Archief

Ik nodig jullie uit om vandaag samen met mij speciaal voor de kinderen te bidden. Vooral voor de kinderen die het moeilijk hebben, door armoede, ziekte, misbruik, onbegrip, misprijzen. Kinderen die het slachtoffer zijn van pesterijen, op school of elders. Wij bidden voor hen.

Een adventskrans is een hangende of op tafel liggende ronde krans van gevlochten dennen- of sparrengroen als symbool van hoop, met vier kaarsen waarvan tijdens de advent er elke zondag één meer wordt aangestoken. Hij wordt zowel in huis als in de kerk gebruikt. Op de laatste zondag voor kerst branden dus alle kaarsen. Voor velen onder ons is dit bijomstig omdat de kerstal het symbool is van Kerstmis.

De advent is begonnen. Een tijd van verlangen is ingeluid. Wie verlangt, kijkt uit naar iets dat het leven beter maakt, mooier of intenser. Soms is dat verlangen eerder onbestemd. We weten dan eigenlijk niet wat gunstiger is dan wat we nu beleven. Ons kijken wordt turen, onze ogen tasten rusteloos de einder af. En omdat er weinig te zien is, gaan we staren, meestal naar wat voorbij is. “Blijf niet staren op wat vroeger was”, zegt de God van de toekomst bij monde van zijn profeet Jesaja. “Voorwaar, Ik ga iets nieuws beginnen. Zie je het niet?”

Albert Einstein zei ooit: "Enkel een leven geleefd ten dienste van anderen is het waard geleefd te worden." Mahatma Gandhi zei het als volgt: "De beste manier om jezelf te vinden, is jezelf te verliezen in het dienen van anderen". Dom Helder Camara sprak volgende woorden: "Op de laatste dag van ons leven zullen we beoordeeld worden over de wijze waarop wij Christus behandelden in hen die hongerig, dorstig, gekwetst, onderdrukt of benadeeld door het leven moesten." Jezus heeft 2000 jaar geleden een oproep gedaan om te dienen. Naastenliefde, elke dag opnieuw.

God schenkt liefde, God vraagt liefde. Dat is de mystieke wortel van elk gelovig leven. De eerste christenen in gebed, maar ook wij die vele eeuwen later komen, beleven allen dezelfde ervaring. De Geest bezielt alles. En elke christen die er niet voor terugschrikt tijd te besteden aan het gebed kan zich de woorden van de apostel Paulus eigen maken: Voor zover ik nu leef in het vlees, leef ik in het geloof in de Zoon van God, die mij heeft liefgehad en zichzelf heeft overgeleverd voor mij. (Gal 2,20). Het gebed maakt je daarvan bewust. Alleen in de stilte van de aanbidding ervaart men de volle waarheid van deze woorden.

Paus Franciscus

Nu we er met velen niet kunnen heen gaan, is dit een moment om even stil te staan, dankbaar voor de vele keren dat we wel naar Lourdes op bedevaart mochten en konden gaan. Nu ik dit neeerschrijf denk ik aan de paar maal dat ik als brancardier meeging en waar zo vele vriendschappen ontstonden met de zieke bedevaarders.

“Een telefoontje doen naar iemand die je mist of al lang niet hebt gehoord. Voor velen kan dit in de avonduren zelfs gratis.”

“Een brief of kaart sturen naar iemand. Zo’n brief of kaartje ontvangen doet veel deugd. Je kan dat verscheidene keren lezen. Je zet het op de kast en je beseft dat men je niet vergeten is.”

“Een gesprek op afstand met mensen die je buiten ontmoet. Afstand en nabijheid gaan hier ten volle samen. Verse lucht bij zo’n openluchtgesprek zal ook deugd doen aan het eigen welzijn. Zo kunnen we samen elke week de groeiende eenzaamheid verlichten.”

Wie meedoet met het hartverwarmend initiatief 1+1+1, kan wekelijks iemand telefoneren die aan een babbel toe is, wekelijks iemand een kaartje (een ruime keuze bij uitgeverij Muurkranten) of een brief sturen en ook wekelijks met iemand in de buitenlucht een gesprek aanknopen. Dat zijn de drie manieren om elkaar coronaproof nabij te zijn.

Het lijkt wel elke dag 1 november

kunnen we altijd binnenlopen in de basiliek van Dadizele om bij Maria te bidden om steun en troost. Zoalks te zien is op de brandramen, kwaman zelfs reeds Filips De Goede en Isabel van Portugal er al eeuwen geleden er op bedevaart.

Laat mij bidden samen met u allen om sterkte moed en vertrouwen in de toekomst, in deze moeilijk tijd waar we mekaar zo weinig mogen zien en fysiek niet mogen omarmen, omdat we alle hoop niet zouden opgeven. Ook wil ik bidden met u allen opdat de jeugdige mensen de weg naar de heer, die voor sommig van hen zo moeilijk is, niet zouden veliezen en vertrouwen op zijn goedheid en zijn barmhartigheid. Laat ons daarvoor bidden.