Spiegels

 

Goede vrienden

 

 

Zopas verneem ik het overlijden van Dirk Foubert die, ondanks zware gezondheidsproblemen, regelmatig gedichten schreef.

Voor hem was poëzie vaak een therapie, een vluchtweg uit zijn wereld die door gezondheidsproblemen soms ingestort leek.

Uiteindelijk is hij bezweken, na een jarenlange heroïsche strijd.

Ook zijn echtgenote bleef er niet gespaard van gezondheidsproblemen. Dirk heeft -ondanks zijn eigen zwakke gezondheid- alles gedaan om haar het leven draaglijker te maken.

Hieronder  een treffend gedicht dat hij anderhalf jaar geleden schreef.

Een goede echtgenoot, een lieve vader en een fijn man met poëtisch talent ging van ons heen.

 

Albert Schrever

 

 

Een ziekte die sloopt

En niet kijkt naar een persoon

Van wat hij of zij gedaan heeft

Nee het overkomt je gewoon

 

Hoe moeilijk was het niet

Om die dierbare te moeten verliezen

Met pijn in mijn hart

Het waren jongen mensen

Eigenlijk nog maar net gestart

 

Na wat tijd om te denken

Heb ik gemeend te moeten schrijven

Het leven zal nooit blijven

Het leven is rationeel

Het leven is gevoel

 

Maar met wat voor een doel

Elke dag maar genieten

En plukken als het kan

Als het geen kanker is wat dan

 

Velen schrikken van het woord

Dat zoveel leed berokkent

Bij de gevelde

Maar ook hun naaste lief

Kanker is een mensendief

 

Zo zijn er vele soorten

Van long tot aan de huid

Kanker is een rotzak

Maar we krijgen hem er niet uit

 

Gelukkig zijn er ook goeden

Voor wie God een oogje toeknijpt

Hij roept dan blijkbaar

Voor jou is het nog geen tijd

 

En soms denken we wel eens

Waarom nou hij en niet zij?

Waarom zij en niet hij?

Zo krom kan kanker wezen

Maar hij maakt niemand blij

 

Nu wat ouder en geleerd

Het hoort bij het leven

Das gewoon geobjectiveerd

Het zwaarste van kanker

Is niet de pijn van de verdaagde

Maar van de achterblijvers

Die er niet om vroegen.

 

 

Dirk, Geraardsbergen, 15/12/2011

 

 

https://www.facebook.com/atlasverhalenbundel?ref=ts&fref=ts

 

ATLAS

PETER MOTTE

  

Op 2 november werd tijdens het Sciencefictioncafé Gent een nieuwe bundel voorgesteld die is uitgegeven in... Geraardsbergen.

Al een hele tijd verschenen er overal op internet geruchten over een nieuwe bundel.

De titel werd geheim gehouden, en werd nu pas bekendgemaakt: Atlas.

 

De bundel verzamelt verschillende genres, maar de klemtoon ligt op fantasy.

Dat werd wat aangekruid met sciencefiction, horror en magisch-realisme.

Volgens sommigen is dat een vat vol tegenstrijdigheden, maar het geheel blijkt goed te werken.

 

Het boek opent met een verhaaltje van Eddy C. Bertin, een Gentenaar met een behoorlijk indrukwekkende bibliografie.

Het verhaal is typisch voor de hele bundel: het begint gewoontjes, maar eindigt onverwachts, en opent een venster op een werkelijkheid achter het direct waarneembare.

Mieke Sonck gaat met "Reis naar het wit" verder op die weg, maar ze kiest voor een lyrischer inslag. Niet omdat ze een poëtische stijl kiest, maar omdat haar thematiek de zachtere kant opgaat.

Net als het eerste verhaal is ook het tweede van een Gentenaar: Frank Roger, een man die al honderden verhalen in binnen- en buitenland heeft gepubliceerd, in Nederlands, Engels, Duits, Frans, Esperanto, Bretoens en talen waarvan wij niet eens wisten dat ze bestonden (schande, zulke talen zouden ze moeten verbieden Very Happy ).

Met "De man die op wraak zon" schrijft hij een veel minder wraakzuchtig verhaal dan de titel doet vermoeden. Het is dus al vanaf de eerste woorden dat hij ons op het verkeerde been zet. Maar nog merkwaardiger is waar het hoofdpersonage zijn grote teen steekt.

Ter informatie: het is het enige verhaal van Frank Roger dat zich in Gent afspeelt. En hij heeft de stad er direct een extra mysterieus sfeertje door gegeven. Fantasy, zeker, maar niet van het typische epische genre.

Killian McNeil is een minder bekende Nederlander die een wat bekender sciencefictionthema aansnijdt, nl. het meergeneratieschip. En dat doet hij vanuit een zeer menselijke invalshoek. Of hoe ook op monsterachtig grote ruimteschapen de kleine dingen van het leven het ritme van de werkelijkheid bepalen.

Rik Raven is op diverse schrijf- en leesfora actief, maar bescheiden als hij is, doet hij dat altijd met een pseudoniem. Er zouden hier op het forum dus wel eens meer mensen kunnen zijn die hem kennen, dan ze beseffen. Dat geldt trouwens voor veel auteurs in de bundel.

"Verloren dame" is een bijzonder verhaal.

We openen met een faits-divers: een van de personages is een zekere Prem, die sommigen onder ons bekend zal zijn. En wie doorgeeft wie de bedoelde Prem is, zal direct gniffelen als hij dienst typische woordenschat en zinnetjes leest. Het is Rik Raven dus gelukt om iemand te karakteriseren, zonder echt expliciet te zeggen wie het is. Overigens is het natuurlijk niet de echte Prem, maar het is wel amusant om het te denken.

Een tweede kwestie is dat het verhaal fantasy is, zonder fantasy te zijn.

Het had ook in een bundel realistische verhalen kunnen staan, of in impressionistische verhalen. Het is een beschrijving van een zwierige bewustzijnstoestand, waar niet iedereen mee overweg zou kunnen.

Het kan echt alle kanten op. 

Het volgende verhaal is door een reus uit het fandom geschreven: Jos Lexmond. Hij is niet erg bekend als schrijver, maar wel doordat hij een overmoeibare bibliograaf van de fantasy, sciencefiction en horror is geworden die in het Nederlands is verschenen. Hij stelde het beruchte SF-Lexicon samen, wat later uitmondde in Fandata.

Maar Jos kan blijkbaar ook schrijven. Dat bewijst hij met "Een plaats als hemel", een sf-verhaal dat steunt op een romantische natuurverering, maar dat niemand ruimtevaart naar voren brengt.

Yorgos Dalman schreef met "Nocturne" een van de magisch-realistische verhalen van de bundel, al zullen sommigen het horror noemen, en anderen fantasy. Misschien is het gewoon city fantasy. Maakt niet uit. Het is verwonderlijk hoe Yorgos Dalman met een eenvoudig uitgangspunt de lezer 15 bladzijden ver krijgt. Het vertrektpunt is de nachtelijke ritten van een taxichauffeur, ritten die de lezer tot het einde wil meemaken.

Pen Stewart is een van de minder bekende namen in de bundel, al blijkt ze toch al wat ereplaatsen in wedstrijden te hebben verzameld. Het is tegenwoordig moeilijk om nog echt bekend te worden in de genres, en voor iemand als haar is een bundel zoals Atlas welgekomen.

"Daar waar alles mogelijk is" is een van die verhalen in de bundel die bewijzen dat de genres niet mogen worden verengd tot enkele slagwoorden. Ze bieden duidelijk meer dan clichés, zoals sommigen ons willen doen geloven.

Hans Kilian hield het kort: één pagina. Dat moest bijna wel, met zo'n titel:

"De man zonder hoofd". Net als Yorgos Dalman is hij een van de auteurs die al een behoorlijke bibliografie hebben opgebouwd, maar die bij het grote publiek onbekend zijn. Dalman en Kilian leunen stilistisch dicht bij elkaar aan, omdat ze geen thrillers proberen te schrijvern, geen "spannende verhalen" in de klassieke zin van het woord. Maar het vreemde karakter ervan is er niet minder om.

Ludo Noens is vooral in België bekend door zijn tijdschrift Portulaan, en door diverse zelf uitgegeven magisch-realistische en gelijksoortige novellen. "Hubris" is geen typische Noens, maar zal de pret niet derven.

Karlien van Houtte werd met "De sterrenjongen" geïnspireerd door thema's die we in de Nederlandse literatuur niet erg gewoon zijn: een demon die via een Arabische gemeenschap de macht op aarde probeert te grijpen.

Cynthia Helena van der Hoogte is voor velen een totaal onbekende, en toch is ze helemaal niet ongelezen. Ze heeft jarenlang bij Kana de afwerking van manga's verzorgd: Inu-Yasha, Psyren... fantasy en sciencefiction, romantiek en actie... het is allemaal door haar pen gegaan. Met "Achtervolgers" toont ze dat ze daar ook diepgang in kan leggen, en dat ze niet bang is van controversiële thema's.

K. C. Berlin wordt ervan verdacht een pseudoniem van Eddy C. Bertin te zijn.

Bertin heeft immers heel wat pseudoniemen gehad, maar "De vreemde verhalen van Frank Driebergen" lijkt niet te bevestigen dat we met Bertin of een clone van Bertin te maken hebben. Stilistisch zou ik gemakkelijker geloven dat het een pseudoniem van Frank Roger is, maar Roger schrijft nooit onder pseudoniem ("Frank Roger" zijn gewoon zijn eerste twee voornamen van zijn officiële naam Frank Roger Florimond de Cuyper).

"De vreemde verhalen van Frank Driebergen" is een van die magisch-realistisch of gewoon "fantastische verhalen" die we in deze bundel aantreffen, die niet voor één gat te vangen zijn, en daardoor tegenwoordig moeilijk gepubliceerd worden. Er is geen plank in een normale boekhandel waar zulke teksten passen. En dat zou wel eens een probleem kunnen worden om de hele bundel Atlas verkocht te krijgen. Maar laat dat jullie niet afschrikken.

"Atrissima" van M. H. Bartels is een verhaal van een klassieker dark fantasy-type. Dat mocht wel eens, want erg veel duidelijke duisternis bevatte de bundel tot nu toe niet, al mag de verdoken duisternis in verhalen als "Piep, is al wat het zei" (Bertin) en "Achtervolgers" (Cynthia van der

Hoogte) niet worden veronachtzaamd.

Voor zover de gekozen genres van de bundel tot het avonturenverhaal behoren, past "Artissima" daar ook wel het meest in.

Paul van Leeuwenkamp heeft met zijn "Ruurd" een aardige variant bedacht op dinges. Ja, als ik het zeg, wordt dat een vette spoiler. Dus liever niet.

Eén van de verrassingen in de bundel is "Dokter Kegelkops Gratis Operatiefuif" van Raf de Bie. Iemand noemde het manga. Dat kan natuurlijk niet, want manga is per definitie een stripverhaal. Maar het klopt wel dat het verhaal manga-achtig aandoet door de merkwaardige psychologie van het hoofdpersonage, en door de aankleding van de omgeving.

Terrence Lauerhohn is een nog onbekende auteur, maar dat geldt voor veel schrijvers opgenomen in Atlas. Hij heeft niettemin al twee boeken gepubliceerde en meerdere verhalen. "Een betreurenswaardige vondst" is een van de weinige horrorverhalen in de bundel. Overigens moet gezegd dat de gekozen horror van een verfijnder soort is: hier geen rondzwaaiende kettingzagen die het bloed van afgerukte ledematen doen rondspetteren. Alle griezel in Atlas is van subtielere aard.

Ook Remco Meisner leverde een bijdrage. Meisner is bekend van de Stichting Fantastische Vertellingen, waarmee hij al jaren in de Nederlanden de fantastische literatuur bekender probeert te maken. Hij deed dat al met zijn tijdschrift Fantastische Vertellingen, bracht e-books uit, en houdt auteurs in leven die onverdiend in de vergetelheid dreigen te verzinken.

Deze keer schreef hij het emotionele verhaal "Daniëlle", dat als een thriller begint, even horror lijkt te worden, maar uiteindelijk een vredige afloop kent.

Juliette van Nes is nog een onbekende, maar de dromerige inslag van "Een zwarte lakkist" bewijst dat als dit haar enige gepubliceerde verhaal wordt, het absoluut gepubliceerd moest worden.

Haar verhaal wordt onmiddellijk gevolgd door "Het perfecte ritme" van Tom Schoonbaert. We weten niet of de redactie die twee verhalen opzettelijk na elkaar afdrukte, maar vormen in elk geval een aardig tweeluik. Ook deze twee verhalen bewijzen dat de brede opzet van de bundel er precies voor heeft gezorgd dat hij ons voortdurend blijft verrassen.

Annemarie Enters koos in "Ivan de Verschrikkelijke" een eenvoudige stijl, die door veel redacteuren zou worden afgewezen, maar die precies door de eenvoud snel en raak is.

De naam Karel Smolders zal niet iedereen bekend in de oren klinken, maar toch heeft deze auteur al heel wat Vlaamse Filmpjes en jeugdboeken gepubliceerd. Met "Het eerste slachtoffer" schrijft hij het enige megatech-verhaal van deze bundel.

Megatech is ook een term uit de manga. Het wordt meestal gebruikt voor verhalen met gigantische gevechtsrobots die door een inzittende worden bestuurd Denk aan films als Pacific Rim of manga's zoals Neon Genesis Evangelion. Maar Smolders trekt de zaak door. Of liever: hij trekt Google Glass door, de bril die Google ons op de neus wil zetten, waardoor we de wereld zouden zien zoals Google wilt dat we die zien. Een beter protestverhaal tegen Google Glass en het verhaal van eenzijdige informatiebronnen dan "Het eerste slachtoffer" is moeilijk te bedenken.

Met "De laatste reis" van Lodewijk Verbeek sluit de bundel af met een vleug romantiek. Ook zijn naam zal weinig belletjes doen rinkelen, maar ook hij bewijst dat er veel onbekende goede schrijvers zijn.

De bundel heeft een prachtige kleurenvoorpagina naar een schilderij van Petra de Vries, en zwart-wit-illustraties binnenin van Cynthia van der Hoogte, Eline Krus, Ingrid Paenen en Peter Scheefhals (echte naam van Terrence Lauerhohn).

Waar verkrijgbaar?

Atlas mag zijn 19,90 euro wel kosten. Hij is verkrijgbaar bij de schrijvers en tekenaars.

Vanzelfsprekend is het boek verkrijgbaar bij de uitgever Peter Motte in België, met een mail naar peter.motte@skynet.be.

Atlas is in België ook via de Standaard Boekhandel verkrijgbaar, op voorwaarde dat je er weet bij te vertellen dat de vestiging van de Standaard Boekhandel in Geraardsbergen exemplaren ter beschikking heeft.

 

 
 

  
 

 
 

DE GELETTERDE MENS UITGEVERS

 

OOSTDUINKERKENAAR EN LITERAIRE DUIZENDPOOT THIERRY DELEU BUNDELT 

BEKENDE DICHTERS UIT NEDERLAND EN VLAANDEREN IN

 

ZALIG IN DE STRANDSTOEL VAN HAAR ADEM

 

De geselecteerde dichters waren eerder ‘gastdichter’ op De Geletterde Mens, het internettijdschrift waarvan Thierry Deleu sinds 2007 de eindredactie verzorgt. De Geletterde Mens wordt zowel bij ons als in Nederland frequent gelezen.

 

De 22 dichters stuurden allen tien gedichten in. Deleu koos van elke dichter vier gedichten. De bundel telt dus 84 gedichten. Elke gastdichter wordt voorgesteld met foto en cv.

Het boek telt 150 bladzijden.

 

In overleg werd gekozen voor het ebook. 

E-boeken hebben veel voordelen. Je kunt de bundel 24 uur per dag, 7 dagen per week binnen enkele minuten lezen en/of afdrukken. Op deze manier hoef je er je huis niet voor uit. 

E-boeken hebben een langere levensduur: zij kunnen altijd opnieuw elektronisch geüpdatet worden en altijd opnieuw afgedrukt (geprint). 

 

Normaal betaalt de lezer voor het downloaden enkele euro’s, die de ‘uitgever’ in rekening brengt, maar ZALIG IN DE STRANDSTOEL VAN HAAR ADEM is gratis als dank aan het trouw lezerspubliek.

 

De geselecteerde dichters zijn: 

Claude Aendenboom, Gerdy Bollaert, Hervé J.Casier, Francis Cromphout, Jenny Dejager, Hervé Deleu, Marleen De Smet, Staf De Wilde, Maularia Fist (N), Fernand Florizoone, Paula Hagenaars (N), Monika Macken, Luc C. Martens, Mark Meekers, Edith Oeyen, Ruud Poppelaars (N), Ina Stabergh, Katelijn Vijncke, Nathalie Vilain, Frans Vlinderman, Lisette Waterschoot.

Gastheer: Thierry Deleu

 

De bundel ZALIG IN DE STRANDSTOEL VAN HAAR ADEM kan worden verkregen door hier te klikken of op  http://www.knightsrazor.be/xDocs/eboekgastdichters.pdf

 

 

Zie ook  Korte berichten op onze website:

www.letterkundigen-vvl.be

De biZARroute

 

Zarlardinge, genesteld in de zuidwestelijke flank van Geraardsbergen, is een deelgemeente die langzaam ontwaakt en geruisloos de luiken sluit. Overdag opent het landschap zijn charmes waarbij de landelijke rust wandelaars en kunstenaars aantrekt.

 

 

 

Hoe biZAR kan een dorp zijn?

 

Tijden veranderen, zo ook de behoeften en de noden van een leefgemeenschap. De komst van nieuwe inwoners en jonge gezinnen draagt ertoe bij dat er nieuwe impulsen worden gegeven en diverse initiatieven worden genomen op het vlak van de veelbesproken dorpsparticipatie.

 

Het project “Kunstintegratie in Zarlardinge” maakt daarvan deel uit en kwam tot stand dankzij de medewerking van de Zarlardingse dorpsraad en het stadsbestuur van Geraardsbergen. Met de opzet kunst in het dorp te integreren, ontstond het idee om kunstwerken op pleisterplaatsen in het daglicht te stellen en ze met elkaar te verbinden door middel van een wandelroute.

 

Door hun verbondenheid met het dorp en hun gelijklopende visie met de cultuurdienst van de stad Geraardsbergen en de lokale dorpsraad werden drie kunstenaars van eigen bodem aangesproken:

Lieve De Pessemier, letterkappen, kalligrafie en lettertekenen

Marleen De Smet, poëzie en proza

Roland Durieux, pottenbakken.

 

Tijdens een interactieve en brainstormende startbijeenkomst, onder leiding van projectleider Sven Van Der Meulen (aangesteld door de dorpsraad), werden met de drie Zarlardingse kunstenaars, samen met Johan Norga die zorgde voor de technische ondersteuning en met Michel Demil die het wandelparcours uittekende, de eerste grote lijnen uitgezet voor het kunstzinnig wandelparcours.

 

 

Geef het kind een naam

 

Na een slapeloze nacht kwam Marleen De Smet tot de benaming De biZARroute.

De naamgeving werd afgeleid van het woord ‘bizar’ waarbij ‘bi’ verwijst naar ‘bis’ wat staat voor zowel de kunst- als de wandelroute. De letters ‘Z A R’ zijn de beginletters van Zarlardinge.

 

Zarlardinge wordt gekenmerkt door een kleine dorpskom met daaromheen een agrarisch landschap omheind door populieren en knotwilgen. Prachtige panorama’s bieden een zicht op de vierkantige toren met zijn achthoekige spits van de dorpskerk.

In dat decor loopt het volledige, bewegwijzerde wandelparcours van ongeveer 8,8 km, opgesplitst in een kunstroute van 5,7 km en een bijkomende lus van ongeveer 3,1 km.

 

De combinatie van kunst op verschillende locaties, landelijke (onverharde) paden, veldwegels en verrassende vergezichten van Zarlardinge zorgt voor een unieke wandelervaring.

 

“We zijn fier de 16 kunstwerken, verspreid over een parcours van 5,7 km te mogen voorstellen,” zegt Sven Van Der Meulen “voor de sportievelingen werd dit parcours zelfs uitgebreid met 3,1 km om er uiteindelijk een prachtige wandeling van te maken”.

 

 

Wanneer, waar en hoe

 

De biZARroute wordt ingehuldigd op zondag 30 september 2012.

 

Iedereen van hoge hakken tot wandelschoenen is van harte welkom.

 

Programma:

 

14u.            verwelkoming aan de kerk van Zarlardinge

 

14u.30        inwandeling kunst- wandelroute

 

16u.30        receptie en amusement met muzikale omlijsting door Bonbonne Gaas in bistro Sanseveria (rechtover de kerk)

 

 

Wie zijn de Zarlardingse kunstenaars?

 

 

Lieve Depessemier

Watermolenstraat 64

9500 Geraardsbergen

054 41 47 08

 

Letterkappen en lettertekenen.

 

Opleiding:

Plastische opvoeding aan het Hoger Instituut voor Beeldende Kunsten Sint-Lucas te Gent.

Vrije grafiek aan de Academie van Zottegem.

 

Beroep:

Leerkracht beeldende vorming aan het Kunstsecundair instituut Sint-Lucas te Gent.

 

Atelierwerk:

Letterontwerp voor steen, metaal, glas of papier.

 

Letterontwerp, tekst, compositie en steen vormen één geheel, versterken en bevestigen elkaar. Elk aspect heeft zijn eigenheid maar is onlosmakelijk verbonden met alle andere. Het concept kan vertrekken vanuit één van zijn componenten: een ‘sprekende’ steen of kei die om een tekst of woord vraagt, een letterontwerp dat een compositie eist.

De optelling van de deelaspecten overstijgt zijn samenstellende elementen en bepaalt de uniciteit van het werk.

 

 

 

 

Marleen De Smet

Zarlardingeplein 22

9500 Geraardsbergen

054 41 76 76

https://blog.seniorennet.be/onderweg_met_marleen_de_smet

https://blog.seniorennet.be/marleen_de_smet_galmaardse_dorpsdichteres_2011

 

Poezie heeft een missie

 

Marleen De Smet schreef 3 poëziebundels Groeipijnen – van veertien tot eenenveertig (2002), Vreemd hoe het gaat (2005), Tussen schaduw en schittering (Demer Uitgeverij 2010) en de historische roman De verborgen oorlogsliefde (2002). Verschillende gedichten werden opgenomen in talrijke bloemlezingen, verzamelbundels en diverse magazines waarvan meerdere gedichten werden vertaald naar het Engels en het Duits. Marleen nam deel aan voordrachten in en ver buiten de grenzen van Geraardsbergen. Twee gedichten zijn permanent te lezen in de poëtische steegjesroute van Geraardsbergen. Enkele gedichten kwamen in aanmerking voor tentoonstellingen, zoals de expo “de vrouw bewoord & bezongen” in de Nudes Gallery te Gent; de Lovendegemse kunstenaarsroute ‘LovArte’; de expo WielerExpoCultuur; de Notelaarse Kunst- en Poëziedagen Zomer 2012.  Ook is zij lid van de Vlaams-Nederlandse dichtersgenootschap ‘De 50 meesterdichters van de Lage landen bij de zee’ en ‘De Vereniging van de Vlaamse Letterkundigen (VVL)’

In 2011 werd zij aangesteld als Galmaardse dorpsdichter(es).

 

Marleen De Smet brengt met zinderende woorden en enige beelden de wereld van het onzichtbare tot uiting, die schuilt onder het verraderlijke oppervlak van de dagelijksheid. Haar poëzie is transreëel, onthullend en bevrijdend, zonder de geheimenisvolle veelzijdigheid van de menselijke existentie te verraden… (Marc Eyskens, Minister van Staat)

 

Marleen De Smet slaagt erin om het heel persoonlijke toch in universele gedichten te verwerken. Door middel van taal schept zij een eigen universum waarin je kunt doordringen tot onbekende gebieden die verrassen. Woorden zijn de handvatten die toegang geven tot een niet-eindigend leven. Haar poëzie is zo rijk aan beelden, vergelijkingen dat je spontaan bij de gedachte komt dat de dichter een picturale geest heeft. Schrijven is eigenlijk het lezen van beelden die voortdurend om je heen veranderen... (recensie van Thierry Deleu)

 

 

 

Roland Durieux

(Atelier de Korrele)

Korreelstraat 9

9500 Geraardsbergen

054 42 21 00

0472 71 55 66

info@dekorrele.be – www. dekorrele.be

 

In een voortdurende strijd met de aarde, de klei, het vuur en zichzelf slaagt Roland Durieux erin de grenzen van het pottenbakken te verleggen. Met zijn typische lichaamstaal verwoordt hij zijn gedrevenheid om de betere en de perfectere ronde bol te ontwerpen, om steeds grotere vazen en potten te creëren.

Met de rookstooktechniek dwingt hij klei en vuur zich met elkaar te verzoenen. Een zeer moeilijk duel waarin Roland met een koppig doorzettingsvermogen slaagt. Zo weet hij op een verfijnde manier de gloed van het vuur en de klei tot zijn vrienden te maken.

Als autodidact heeft Roland Durieux na zijn actieve loopbaan zijn jongensdroom weten te realiseren in het schappen van evenwicht tussen zijn creaties. Met het pottendraaien, bakken en rookstoken is voor deze kleine man met een groot hart een tweede, misschien wel een eerste leven aangebroken.

Na zowel een aantal lokale groeps- en individuele tentoonstellingen te Brussel en Oostende was hij finalist op het “Kiezen voor Kunsten 2004” te Gent.

 

  
 

Hooimaand

De hooimaand is begonnen

met vier kurkdroge dagen

en hoog gras op snee;

rijen rozenstruiken ontwaken

uit hun lange winterslaap

en steken licht trillend

hun rode ogen open.

Pas geknipt worden ze,

hemels geurend,

in porseleinen vazen gezet,

waar ze traag verkleuren,

verwelken, vergaan.

Hooiwagens rijden binnen,

zwaluwen scheren laag,

konijnen lopen voor hun leven,

een vos sluipt voorbij.

Oogstmaand

De oogst staat geel te rijpen,

te kraken in de zon.

Dan komen de grommende zeisen;

rijden in rijen af en aan

en persen ’t gedorste stro

onder grijze stofgordijnen.

Zo wordt de zomer geschoren;

een stekelige stoppelbaard

is alles wat de velden rest.

Een luchtballon drijft over,

honden blaffen kwaad,

fazanten zoeken hun nest.

Last Post

De dagen beginnen te korten;

pas geploegde velden plooien

onder scherend avondlicht.

Dit is het uur dat de zielen rusten

en stilletjes vragen,

om op een koperen klaroen,

nog eenmaal,

gewoon als groet,

de Last Post te blazen.

Vlaggen worden gestreken,

bladeren ritselen onder mijn voet.

© Rik van Damme

 

Sint-Adriaan

De woorden liggen in mijn mond,

op mijn lippen, in mijn zwijgen,

geduldig wachtend op de dag

dat de hemel de aarde raakt,

de blinden zien, de doven horen

en de kleurrijke schriftgeleerden

hun heilige boeken verscheuren.

Wanneer dan de stilte komt

en iemand op een rietje fluit,

hoor ik ook de polyfone koren,

die van nu af aan, onafgebroken,

mijn lege geest komen bewonen

met oneindig veel onzichtbare tonen

en de zalige zegen van Sint-Adriaan.

Rik Van Damme
 

Met dank aan uitgeverij De Draak boekmaker

 

 

 

Maartse buien

 

 

Twee takjes gele Forsythia

maken nog de lente niet,

want er is zoveel meer

tussen de roestrosse bomen

op de kam van Raspaille

en de frisse vlekken ochtendzon

die daar tijdloos tintelend

met de kabouters komen spelen….

Vier witte tuinstoelen

zetten zich aan de tafel

waar het niets wordt opgediend.

Gelukzaligheid herkauwt de stilte…;

het gras wordt groen

 

Rik Van Damme

Aprilse Grillen

De wind verwaait de bomen,

schudt ze duchtig door mekaar;

normaal zou nu de lente komen,

maar er hangen alleen veel

dikke druppels aan het raam.

Onder de regenbogen door

verkleuren de torenwolken,

van donkerblauw tot muizengrijs,

zoveel boze dondergoden

grommend op de achtergrond.

Holle noten rollen speels

over een zilveren terras;

verregende Camelia’s

vallen,….verdrinken

in ’t natte gras…

Rik Van Damme

 

 

 

 

 

 

 

Laaiend succes voor nieuwe dichtbundel

van Gaby Desmyter, dorpsdichter van Lierde

 

Kaftontwerp door Gaby’s kleindochter Lieze De Middeleir
 

In het fraaie ontmoetingscentrum De Lier te Sint-Maria-Lierde werd de dichtbundel Laaiend Licht van Gaby Desmyter voorgesteld.

 

Gaby Desmyter is dorpsdichter van de gemeente Lierde, die de locatie en de receptie achteraf aanbood. Voorafgaand aan de voorstelling hadden enkele tientallen enthousiastelingen het poëziepad in Deftinge (deelgemeente waar de dichter woont) ingewandeld onder deskundige begeleiding van cultuurschepen Rudy Mortier.

 

Gaby Desmyter had al aangekondigd de twaalf borden met gedichten langs de ‘lange processieweg’ te zullen bekostigen met zijn opbrengst van de dichtbundel. Zijn verwachtingen worden ingelost, want die avond rond middernacht bleken er bijna 200 exemplaren te zijn verkocht – allesbehalve onaardig voor een poëziebundel!

 

De gedichten van Gaby Desmyter, die ook een verdienstelijk amateurfotograaf is (wat in zijn verzen doorwerkt) zijn dan ook tegelijk heel toegankelijk en dankzij het inventieve woordgebruik niet oppervlakkig.

De taal is fris, ontdaan van elk overbodig woord. Vaak zetten de wendingen die de dichter gebruikt de lezer op het verkeerde been.

 

en dan dit nog en verder

 

 

Het was zeven jaar geleden dat Gaby Desmyter (Geluwe, 1945) nog een dichtbundel publiceerde, en de liefhebbers van zijn verzen begonnen stilaan ongedurig te schuifelen. Aan inspiratiegebrek lag het niet, integendeel: uit zowat 800 gedichten selecteerde hij (of vooral zijn vrouw Rosanne!) er 109. Stuk voor stuk kleine parels aan een ketting die hij gretig om de hals van zijn lezer hangt.

 

“Gaby’s gedichten lijken vanzelfsprekend”, aldus dichteres Marleen De Smet in het voorwoord, “maar zijn het niet. Ik geloof dat zijn talent hem noopt tot het neerzetten van poëzie die sober en zuiver is tot ze klatert als een beek. Geen rijmelarij, geen stoerdoenerij, maar gedichten die authentiek en eerlijk zijn en de werkelijkheid pretentieloos sublimeren.”

 

Dat fotografie een van zijn andere hobby’s is, spreekt eveneens uit zijn verzen. Marleen De Smet: “Zijn taal is een camera die registreert wat hem intrigeert. De meeste fotografen hebben slechts gevoel voor het poëtisch klikmoment, niet voor het woord. Gaby heeft ze allebei. Hij beschikt over de gave details te observeren door de lens van zijn hart en drukt af op het moment dat de woorden zich feilloos in zijn hoofd aandienen, waarna hij ze even subtiel als broos neerzet.”

 

Gaby Desmyter eindigde zijn loopbaan in het welzijnswerk en is nu onder meer actief binnen de Marnixring, waar hij de drijvende kracht is achter het project De Vergeten Dichters. In Deftinge, het dorp waar hij woont, maakte hij van de lange processieweg een poëziepad met een dozijn gedichten en foto’s tegen muren die men onderweg tegenkomt.

 

Voor meer info: uitgeverij De Draak boekmaker

 

Eerste Schepen Rudy Mortier opent de avond.

 

 

 

Jan Heyvaert redacteur uitgeverij De Draak boekmaker leidt de bundel in.

 

 

De auteur, dorpsdichter Gaby Desmyter doet zijn zegje.

 

 

 

 

Marleen De Smet steekt een stemmetje toe tijdens het voordragen van de gedichten.

 

 

 

Kleindochter Heide Vercruysse zorgde voor een voortreffelijke muzikale omkadering.

 

 

 

Het gedicht ‘De Lier’ ziet het licht.

 

 

V.l.n.r.: Lieze De Middeleir, Heide Vercruysse, Gaby Desmyter en zijn Rosanneke en Marleen De Smet.

 

 
 

  

 

 

woorden stromen

 

 

woorden stromen,

als dromen,

symptomen

tussen de bomen

in mijn hoofd,

 

ritselend de bladeren,

bloedend

door mijn aderen,

als vijanden naderend

tussen het loof

 

op zoek naar de zin,

naar de oorsprong,

een begin;

 

bron van een zijn

dat verwordt tot inkt

en straks als door ogen,

in kleuren omgebogen,

 

vervlogen,

de wereld

die ik wou betogen

 

Johan Janssens