van het Amazonegebied want hun huis wordt vernietigd door kleingeestige belangen... Raak de harten van de machtigen, want ook al voelen we dat het uur laat is, je roept ons op om te redden wat nog leeft.

Paus Franciscus

Jezus schreef met Zijn vinger in het zand.
Hij bukte Zich en schreef in 't zand, wij weten
niet wat Hij schreef, Hij was het zelf vergeten,
verzonken in de woorden van Zijn hand.

De schriftgeleerden, die Hem aan de tand
hadden gevoeld over een vrouw, van hete
hartstochten naar een andere man bezeten,
de schriftgeleerden stonden aan de kant.

Zondig niet meer, zei Hij, ik oordeel niet.
Ga heen en luister, luister naar het lied.

En Hij stond recht. De woorden lieten los
van hun figuur en brandden in de blos

waarmee zij heenging, als een kind zo licht.
Zo geestelijk schreef Jezus Zijn gedicht. 

Gerrit Achterberg (1905 – 1962)

Maria, ik leg de namen van mijn kinderen in Uw handen
Graveer ze daarin met onuitwisbaar schrift.
Dat niets of niemand ze daaruit kan branden
ook niet als satan ze straks als tarwe zift.

ZO VEEL KINDJES!

JEZUS SPRAK TOT ZIJN APOSTELEN: “KOM NU EENS ZELF MEE NAAR EEN EENZAME PLAATS OM ALLEEN TE ZIJN EN RUST DAAR WAT UIT.” ( MARCUS 6,30-34)

De apostelen kwamen juist uit een missionaire zending en Jezus zegt hen hier: “Gun u zelf nu eerst wat rust, uw ziel moet tijd krijgen om u in te halen.” Hoe dikwijls gebeurt het niet dat onze ziel achterop loopt? Herkennen we het: dat jagen en lopen, weken en maanden, soms zelfs zonder tijd om rustig te eten?

Heer Jezus, weg van alle drukte
wil ik even rustig bij U verwijlen,
gewoon op adem komen bij U.
Even tot bezinning komen en bidden.
Dank U
dat U er steeds voor mij bent.

Beste Lourdesvrienden,

Bernadette komt naar ons land. Het schrijn met haar relieken maakt een rondreis door Europa . Na bisdommen in Frankrijk, Italië, Duitsland en Spanje worden de relieken tussen 11 tot 22 maart  in ons bisdom verwacht

Bernadette Soubirous ligt sinds haar overlijden in 1879 begraven in het klooster te Nevers. In het kader van haar heiligverklaring zijn in de jaren twintig van de vorige eeuw enkele stukjes bot bij haar weggenomen. Deze relieken worden in een aparte schrijn te Lourdes bewaard in een aparte Bernadette kapel naast de crypte. Sinds enkele jaren leent het heiligdom de relieken voor korte tijd uit aan andere bisdommen. Zelfs heeft men daartoe een speciale ‘reis schrijn’ laten maken

Dit schrijn komt ter verering aan op 11 maart  in de St. Janskerk te Poperinge en vanaf 15 tot 22 maart in de basiliek van Dadizele.

Het zou billijk zijn dat onze Lourdesvrienden aan deze vieringen deelnemen. 

Het allerbelangrijkste is dat een Kerk mensen samenbrengt

en hen een gemene deler biedt van waaruit een gesprek

kan starten,

iets dat we ontzettend hard nodig hebben.

SIOEN

Een kind

Een kind loopt langs de wegen,
het is een timmermanskind,
het komt veel mensen tegen,
het heeft veel tegenwind.

Het loopt met beitel en hamer
vriendelijk van huis tot huis
en biedt voor elke kamer
een gloednieuw, glanzend kruis.

Maar de deuren blijven gesloten,
men is van alles voorzien,
van stofzuigers, radio, loten,
een kruis en een naaimachien.

Een kind loopt langs de wegen,
het is een timmermanskind,
het komt veel mensen tegen,
het heeft veel tegenwind.

Gabriël Smit (1910 – 1981)

Moe  - doodmoe

 

kom ik naar jou toe
doorheen pijn en nood
doorheen lijden en verdriet 

Geef me jouw goedheid Heer
Geef me jouw stille hand steeds weer
Ik ben in angst en nood verloren
in pijn en diepe eenzaamheid 

Geef me jouw diepe kracht
die alles diep verzacht van binnen
zodat ik jou diep kan beminnen

Droog mijn tranen Heer
doorheen ziekte en verdriet
doorheen zoveel lijden ziekte en nood

Leen Maeyaert, overleden op 7 mei 2011

Na een jeugd gekenmerkt door armoede wordt Giovanni Bosco op zijn 26ste tot priester gewijd. Dat was niet vanzelfsprekend: als arme boerenjongen leek hij daarvoor niet in aanmerking te komen en omdat hij mee de kost moest verdienen — zijn vader stierf toen Giovanni twee was — verliep zijn schoolcarrière met horten en stoten.

Zelf vertelde hij over een droom die hem als 9-jarige richting gaf. In die droom kalmeert hij een groep ruziemakende jongens door hen positief te benaderen. Het zou de rode draad worden in zijn werk met jongeren.

Jeugdwerker

Na zijn priesterwijding gaat Don Bosco verder studeren in Turijn, niet ver van zijn geboortedorp. In de verpauperde industriestad wordt hij getroffen door het lot van vele jongeren.

Doelloos en dakloos zwerven ze rond, gaan niet naar school en hebben geen werk, glijden af in jeugdcriminaliteit. Met een collega-priester bezoekt hij jonge gevangenen. Hij ligt mee aan de basis van een ‘oratorio’, een ontmoetingsplaats waar hij jongeren vier dingen wil bieden: een thuis, een school, een parochie en een plaats om te spelen.

Het oratorio breidt uit van occasionele opvang naar een voltijds leefcentrum. Don Bosco’s moeder is intussen komen meehelpen.

De snel aangroeiende gemeenschap leidt een tijdje een zwervend bestaan, tot ze in 1846 een blijvende stek vindt in Valdocco, een wijk in Turijn. Het centrum zal er gaandeweg worden uitgebouwd met ook een kapel, werkplaatsen, drukkerij, enz.

We vierden deze bijzondere heilige op 31 januari.