Voor alle mensen waar ook ter wereld die met een ziekte door het leven moeten gaan: Dat ze mensen op hun weg vinden met schouders die helpen dragen met eindeloos veel geduld met geloof en hoop elke dag weer.
BRUSSEL (KerkNet/Zenit) – Paus Benedictus XVI zal de jongeren tijdens de slotwake van de Wereldjongerendagen (WJD) in Madrid toewijden aan het Heilig Hart van Jezus. Dat melden de WJD-organisatoren. Op die manier wordt opnieuw aangeknoopt met de spiritualiteit van de devotie tot het Heilig of Allerheiligste Hart van Jezus, waarin persoonlijke vroomheid hand in hand gaat met sociale actie. De wortels van de Heilig Hartdevotie gaan terug tot het Nieuwe Testament, waarin Johannes in het passieverhaal beschrijft hoe Jezus' zijde door de lans van een Romeinse soldaat werd doorboord. De spiritualiteit van het Heilig Hart bood doorheen de eeuwen inspiratie aan ontelbare katholieken. Ook vele congregaties en religieuze orden werden erdoor geïnspireerd.
Een grote bekommernis van onze tijd is de wanhoop: 'Er verandert toch niets.' Op zekere dag zeie een priester le dit, zonder dat hij er wellicht zich zelf wel van bewust was. Ik antwoordde: 'Je mag alles verliezen in je leven, maar niet je vertrouwen.' Je kunt je gezondheid, je werk, je huis verliezen, maar één iets moet blijven, dat is het vertrouwen en de hoop. God verbiedt ons de hoop te verliezen.
Ieder mens wordt ontroerd bij het zien van de nood van zijn medemens, niemand kan een lijdende medemens in e ogen zien zonder zelf gekwets te worden: menslievendheid en altruïsme zijn eigen aan de mens. De christelijke naastenliefde staat midden in die stroom, met haar eigen originele en specifieke karakter. Zij richt de blik eerst op God, om daar naar mensen te kunnen kijken. mensen met een christelijke naastenliefde beminnen, is God navolgen en uit hem kracht en energie putten om dat te doen.
Tijdens de werkmaanden zijn we inszelf voorbijgehold en hebben we onszelf verwaarloosd. Denk daarom eens aan jezelf in de vakantie (en aan je gezondheid)! Onze relatie met God kan er soms wel bij varen: we hebben meer tijd om na te denken en te bidden. Hoeveel vreugde kan het geven in ht buitenland kennis te maken met een gelovige gemeenschap die op zondag liturgie viert. Er is ook de relatie met Gods wijde natuur.
Vakantie .... Tijd verliezen, vrijwillig tijd kunnen verliezen. Niet om de tijd weg te gooien wat we misschien al veel te vaak doen door slaaf te zijn van onze computer, maar om hem te laten renderen door even uit deze wereld van rentabiliteit te treden waarin we leven. We krijgen tijdens de vakantie toestemming om eens tijd te verliezen, om te leven en te handelen zonder dat het iets moet opbrengen. Of om die tijd te bevolken met belangeloze dingen zoals bidden, bezinnen, dromen, kijken en luisteren zonder programmering, of om gewoon niets te doen. Genieten van de stilte. En zo ontmoet je soms God.
U zegt: ‘Alles is toegestaan.’ Zeker, maar niet alles is goed. Alles is toegestaan, maar niet alles is opbouwend. Wees niet op uzelf gericht, maar op de ander.
Neen, we zijn nog lang geen christen en moeten dit dag na dag nog worden, maar hoe doen we dat? Wel het kan heel eenvoudig; we hoeven maar te kijken wat Jezus deed temidden zijn leerlingen. Hij was er gewoon; gaf geen ingewikkelde studiedagen. Neen, maar Hij had wel AANDACHT voor de zwakkeren, de minder bedeelden. Wie verdient in onze omgeving wat meer aandacht, voor wie mogen wij opkomen? Jezus was ook heel EENVOUDIG. Wij zoeken het soms veel te ver, met moeilijke woorden en dossiers. maar Jezus deed heel gewone dingen maar wel met veel menslievendheid. Een beker water geven kan in onze dagen heel veel betekenen voor een ander, zeker als hij tot de vierde wereld behoort. Jezus wou ook LEVEN geven, niet alleen zijn leven ten einde toe, maar riep op dat een ander weer zou opstaan uit zijn ellende. Hoe staan wij tegenover vreemdelingen? Ja, ze leven ondertussen wel naast ons. Zijn wij alert, laten wij hen delen in ons verenigingsleven. Kunnen wij hen een waardig leven geven? We kunnen zo veel leven geven aan zo velen, denk maar aan allen die nu in ziekenhuizen of rusthuizen verblijven. We kunnen in het voetspoor van Jezus levengevend zijn!
Wat we daarbij zeker nodig hebben is het geloof. In het oprecht GELOVEN kunnen we elke dag een beter mens en christen worden. Geloven dat alles ten goede komt. Het geloof als een mosterdzaadje en weten dat het zal ontkiemen ook al weten we niet waar en hoe. Maar misschien kunnen we proberen gewoon eenvoudig aandachtig te leven, gelovend dat wat Jezus Christus ons heeft voorgedaan!
Rode draad is de zoektocht naar het geluk. Anders dan in andere teksten van de Beierse monnik is er veel minder aandacht voor Schriftteksten. Het lijken vooral psychologische columns. De teksten gaan vaak over innerlijke blokkades, over strikken die we onszelf spannen. Grün geeft het advies om dit te onderkennen. En eerst thuis te komen bij onszelf, onze werkelijke gevoelens en gedachten waar te nemen. Beide aspecten zouden we moeten kennen om het ware geluk te vinden: onze eigen grenzen, maar ook onze eigen verlangens. (EDS)
Anselm Grün, Het grote boek van het ware geluk, Lannoo, Tielt, 2011, 316 blz., 17,99 euro, ISBN 978 90 5995 022 1.
Vrienden, zelfs als je zo diep in de put zit, jezelf waardeloos vindt, dan nog mag je geloven dat God je in het leven wil en dat hij je liefheeft. Hij heeft je echter niet gewild op het ogenblik dat je leven begon - zoals hij n ook nieuw leven bracht deze week in onze familie - in de moederschoot. Hij is ook nu nog bezig met ons te willen. Je mag een fundamenteel vertrouwen in God hebben. Hij schrijft je niet af.
voor de stervenden
