Een oude indiaan nam zijn kleinkinderen op de schoot.

Hij zei: "Er woedt een strijd diep in mezelf.

Een strijd tussen twee wolven.

Eén wolf staat voor vreugde, vrede, hoop,

gulheid, nederigheid, vriendelijkheid,

empathie, sereniteit en vriendschap.

De andere wolf representeert afgunst, woede,

verdriet, hebzucht, ego, zelfmedelijden, schuld,

minderwaardigheid, arrogantie en angst.

Die strijd tussen de twee wolven woedt ook bij jullie,

elke dag weer."

De kinderen lieten dit even bezinken,

tot uiteindelijk een van hen vroeg:

"En wie van de twee wolven haalt het?"

Antwoordde de oude indiaan:

"De wolf die je het meeste voedt."

Naar: Toctra - november 2006.

Blad van Arkgemeenschap Moerkerke.

Eens kwam een oude vrouw bij een wijze man

en verzocht hem met haar zoon te spreken.
Want haar zoon gaf al het geld, dat hij dagelijks verdiende uit voor dadels, en aan zijn moeder, die niets bezat en een zeer armoedig leven leidde gaf hij niets.
De wijze man beloofde met haar zoon te spreken,

maar pas na een wachttijd van zeven weken.
Nadat de zeven weken waren verstreken werd de jonge man bij de wijze gebracht, die zeer vriendelijk met hem sprak en zei:

"Je bent een jong mens met verstand en inzicht. Denk er eens aan wat je moeder voor je gedaan heeft, welk grote offers ze voor je bracht, haar hele arbeidsloon heeft ze weggegeven voor je opvoeding en opleiding. Nu is zij oud en jij hebt werk, je zou haar kunnen onderhouden.

Maar in plaats daarvan verkwist je al je geld aan dadels.
Is dat rechtvaardig, is dat juist?

In naam van het geweten dat in je hart brandt verzoek ik je

deze slechte gewoonte af te leggen."

De jonge man had met aandacht geluisterd,

nam zich de woorden van de wijze ter harte en veranderde zijn leven.
Maar de leerlingen van de wijze verwonderden zich en vroegen hem waarom hij zeven weken gewacht had om dit gesprek met de jonge man te voeren.
De wijze antwoordde: “Ik zelf eet ook heel graag dadels en ik voelde dat ik geen recht en geen kracht had de jonge man aan te bevelen hiervan afstand te doen eer ik er niet zelf tenminste zeven weken vanaf kon zien.

Alles wat er de voorbije jaren in onze kerk gebeurde, heeft ons stil gemaakt,
voorzichtig in ons spreken,
behoedzaam in het kiezen van woorden.

Hoe moeilijk is het voor ons om te laten horen dat wij geloven, om te spreken over ons geloof?

Durven wij getuigen?
Willen wij zijn Woord verkondigen?

Of zwijgen we?
Trekken we ons terug?
In onze huizen, in onszelf?

Wat hebben wij te zeggen?
Durven wij over ons geloof in gesprek te gaan?

Even meebidden op een andere manier.

Moeder van Smarten, geef ons de kracht ons kruis en lijden te dragen in vereniging met het heilzaam kruis en lijden van uw Zoon. Heilige Moeder van Smarten, met uw verdiensten, sta allen die lijden bij, geleid hen en ons naar uw Zoon. Heilige Moeder van Smarten, bid voor ons.

Maria, moeder van Smarten
U begrijpt wat er leeft in onze harten
U kende ook pijn,verdriet en zorgen
Blijf bij ons vandaag en morgen

Maria, moeder der smarten,
aanhoor wat er leeft in onze harten,
geef ons door elk "wees gegroet",
wat meer vertrouwen en moed.

Laten we voor we naar buiten gaan
eerst even naar binnen gaan.

Van Rompuy vergeleek elke godsdienst met een bergtop die moet worden beklommen. “Het heeft geen zin hen te vergelijken: elke bergtop is mooi en elk pad is rijk aan wijze lessen. Elk bergpad heeft zijn hindernissen en kan prachtige landschappen onthullen. Waarop het aankomt, is dat wij de beklimming durven aanvatten.” Tegelijk brengt elke stap die wij zetten ons dichter bij anderen. De liefde voor onze naasten is de koninklijke weg naar God.

zodat mijn duisternis in lUw Licht verandert!

Vandaag vieren wij wereldwijd het feest van Maria's Geboorte.
Voor velen het begin van het werkjaar rond de Vrienden van Lourdes.
Voor mensen uit het bedevaartsoord Dadizele het begin van de negendaagse noveen ter ere van Onze-Lieve-Vrouw.
Voor mezelf een dag die in het geheugen gegrft is, want zonder Maria ben ik niets!

De ontmoetingen met andere mensen vanuit de hele wereld en met de broeders van Taizé die zo blij in het leven staan, hebben een heel sterke indruk op mij gemaakt. Hun eenvoudige manier van bidden bracht me en brengt me nog steeds tot innerlijke rust. Er was geen druk, geen haast, gewoon: er zijn, hier en nu, meer niet.

In Taizé heb ik voor het eerst in mijn leven echt ervaren dat een mens zo weinig nodig heeft om gelukkig te zijn en om voluit te leven.

U zegt: ‘Alles is toegestaan.’ Zeker, maar niet alles is goed. Alles is toegestaan, maar niet alles is opbouwend.
 

Indien het enige gebed in uw leven

"DANK U"
 
kon zijn,
dan zou dat voldoende zijn.

God helpt wie de handen uit de mouwen steekt!

de priesters en de katholieke kerk!

en het worden in het jaar van het geloof.

De bijbel zegt:

'Een broer die geholpen wordt door zijn broer,
is sterk als een burcht'.

Vader en  zoon, of de grote Verzoening. Mochten kinderen en ouders de weg naar elkaar terug vinden. Deze zomermaanden zijn daarvoor misshien een uitgelezen tijd. Het is niet eenvoudig te vergeven, maar wie het toch doet wordt een nieuw mens. Ook hij die vergeeft kan de ander weer écht in de armen sluiten. Ook al weten we allen dat het niet altijd even eenvoudig is, zeker wanneer misstappen zich herhalen. En toch is het mooiste en beste wat we kunnen doen voor 'het verloren schaap' de poort openlaten, zonder te vergeten wat er werd aangericht op emotioneel of finacieel vlak dan ook. Anders vervallen beiden.

Vergeten mag je inderdaad niet,
want dan maak je dezelfde fouten.

KLOOSTER VAN MAR MOUSSA GEPLUNDERD

Mar Moussa Bron: Cathobel

BRUSSEL (KerkNet/ANSA/Cathobel) – Volgens het Italiaanse persagentschap ‘Ansa’ hebben gewapende mannen het klooster van Mar Moussa, ten noorden van Damascus, aangevallen en geplunderd. Er vielen geen gewonden, maar er werd wel schade aangericht. De tractoren en landbouwwerktuigen werden vernietigd. Het klooster speelt een voortrekkersol bij de dialoog tussen moslims en christenen. Enkele weken geleden moest de overste van het klooster, de Italiaanse jezuïet Paolo Dall’Oglio, het land verlaten omdat zijn veiligheid niet langer kon worden gegarandeerd. Op 22 februari en later nog eens in april waren al eens gewapende mannen het klooster binnengedrongen.

(Kerknet)

MINSTENS 19 DODEN BIJ AANVAL OP KERK IN NIGERIA

BRUSSEL (KerkNet/RD/AP) – Christenen zijn opnieuw slachtoffer van geweld in Nigeria. Gewapende mannen hebben maandagavond minstens negentien gelovigen doodgeschoten in een kerk in de Centraal-Nigeriaanse staat Kogi. De pastor van de kerk in Otite werd gedood. Een onbekend aantal mensen raakten gewond. Volgens de legerkolonel Gabriel Olorunyomi openden schutters het vuur op mensen die in de kerk bijeen waren voor gebed. De aanslag is wellicht het werk van de radicaal-islamitische sekte Boko Haram.

(Kerknet)

een troosstende gedachte

A relationship with God is the most
important relationship you can have.
Trust him and everything will always
turn out fine.

LEG ALLES IN GODS HANDEN!

Broeders en zusters, ik, de gevangene in de Heer, vraag u met aandrang: leidt een leven dat beantwoordt aan de roeping die gij van God ontvangen hebt, in alle deemoed en zachtheid, in lankmoedigheid, liefdevol elkaar verdragend. Beijvert u de eenheid des Geestes te behouden door de band van de vrede: één lichaam en één Geest, zoals gij ook geroepen zijt tot een en dezelfde hoop, waarvoor Gods roeping borg staat. Één Heer, één geloof, één doop. Één God, en Vader van allen, die is boven allen, en met allen, en in allen.

Efesiërs 4,1-6

Ik geloof echt dat Jezus én vermenigvuldigde én deelde. Hij gaf hun eten, daardoor zagen ze in hem een profeet. Maar Hij is meer dan een profeet, Hij is Zoon van God. Hij wilde duidelijk maken dat God de leegte in de mens kan vullen én dat God daarvoor ook een beroep doet op de mens. Met zijn goedheid riep Hij op tot: ‘wees gij - zoals God - goed en rechtvaardig, dan zal er overvloed zijn’. Niet krijgen, maar geven is de weg naar gelukkig leven, de weg van en naar God.
Jezus is de man van de open hand.
Als baby grijpen wij alles vast met gesloten vuist naar beneden
en brengen het naar onze mond. Als wij het kunnen opeten is het helemaal van ons alleen. Misschien is dat een mooi beeld van wat erfzonde is. Jezus leert ons onze hand draaien, geven met open hand. En … alleen in een hand die gegeven heeft en open is,
kan ook weer wat gelegd worden, zo was het ook met de twaalf manden waar maar brokken in konden gelegd nadat zij leeg waren na het delen van wat er in lag.

Toen een wijze meester eens met welluidende stem

enkele verzen in de oude Indische taal, het Sanskriet

aan het reciteren was,

zei een leerling die geboeid naar hem luisterde:
"Ik heb het altijd al geweten,

er bestaat geen andere taal op de wereld

die goddelijke dingen zo volmaakt tot uitdrukking brengt

als het Sanskriet."

"Doe niet zo dwaas", zei de meester,
"de taal van het goddelijke is niet het Sanskriet,

maar de stilte."

Oudsten wilden van Abott Mozes een oordeel

over een broeder die in de gemeenschap een fout beging.

Abbot Mozes rees op, nam een oude mand vol gaten,

vulde ze met zand en sleepte ze achter zich aan.

“Wat is dat nu?” vroegen de oudsten.

“Mijn zonden sijpelen achter mij weg, ik zie ze niet,

moet ik dan over de zonden van een ander oordelen!”

Hun euro was gevallen.

Ze repten er met de zondaar geen woord over,

het was hem vergeven.

Iedereen die drinkt van het water dat Ik hem geven zal,
zal nooit meer dorst hoeven te leiden.

Joh.4:13-4