de eerste christenen

Ik geloof in God. Ik hoor Hem: Hij roept mij om steeds het goede te doen.
Ik geloof in Jezus. Ik zie Hem: Hij gaat mij voor en wijst mij de weg.
Ik geloof in de Geest. ik voel Hem: Hij geeft me kracht om door te gaan.
Ik geloof in de gemeenschap van deze kerk en ben blij dat ik er bij hoor.
Ik geloof in Gods Koninkrijk en ben berreid om mijn steentje bij te dragen.

Geef nimmer op,

dat heeft Jezus ons voorgeleefd !

Paaslicht hou je niet vast.
 Maar het laait op wanneer het uitgedragen wordt.
 Door jou, door ons, door…

Op Witte Donderdag heeft Jezus de voeten gewassen van zijn leerlingen, niet als knecht maar als dienaar. Hij heeft er aan toegevoegd: Doen jullie dit nu evenzeer. Was elkaar de voeten. Wees dienstbaar. Zo werd de diaconie, het priesterschap ingesteld.

Bij het breken van het brood en het delen van de wijn heeft Jezus evenzeer gezegd: blijf dit doen tot mijn gedachtenis. En zo heeft hij de Eucharistie ingesteld.

Nog een derde 'gebod' liet hij ons na doorheen zijn prediking: Hij leerde ons het Onze Vader bidden.

Voel je de vraag? Zeker bij de vaststelling dat de praktijk van  de misviering zienderogen achteruitgaat .. 'Moeten wij dan niet eerder onze naaste helpen dan wel naar de wekelijkse Eucharistie gaan?" Moeten wij niet eerst de voeten wassen dan he tbrood breken en delen?

Ik maak een vergelijking: Een vogel heeft twee vleugels om doorheen de lucht te vliegen. Met slechts én vleugel zou hij algauw ergens tegenaan vliegen en sterven. Als mens kregen wij twee benen om te stappen. Wanneer je de ene voet vooruit plaatst volgt de andere.

Zo is het ook met de eucharistie en de dienstbaarheid. Beiden kunnen niet zonder elkaar, meer nog: ze bevruchten elkaar.

 

OP DEZE DAG IS HET GOED STIL TE STAAN EN HET HOOFD TE BUIGEN OM TE BIDDEN BIJ HET KRUIS

Welke ogen zouden hun tranen bedwingen,
bij het zien van de Moeder van Jezus. Haar
te zien onder het gewicht van zo'n kruis?
Wie ter wereld zou zonder spijt
het martelaarsschap van Moeder en Zoon
kunnen aanschouwen?

Pasen vieren is geen ééndagsgebeuren. In de joodse traditie was de Pesach-viering ook een pelgrimstocht naar Jeruzalem om daa de uttocht uit Egypte te vieren en te gedenken. Eigen aan elke pelgrimstocht is het gaan naar een heiligdom waarbij gaandeweg de bekering, de zuivering, de zucht naar authenticiteit, het herbronnen en herleven zich voltrekt.

Zo zijn er ook pelgrimageaccenten bij het vieren van Pasen:
een op weg zijn naar Pasen dat helend werkzaam is. Doorheen de tijd ontwikkelde zich een soort paaspelgrimmage ter innerlijke voorbereiding en persoonlijk engagement naar de paasviering toe.

Immers, veel christenen bereiden zich voor op het vreugdevolle Paasfeesst door een veertigdaagse periode van matigheid. De veertigdagentijd begon met Aswoensdag waar in de kerk een kruiske op het voorhoofd aangebracht werd ter herinnering van de kortstondigheid van het leven.

Niemand zal ontkennen dat deze week, deze dagen anders zijn dan alle andere dagen doorheen het jaar. Het doet me denken aan het Bijbelfragment waar de jongen op het Joodse paasfeest vraagt aan zijn vader: "Waarom is deze avond zo gans anders dan alle andere avonden?"

Toen men Teresa van het Kruis, door velen onder jullie beter bekend als H. Edith Stein, vroeg naar de wortels van haar blijheid gaf ze volgend antwoord:

"GELIED DOOR GODS HAND, GODS WIL BOVEN JE EIGEN WIL STELLEN, ALLE PERSOONLIJKE EN TOEKOMSTIGE ZORGEN EN ALLE HOOP IN GODS HAND LEGGEN: DAT IS DE BASIS VAN DE VRIJHEID EN DE BLIJHEID VAN EEN KIND VAN GOD."

Een wondermooie betrachting die we mogen probreren te beleven in deze dagen naar Pasen toe, maar waarom niet een voornemen ook voor morgen en alle komende dagen en weken!

Het ontbreekt ons inderdaad zo vaak aan HOOP en VERTROUWEN!

Ik knielde neer maar niet voor lang.
Ik had nog zoveel te doen.
Ik moest me haasten. Er was nog werk te doen.
Rekeningen betalen.
Zo, ik knielde neer en zegde haastig een gebed.
Ik sond terug op, mijn christelijke plicht was volbracht.
Mijn ziel kon in alle rust zich neerleggen.
De ganse dag had ik geen tijd een vriendelijk woord te spreken,
noch minder tijd om over Christus te spreken met vrienden.
Zij zouden wellicht met me lachen;
zelf ben ik eigenlijk ook een beetje bevreesd.
Geen tijd, geen tijd, geen tijd.
Het werd mijn dagelijkse kreet.
Geen tijd om me te bekommeren over de zielepijn
van anderen ... tot ik ten slotte kwam te overlijden
en voor de Heer verscheen.
Ik stond daar voor Hem met neergebogen hoofd
en gesloten ogen.
Hij hield een boek in zijn handen, het boek van het leven.
God keek in het boek
en toen keek Hij naar mij.
"Ik zocht je naam in het boek,
maar die kon ik niet vinden;
ik zou hem ooit wel eens opschrijven,
maar ik had geen tijd".

 

MAAK IK GODS DROOM VOOR MIJN EIGEN LEVEN WAAR?

 

GEEF IK ZIJN LIEFDE DOOR AAN ZIJN MENSEN?

 

DOE IK GOD ZELF RECHT?