Archief

   Het doek lijkt nu definitief te zijn gevallen over de Bende van Nijvel die, zo’n 40 jaar geleden, 28 dodelijke slachtoffers maakte en waarvan het Belgisch Gerecht niets, maar dan ook niets zou hebben teruggevonden. Lezers van mijn blog weten dat ik daar anders over denk en ik wil daarop nog even terugkomen.

   Half maart 2024 verscheen in De Standaard een interview over de Bende van Nijvel, een van een hele bladzijde, van Eddy Vos (67). Eddy wie? Wel, ik kende de brave man toen ook niet, maar hij had de laatste 15 jaar aan het hoofd gestaan van het onderzoek naar de Bende van Nijvel, ging nu met pensioen en vond het erg de naastbestaanden van de slachtoffers niet te kunnen geven hebben waarop ze hoopten. Nul komma nul. Om dezelfde reden is het al een tijdje geleden dat ik er nog over geschreven heb. Dat ik het nu wel weer doe, is niet uit leedvermaak maar het gevolg van een vraag toen van Yves Barbieux, de journalist van dienst, die op het einde van het interview vroeg wat er nog niét gebeurd was in het dossier van de Bende, waarop Vos o.a. de CCC vermeldde. En laat dit nu juist het thema zijn dat ik steeds bespeeld heb in deze zaak.

   Heel het onderzoek naar de Bende van Nijvel was gericht op de mogelijke, bijna zekere interventie van al dan niet militaire rechtse krachten, terwijl ik steeds heb volgehouden dat de CCC, de ‘Cellules Communistes Combattantes’ er ook iets mee te maken konden hebben. Het was nl té opmerkelijk om toevallig te zijn dat, nà het oprollen van de CCC,  die bommen plaatsten waarbij doden vielen en openlijk ervoor uitkwamen ons democratisch systeem te willen ontwrichten, er door de zgz Bende van Nijlen geen enkele aanslag meer werd gepleegd. Niet één. Maar zo’n idee paste niet in de complottheorie van de Belgische Staatsveiligheid die zich liever bezig hield met het schaduwen van betogingen en vergaderingen van het Vlaams Blok/Belang. Het dossier van de bende werd, om redenen die nooit bekend werden gemaakt, van Dendermonde overgebracht naar Charleroi, waar het jarenlang stof heeft vergaard tot niemand er nog iets serieus in kon terugvinden. De verjaardagstermijn werd speciaal voor deze zaak van 30 op 40 jaar gebracht, maar meer dan een bezigheidstherapie – waaraan op een gegeven ogenblik zo’n 100 man ‘werkte’!- is het nooit geworden. Nu verjaart het dossier definitief en is het ‘over and out’

      In mijn blog van 8 juli (‘Voetbal & Varia’) schreef ik reeds dat FIFA-baas Infantino zijn naam niet gestolen had, nadat hij Donald Trump een nep-vredesbeker had gegeven. De man is inderdaad infantiel*, en daarmee houdt het zelfs niet op. Op vraag van The Donald maakte hij zelfs een rode kaart ongedaan van niet toevallig een Amerikaanse speler, die daarna mee tegen België zou spelen, iets wat gelukkig zonder sportieve gevolgen bleef.

   Nu komt hij af met het voorstel om het FIFA-WK te verkopen waarbij elk land aandelen krijgt en straks álle ±150 FIFA-landen  zullen kunnen deelnemen aan een volgend WK. Dat zou o.m. kunnen betekenen dat Europese landen dan voorrondes zouden moeten kunnen gaan spelen in bv Chacamaca en Cochabamba. Gelukkig is de UEFA het daarmee niet eens en bestaat er de mogelijkheid dat we straks twee competities naast elkaar zullen krijgen, zoals dat nu al het geval is in de bokssport.

   Voetbal moet een sport blijven, geen financiële bedoening.

--

* Infantiel betekent ‘nog kinderlijk, hoewel volwassen’. In Spanje kent men de term ‘Infante’. Dat betekent daar dan weer ‘zoon van koninklijke bloede, geboren na de kroonprins’.

--

  Ondertussen blijkt de infantiele zijn voorstel weer te hebben ingetrokken. Dat vernam ik pas zaterdagmorgen, nadat bnovenstaande al gepubliceerd was. Hij blijkt ook de 'Trumpziekte' gekregen te hebben gekregen. Zien hoe vercer afloopt.

      We staan dit weekeinde weer voor het drukste van het jaar voor wat het wegverkeer betreft. Heel wat Belgen en Nederlanders keren terug uit vakantie en anderen  gaan nu pas vertrekken. Dat is niets nieuw. Wat er dit jaar wél bijkomt zijn de vele branden in Zuid-Europa die het allemaal nog ingewikkelder gaan maken. Niet alleen het verblijf, maar misschien ook de reis. Je zal maar uren overal in  de file staan. Het wordt meer dan altijd: Oost-West, thuis best.

   De zomerfeesten lopen op hun einde. De Tour, Tomorrowland en de Gentse Feesten zijn voorbij. Hier en daar is er nog wat te doen, vooral i.v.m. de zogeheten ‘Prides’, stoeten waarin heel wat mensen het zotteke uithangen om te bewijzen dat ze normaal zijn.

   Homofilie is geen schande, wordt bij ons niet meer als een ziekte beschouwd, zoals bij de Islam, maar eerder als een afwijking van de gewone norm, zoals bv linkshandigheid. Het tegenwerken zou,  volgens sommige zenuwartsen, ongunstige gevolgen kunnen teweeg brengen in de hersenhelften. Dit werd o.m. bevestigd door de Vlaamsgezinde professor Dr Karel Evrard, zenuwarts, zaliger gedachtenis, zoals ik al eens schreef in mijn blog van 21 mei van dit jaar.

   Als de Lgbti-gemeenschap echter serieus wil worden genomen, zal meer moeten gebeuren dan het zotteke uithangen, eerder het tegendeel, zoals we zopas nog in Berlijn hebben kunnen meemaken.

   Sinds de jaren 1950 groeit de Vlaamse economie systematisch sneller dan de Waalse en de Brusselse. Daardoor is er een belangrijk welvaartsverschil ontstaan dat nog steeds blijft groeien. Zoals ik hier al meermaals geschreven heb, is er ook qua werkzaamheidsgraad – 77% voor Vlaanderen, tegen 68% in Wallonië en 64% in Brussel – een verschil dat blijft groeien. Ondanks die verschillende dynamiek loopt het beleid in de regio’s grotendeels gelijk, o.m. door de’ automatische loonindex en de loonnorm, wat economisch gezien geen steek houdt. Om nog te zwijgen  over de politieke ambten waarbij Vlaanderen steeds benadeeld blijft.

   Hoe lang nog?

      Mathieu van der Poel, dé man van de laatste etappe in de Tour, is officieel een wel Nederlander, maar we zouden hem beter een Brabander noemen. Hij werd in 1995 geboren in het moederhuis van Kapellen, net zoals mijn oudste dochter, en zijn familie woonde toen in Heide-Kalmthout, dat grenst aan Nederland, meer bepaald aan Woensdrecht en Hoogerheide, waar de familie van der Poel vandaan komt.. Ikzelf werd geboren en getogen in Kalmthout, maar wist pas later dat de familie van der Poel er ook woonde. Straffer nog, ik had vader Adrie al eens ontmoet toen die een paar jaar deel uitmaakte van een wielerploeg die gesponsord werd door DAF-Trucks. Ik werkte toen in Eindhoven op de hoofdzetel bij de afdeling Bezoeken en had de eer de ploeg, met coach Fred De Bruyne, de fabriek te laten zien. Ik heb daar nog foto’s van.

   Het heeft gisteren nog eens geregend! Hier in Kasterlee hadden we in de late namiddag én 's nachts zelfs een flinke regenbui. Dat was weer even geleden en de natuur zal er dankbaar voor zijn. Toch mogen we niet klagen als men hoort en ziet wat er allemaal in Zuid-Europa gebeurt, waar tienduizenden hun huis moeten achterlaten om te kunnen overleven. Je zal maar in de regio van Bordeaux of Madrid wonen. Van Madrid zei men vroeger al ‘Cuatro meses de invierno y ocho de inferno’. De stad ligt nl op een hoogvlakte, waar het ’s winters koud kan zijn en ’s zomers heet. Maar wat ze daar nu beleven tart elke verbeelding.

*De titel verwijst naar de bekende roman uit 1937 van de Amerikaanse schrijver Louis Bromfield, die later ook verfilmd werd.

      Lezer Ottorongo reageert op mijn blog van gisteren over Trump’s fratsen en zegt dat het Westen hem beter zou helpen om die Straat van Hormuz open te houden. Dat klopt, maar wel op voorwaarde dat diezelfde Trump eerst met datzelfde Westen daarover een akkoord heeft en het niet gebeurt op zijn  ‘Aziel Zarbon’s’ (‘j’agis, puis je réfléchis’), zoals ik al eens vermeldde. Zolang Trump voor alles en nog wat om de haverklap van mening verandert, kan men op die man geen staat maken. Misschien brengen de tussentijdse verkiezingen in de US in november daar wel meer duidelijkheid in.

   Trump heeft zich nog geen klein beetje vergist door die oorlog tegen Iran te starten. Na de betogingen tegen het regime in februari had hij gedacht een eind te kunnen maken aan het Iraans regime. Dat is niet gelukt. Erger nog, het regime is er sterker door geworden, waardoor er voor Trump weinig anders overblijft dan deze oorlog uit te zweten. De verliezers zullen daarbij niet alleen de VS zijn, maar een groot deel van  de westerse wereld, dat hogere olieprijzen en de gevolgen ervan zal dragen. Dat Trump bijna dagelijks met een ander idee komt, het ene al wat gekker als het ander, zal daaraan weinig verhelpen.

Wij zijn twee vrienden, Flup en ik

Twee dikke vrienden, Flup en ik.

Wij blijven altijd bij elkaar,

Al worden we ook honderd jaar.

Twee dikke vrienden,

Tot de laatste snik.’

(Bart)

--

(Naar het gedichtje van Dennie Christiaan)